Πιστεύουν ἀρκετοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, πὼς αὐτὸς ὁ κόσμος δὲν γίνεται νὰ ἀλλάξῃ πρὸς τὸ καλλίτερον.
Γιὰ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ μία γενικοτέρα παραίτησις ἐπικρατεῖ γύρω μας, τοὐλάχιστον σὲ ἐπίπεδον ἀντοχῶν, μὲ ἀποτέλεσμα ἀρκετοὶ συμπολῖτες μας νὰ ἔχουν κυριολεκτικῶς ἀφαιθεῖ στὴν ἀποδόμησιν καὶ στὴν κατάῤῥευσιν, δίχως νὰ ἀντιδροῦν καὶ δίχως νὰ ἀντιστέκονται.
Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι….
Καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἔτσι.
Κι ὁ λόγος εἶναι ἁπλός… Ὅποιος παραιτεῖται δίδει χῶρο καὶ χρόνο στὸ ἀντίπαλον δέος νὰ τὸν …ἀποτελειώσῃ!!! Συνέχεια →

…πνίγει πολλούς, ἴσως τοὺς περισσοτέρους.
Ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ πανικοῦ ὅμως συμβαίνουν καὶ τὰ μεγαλύτερα ἀτυχήματα.

Φόβος γιὰ τὸ ἄγνωστον.
Φόβος καὶ γιὰ τὸ μοιραῖον.
Φόβος ποὺ μεγαλώνει καὶ καλύπτει σὰν σκιὰ πολλοὺς συμπολῖτες μας, τὸν ἕναν πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἐνᾦ ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς  ἔως πρὸ ὁλίγου ἀκόμη ἀντιστέκοντο στοιχειωδῶς. Συνέχεια →

Μία ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ λεπτομέρεια, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πῶς κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν αἰσθάνεται γιὰ τὴν Ἐλευθερία, ἔχει νὰ κάνῃ μόνον μὲ τὸ πῶς ἐμεῖς βλέπουμε τοὺς ἑαυτούς μας.
Ἐὰν ἐμεῖς αἰσθανόμεθα Ἐλεύθεροι, τότε δὲν ὑπάρχει κάτι ἢ κάποιος γιὰ  νὰ τὸ ἀλλάξῃ αὐτό. Δὲν ὑπάρχει φόβος, ἀπειλή, συνθήκη ποὺ νὰ τὸ παύσῃ, νὰ τὸ μειώσῃ ἢ νὰ τὸ περιορίσῃ.
Συνέχεια →