Κυττῶντας πίσω, στὰ τελευταία κυρίως χρόνια, τὰ μνημονιακά, διαπιστώνουμε πὼς ἐὰν πρὸ μερικῶν ἐτῶν μᾶς διηγεῖτο κάποιος, μὲ πολλὲς λεπτομέρειες τὰ ὅσα θὰ ἔρχονταν, εἶναι βέβαιον πὼς θὰ βουτούσαμε στὴν ἀπελπισία καὶ θὰ παραλύαμε ἀπὸ φόβο. Ἴσως καὶ νὰ αὐτοκτονούσαμε.
Κι αὐτὸ διότι τελικῶς ἐπιτύχαμε νὰ ἐπιβιώσουμε, μέσα ἀπὸ ἀπερίγραπτες δυσκολίες, ἔχοντας, κυριολεκτικῶς, ἄγνοια κινδύνου. Συνέχεια →

Πάντα, στὸν κόσμο μας, ὅταν γεννιέται κάτι, κάποιαν στιγμή, ἀργὰ ἢ γρήγορα, θὰ φθάση καὶ ὁ θάνατός του…
Σήμερα ἐμεῖς, στὸ βάθος τυχεροί, βιώνουμε τὸν θάνατο τῆς Ὕβρεως. Συνέχεια →

Ἂν καὶ πρακτικῶς δὲν φαίνεται, ὡς κοινωνίες, νὰ ἔχουμε κάτι κερδίσει, ὅλα αὐτὰ τὰ μνημονιακὰ χρόνια, ἀλλά, πίσω ἀπὸ τὶς ἐπίσημες εἰκόνες, κρύβονται κάποιες ἄλλες πλευρὲς τῆς πραγματικότητός μας.
Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς πλευρὲς ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὶς ἀντοχές μας, ποὺ ἔχουν αὐξηθεῖ. Ἀντοχὲς ποὺ δὲν γνωρίζαμε πὼς διαθέτουμε.
Ὅμοίως καὶ ἡ εὑρηματικότης μας, ποὺ σιγὰ σιγὰ ἀποκτᾶ διαστάσεις ὑπαρκτὲς μέσα στὴν καθημερινότητά μας, βοηθώντας μας νὰ ἐπιλύσουμε προβλήματα σοβαρά. Προβλήματα ποὺ δὲν θὰ ἐπιλύαμε ἐὰν ἡ Ἀνάγκη δὲν μᾶς ὑπεχρέωνε νὰ τὸ κάνουμε.
Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς δύο ἐπιφανειακὰ ἄσχετα μεταξύ τους γεγονότα, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐρμηνευθοῦν, μπορεῖ νὰ συνδέονται καὶ νὰ ἔχουν τὸ νόημα τους.
Οἱ περισσότεροι αὐτὸ τὸ ὀνομάζουν σύμπτωση, ἤ πεπρωμένο, ἤ τύχη. Συνέχεια →

Πῶς μποροῦμε νά …πείσουμε τούς ἄλλους νά κάνουν αὐτό πού πιστεύουμε ἐμεῖς γιά σωστό; Μποροῦμε; Ἤ ὄχι;
Συνέχεια →