Ἐδῶ καὶ τρία περίπου χρόνια μᾶς ἔχουν, διὰ τῆς βίας, θέσῃ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ ΔΝΤ, τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως καὶ τῆς τρόικα. Βέβαια, ἐὰν τὸ καλό-ἐξετάσουμε, πάντα ἄλλοι ἀπεφάσιζαν γιὰ τὸ μέλλον αὐτοῦ τοῦ τόπου. Ὅμως εἰδικῶς τὰ τελευταῖα χρόνια τὰ παιχνίδια εἶναι πολὺ χονδρὰ καὶ οἱ μεθοδεύσεις ἀπολύτως ξεκάθαρες, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς πλέον δυσπίστους.
Δὲν ἰσχυρίσθηκα πὼς εἴχαμε ὑγειὴ οἰκονομικὴ διαχείρισι ἔως σήμερα… Ἀντιθέτως μάλιστα…
Τὸ ὅ,τι οὐδέποτε κάποιος ἐτιμωρήθη φυσικὰ εἶναι ἡ μεγίστη ἀπόδειξις γιὰ τὸ πόσο ἀλληλένδετα εἶναι τὰ συμφέροντα αὐτῆς τῆς τάξεως ὑπαλλήλων.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τοκογλυφικὴ δικτατορία
Ναί, καὶ τὸ GAPατο τὸ ἀπείλησαν μὲ πραξικόπημα.
Κι ὁ μπαμπάς μου εἶναι Κινέζος, ἐγὼ Βιετναμέζα καὶ ἡ μαμά μου ὁ Μπορὶς Γέλτσιν.
Πλάκα μᾶς κάνει ὁ Ἀναστασιάδης ἤ ὄχι;
Μήπως νομίζει πώς ἀκόμη κοιμᾶται ὁ κοσμάκης; Ἤ μήπως πιστεύῃ πώς μέ τίς τακτικές τοῦ GAPατου θά τουμπάρῃ τούς ἐξοργισμένους Κυπρίους ἀδελφούς μας;
Ἐσύ ποιόν ἐμπιστεύεσαι γιά νά ἀπαντήσῃ;
Μεγάλη ὑπόθεσις λοιπὸν ἡ δημοκρατία μας.
Πολλὴ μεγάλη.
Ἀπὸ τὴν κάλπη μποροῦν νὰ βγοῦν οἱ μεγαλύτεροι ἐθνάρχες ἀλλὰ καὶ οἱ μεγαλύτεροι προδότες.
Ἡ Κύπρος, ὄχι ἐμεῖς, ἔχουν πράγματι νὰ παρουσιάσουν τέτοια πρόσωπα. Ὅπως ὁ Τᾶσσος Παπαδόπουλος γιὰ παράδειγμα, ποὺ αὐτὲς εἰδικῶς τὶς ἡμέρες, ὀφείλουμε νὰ τὸν ἐνθυμούμεθα καὶ νὰ τὸν ἀποζητοῦμε.
Ὅμως δὲν ἔχει νόημα νὰ ἀνασκαλεύουμε τὸ παρελθόν.
Δὲν γνωρίζω ἐὰν ὁ Λιλλήκας εἶναι ὁ καταλληλότερος ἡγέτης γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας Κυπρίους. Ξέρω μόνον Συνέχεια
Ἀκόμη πιστεύουμε πώς κάποια χώρα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως θά γλυτώσῃ;
Στὴν ἀρχὴ ἦσαν οἱ ἄτιμοι Ἕλληνες, ποὺ ὅλο λιάζονται, τεμπελιάζουν, χαραμοτρῶν, λαμβάνουν ἐπιδόματα τυφλῶν ἄν κι ὁδηγοῦν ταξί, εἶναι πολυθεσίτες καὶ πολυσυνταξιοῦχοι, ἀλλὰ οὐδέποτε κάποια ὑπηρεσία τοὺς ἔχει δῇ, περνοῦν ζωὴ καὶ κόττα διότι τοὺς ταΐζουν οἱ Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι ἀπὸ τὸν κόπο τους, συμπεριφέρονται ὡς κτήνη, μὴ σεβόμενοι τὰ μνημεῖα τους καὶ τὴν ἱστορία τους, εἶναι σπάταλοι καὶ φυσικὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερον βάρος στὶς πλᾶτες τῆς ἀλλοτινῆς ΕΟΚ.
Κι ἐμεῖς καταπιασθήκαμε μὲ τὸ νὰ ἀπαντοῦμε στὶς προσβολές τους, νὰ ἀποδεικνύουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἐλέφαντες, νὰ φαγωνόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ποιὸς ἔφαγε τὰ περισσότερα, νὰ χωριζόμεθα σὲ καλοὺς καὶ κακούς, σὲ βολεμένους καὶ ἀβολεύτους, νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς πέσαμε θύματα ἐξ αἰτίας τῶν ἄλλων ποὺ ἐψήφισαν τοὺς ἄλλους κι ὄχι τοὺς δικούς μας…
Μὰ τὰ κόμματα δὲν εἶναι ἀντίπαλοι.
Καλέ δέν τό ξέρατε;
Κρίμα…
Εἶναι τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ μαθαίνει κάποιος ὅταν ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἐπίσημο πολιτικὴ τάξι, κάθε χώρας, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς Γῆς.
Ἐὰν τὰ κόμματα διέφεραν, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος ὑπάρξεώς τους, διότι σὲ κάθε ἐναλλαγή, μία τόση δὰ τροποποίησις σὲ κάποιους νόμους, θὰ ἔπαυε, γιὰ παράδειγμα, τὶς ἐπιδοτήσεις τῶν ἀντιπάλων, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τὴν δυνατότητα ὑπάρξεώς τους.
Ὅμως δὲν συμβαίνει… Δὲν ἔχουν πόλεμο μεταξύ τους. Συμμαχία ἔχουν.
Δέν σᾶς ἀρέσουν τά τουρκικά; Δεῖτε εὐρωσήριαλ.
Το ζήτημα της υποκλοπής αρχείου από διεθνή Τράπεζα που στη συνέχεια αγοράζεται από το Α ευρωπαϊκό κράτος, παραδίνεται στο Β ευρωπαϊκό κράτος από ένα Γ, εισπράττει με τον τρόπο του το Α κράτος χρήματα υπέρ του δημοσίου αξιοποιώντας τα περιεχόμενά του, ενώ το Β “χάνει” το CD, εμφανίζει διάφορα αντίγραφα σε USB flash memory που “εκθέτουν” υπουργούς, πρωθυπουργούς και δημόσιους θεσμούς όπως το ΣΔΟΕ, ταυτόχρονα μάλιστα το Β κράτος επικαλείται ότι το μέσο είναι μη αξιοποιήσιμο και ΔΕΝ το πρωτοκολλεί (όπως το κράτος που του το έδωσε), όμως φτάνει τελικά στα χέρια δημοσιογράφων και σήμερα μια κυρία ενάγει όσους (από το ΣΔΟΕ;) την “δυσφημούν” και την ανακατεύουν με πρόσωπα που εμφανίστηκαν στην λίστα, για τη δημοσίευση της οποίας αθωώθηκε αλλά ξαναδικάζεται ο δημοσιογράφος που την δημοσιοποίησε,… δημιουργούν ένα χαοτικό περιβάλλον όπου αργά ή γρήγορα κυριαρχεί: Συνέχεια