Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε…
Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή… Συνέχεια
«Ὅταν ἦλθε ἡ 28η, δὲν μπόρεσε νὰ ἰδῇ ὅτι ΤΟΤΕ ΜΟΝΟΝ, καὶ ὄχι στὶς ἐορτὲς τοῦ Σταδίου, ὁλόκληρος ὁ λαὸς ἤταν ΜΑΖΙ ΤΟΥ, μαζὺ μὲ τὴν ἀπάντησι ποὺ ἔδωσε στὸν Grazzi τὴν αὐγή.
Δὲν μπόρεσε νὰ καταλάβῃ ὅτι ἡ ἡμέρα ἐκείνη δὲν ἐπεκύρωνε ἀλλὰ καταργοῦσε τὴν 4η Αὐγούστου».
Αὐτὸ κρατάει ἀνάλαφρο μὲς στὴν ἀνεμοζάλη
τὸ ἀπὸ τοῦ κόσμου τὴ βοὴ πρεσβυτικὸ κεφάλι,
αὐτὸ τὸ λόγο θὰ σᾶς πῶ, δὲν ἔχω ἄλλο κανένα:
Μεθύστε μὲ τ᾿ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα. Συνέχεια
Πόσα χρόνια…
Πόσες γενεές…
Κι ὅμως ἀκόμη στὰ αὐτιά μας ἀντηχοῦν οἱ σάλπιγγες τοῦ πολέμου…
Οἱ μάχες σὰν νὰ μὴν ἔπαψαν ποτὲ κι ἀχός τους, ἰδίως κάτι τέτοιες ἡμέρες, φθάνει στὰ αὐτιά μας καὶ μᾶς ἀναστατώνει… Συνέχεια

Ὁ τελευταῖος ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀναφέρεται στὴ μνήμη τῶν ἐπωνύμων κι ἀνωνύμων ἀγωνιστῶν τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου, τὴν ἔναρξη τοῦ ὁποίου ἑορτάζουμε σήμερα, εἶναι ὁ Πρόεδρος αὐτῆς τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας πού, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του, ἀνέχθηκε καὶ ἐπέτρεψε λαμπρὲς ἐπέτειοι τῆς ἱστορίας μας νὰ μετατραποῦν σὲ παρωδίες καὶ οἱ παρελάσεις σὲ πριβὲ παραστάσεις. Συνέχεια
Και για την 28η Οκτωβρίου, μια σούπα του μπακάλη
Τον καιρό της Κατοχής τρώγαμε μοιρασμένο με το δελτίο, κάτι που λεγόταν σούπα του μπακάλη. Την αποτελούσαν μικρά κομματάκια, αγνώστου προελεύσεως, άλλα κίτρινα, άλλα πορτοκαλιά, άλλα ασπριδερά, άλλα αχνοπράσινα σε μέγεθος σπόρου φάβας σπασμένου στα τρία. Στην κατσαρόλα γινόταν ένας χυλός χρώματος ροζέ. Πεινασμένους μας εύρισκε, πεινασμένους μας άφηνε και η σάχλα της δεν περιγράφεται.
Τα τελευταία χρόνια λοιπόν έχω την αίσθηση πως κάθε λίγο με μπουκώνουν μια τέτοια σούπα του μπακάλη ως θέαμα – ακρόαμα επετειακό.
Τι εννοώ: πριν από λίγες βδομάδες μού πρότειναν να λάβω μέρος σε μια εκπομπή αφιερωμένη στο ’40. Συνέχεια