Μὲ μεγάλωσαν καὶ μὲ ἐκπαίδευσαν νὰ παλεύω γιὰ μιὰ καλλίτερη ζωή,
ἡ ὁποία δὲν ἦλθε ποτέ.
Καὶ τώρα ποὺ ὁ χρόνος μὲ προετοιμάζει πρὸς ἀπόσυρσιν,
ἀναρωτιέμαι γιατί δὲν πάλεψα ποτέ γιὰ τὰ δικά μου καλλίτερα αὔριο
παρὰ μονάχα γιὰ τῶν ἄλλων…
Ἡ καλημέρα γιὰ ἐμᾶς δὲν θὰ ἔλθῃ ποτέ, Συνέχεια
ἄκουσα σήμερα τὴν συνέντευξη τοῦ σταύρου θεοδωράκη καὶ θέλω να δηλώσω ὅτι:
ἔχω ἑλληνικὴ ταυτότητα…
ἔχω ἑλληνικὸ ὄνομα…
μ’ ἀρέσουν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες… Συνέχεια
Τὸ πλέον δυσβάστακτο, διότι, ἐπισήμως, ἔχει ΚΑΙ τὴν ἀποδοχή-ἔγκρισιν-συναίνεσιν τοῦ λαοῦ.
Λὲς κι ὁ λαὸς ψήφισε μία ἀκόμη κυβέρνησιν ποὺ θὰ τὸν σέρνη σὲ μνημονιακὲς πολιτικὲς καὶ ἐξακολούθησιν τῶν ὅσων οἱ προηγουμένοι, κουδουνισμένοι, ἐφήρμοζαν στὴν πλάτη του, πρὸς ὄφελος τῶν τοκογλύφων ἀφεντικῶν τους. Συνέχεια
Καὶ οὔτε μπορῶ νὰ ξεχάσω…
Ὅσα χρόνια κι ἐὰν περάσουν… Ὅσες ψευτιὲς κι ἐὰν ἀκούσουμε…
Ὅσα ἀναπάντητα ἐρωτήματα κι ἐὰν παραμένουν ἀναπάντητα…
Ἄν ἦταν δυνατὸν κάποιοι παχύμισθοι λαοσωτῆρες νὰ λύσουν τὰ προβλήματα τῶν ἰσχνομίσθων!
Τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἀπομένει νὰ εἰσηγηθοῦν εἶναι τό «Κεῖον νόμιμον».
Δηλαδὴ νὰ καταστῇ ὑποχρεωτικὸ αὐτὸ ποὺ ἔγινε ἔθιμο στὴν Κέα τὸν ἀρχαῖο καιρό: ἄνδρες καὶ γυναῖκες ὅταν ἔφθαναν στὴν ἡλικία τῶν ἑβδομήντα ἐτῶν ἔπιναν μὲ τὴν θέλησή τους τὸ κώνειον καὶ πήγαιναν στὸ καλό…
Συνέχεια
Σήκω να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε μωσαϊκά λεκιασμένα με ρετσίνα. Απόκτησε πάλι αφορμή να υψώσεις τα χέρια ψηλά και να μιλήσεις κρυφά με τους θεούς, που κρύφτηκαν σαν τα ξωτικά πίσω από την κορυφή του Ολύμπου, μην αντέχοντας πια τα λόγια των θνητών κινουμένων πεθαμένων. Επάνω στην πρώτη στροφή να ανοίξεις πάλι τα χέρια σαν φτερά, έτσι για να θυμηθείς ότι κάποτε μπορούσες να πετάξεις ως Αετός. Στο μαγαζί αυτό που στριμωχτήκαμε όλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, με τα φθαρμένα μας ρούχα και την αξιοπρέπεια διπλωμένο χαρτάκι στην τσέπη του πουκαμίσου, ας το γλεντήσουμε πριν το ξημέρωμα έλθει.
Συνέχεια
