Γελοιοποιήθκαν τελείως.
Μετά τα σχόλια μου και πολλών άλλων, που αναρωτιόμασταν ¨«πού είναι η λαλίστατη Ένωση Μουσουλμάνων Ελλάδος και δεν έβγαλε άχνα για τα γεγονότα στη Γάζα», οι τύποι -πού βρίζουν πατόκορφα την Ελλάδα σε κάθε ευκαιρία ως ρατσιστική χώρα- έβαλαν για τα προσχήματα, μια γελοία ανάρτηση, με μία μόνο φωτογραφία, που λέει «φωτογραφίες από την Ιερουσαλήμ, κατά την διάρκεια εκδήλωσης για την Παλαιστίνη στην Αθήνα, που διοργάνωσε η Ένωση των Μπουσουλμάνων Αθήνας».Έτσι απλά, χωρίς καμμία αιχμή εναντίον του Ισραήλ.
Και λέγοντας ΨΕΜΜΑΤΑ, αφού καμμία εκδήλωση δεν διοργάνωσε η Ένωση!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Τὸ ἀπόλυτον σφράγισμα!!!
Τὸ ἀπόλυτο σφράγισμα δύο ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, ὑπὸ συνθῆκες ἀπαρτχάιντ, ὅπως αὐτὸ τῆς Νοτίου ΑΦΡΙΚΗΣ τῶν περασμένων δεκαετιῶν…..
Συνέχεια
Τὸ κομπόδεμα.
Ἔκαναν οἱ ἀρχαῖοι κομπόδεμα;;; Εἶχαν κουμπαρᾶ;;;
Ἀποδεικνύεται πώς, ΝΑΙ!!!
Ἀπὸ τὴν Ἀττικὴ μέχρι τὴν Θεσσαλία καὶ ἀπὸ τὴν Κόρινθο μέχρι τὴν Μακεδονία, τὸ πήλινο πουγγὶ γέμιζε μὲ νομίσματα, γιά…μια ὥρα ἀνάγκης.
Ἦταν ὁ «Θησαυρός»
Ἄσε τὸ ὄνειρο νὰ ζήσῃ!!!
Διότι ἄνθρωπος δίχως ὄνειρα ἔχει …πεθάνει.
Διότι ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ὄνειρο, δὲν ὑπάρχει καὶ ζωή.
Διότι ἐὰν δὲν συντηρῶ τὰ ὄνειρά μου, τότε αὐτὰ μὲ ἐγκαταλείπουν καὶ ἡ μοναξιὰ μὲ ἐξουθενώνει…
Χῶρο στὰ ὄνειρα… Χῶρο, ἐνέργεια καὶ Δύναμιν.
Τὰ ὄνειρα εἶναι ἡ κινητίριος δύναμίς μου. Εἶναι ἡ βάσις τῆς ἐπιβιώσεως μίας κοινωνίας. Συνέχεια
Δὲς τὴν φωτεινὴ πλευρὰ τῆς ζωῆς
Πολλὲς φορὲς μπορεῖ νὰ αἰσθάνεσαι φυλακισμένος στὶς τωρινὲς συνθῆκες τῆς ζωῆς σου…
Μπορεῖ νὰ ἀσφυκτιᾷς καὶ νὰ βρίσκεσαι σὲ ἀδιέξοδο.
Ὁποιες κι ἂν εἶναι οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς σου σήμερα θυμήσου ὅτι αὐτὴ εἶναι μιὰ πραγματικότητά ποὺ ἔχει προέλθει ἀπό τὶς χθεσινές σου σκέψεις καὶ συμπεριφορὲς καὶ μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ ἂν ἀρχίσῃς νὰ ἀλλάζῃς τὶς σκέψεις σου. Συνέχεια
Ἀγῶνες ἀνεπίτρεπτοι.
Aγώνες Ανεπίτρεπτοι. Η ευφήμως ξεχασμένη απεργία πείνας των μηχανικούδων στο Λονδίνο
Η φωνή σπαρακτική, αυθόρμητη, ξέσπασμα ασυγκράτητο. Ο λόγος μεστός, καίριος, άμεσα πειστικός. Μία συσσωρευμένη ιστορία βίας και περιφρόνησης της αδυσώπητης αλήθειας των γεγονότων, βρίσκει τον πιο άμεσο έλεγχό της. Στα θύματα της σωπασμένης ιστορίας. Δεν μιλούν, εδώ, οι κρατούντες της πολιτικής, αλλά, ακράτητοι πια, οι ελάχιστοι πολίτες. Άμεσα, ανέρωτα, «αδια-μόρφωτα», τα πρόσωπα χωρίς τους εκπροσώπους. Το προσωπικό είναι πια το πολιτικό, κι η ιστορία συναντά τις προσωπικές ιστορίες αυτών που συνθλίβει το πέρασμά της. Λειώνουν, ματώνουν, αλλά έτσι γράφεται, στο οδόστρωμα, η ιστορία. Συνέχεια