Τὰ ὀμορφότερα καὶ τὰ ἀκριβότερα ποὺ ἔχουμε στὴν ζωή μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ ζοῦμε τὶς στιγμὲς ποὺ ἐπιτρέπουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ δροῦν δίχως μάσκες καὶ προσωπεῖα. Ἡ χαρά, ἡ λύπη, ὁ πόνος, ὁ ἔρως, ὁ πόθος, ἡ εὐτυχία μᾶς συναντοῦν μόνον ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ πράγματι εἴμαστε.

Ὁ καθωσπρεπισμὸς πολλὲς φορὲς μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ φορέσουμε κάποιο προσωπεῖο, ἄλλοτε προσωρινὸ κι ἄλλοτε μόνιμον, ποὺ ὅμως τὸ μόνον ποὺ μᾶς προσφέρει εἶναι τὸ νὰ παρουσιάζουμε καὶ στοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ στοὺς γύρω μας, πλαστὲς εἰκόνες, γιὰ αὐτὰ ποὺ πράγματι εἴμαστε ἤ γιὰ αὐτὰ ποὺ πράγματι θέλουμε καὶ χρειαζόμαστε. Συμβαίνει αὐτόματα καὶ σπανίως μποροῦμε νὰ τὸ ἐλέγξουμε. Συνέχεια →