Εὐγενείας ἐγκώμιον

Νέοι καιροί, νέοι ἄνθρωποι, νέα ἤθη.

Εὖγε καί πάλι εὖγε στήν ἡγεσία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ! Τή μιά ἑβδομάδα ἐντάσσει στόν κατάλογο τῶν ὑποψηφίων εὐρωβουλευτῶν τήν πολύπαθη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, καί μετά τήν Ἀνάσταση τήν ἀποβάλλει, διότι, λέει, βρέθηκε καλλίτερος ὑποψήφιος.
Τό νά διαπράξεις μιά κακή πράξη εἶναι πάντα κάτι κακό.
Τό νά θελήσεις νά τό δικαιολογήσεις εἶναι πάντα κάτι αἰσχρό.
Φίλος, παλαιός ἀριστερός, πού ἔχει ἀπογοητευθεῖ ἀπό τό ἦθος τῶν νεο-αριστερῶν, μοῦ εἶπε λόγο πικρό: «Αὐτό στά δικά μας χρόνια θά τό λέγαμε προστυχιά».
Συνέχεια →

Εἶμαι ἡ Ἑλλάς!

Εἶμαι ἡ Ἑλλάς!Τὰ παλληκάρια σφάζονται στὰ πόδια μου ἀβέρτα,
μπαταρισμένο τὸ σκαρὶ καὶ στέκω στὴν κουβέρτα.
Εἶμαι ἡ Ἑλλὰς καὶ στωϊκά, ἔμαθα νὰ προσμένῳ,
τὸν καπετάνιο τὸν καλό, τὸν χιλιομυρωμένο.
Ἀπὸ γενιὰ Ἀργοναυτῶν καὶ τῆς Ἀργοῦς τὴν χάρη, Συνέχεια →

Σώπασε ῥὲ Ἑλληναρᾶ…

Σώπασε ῥὲ Ἑλληναρᾶ…,
Σῶπα νὰ ἀκούσουμε τὴν ἀνάπτυξη ποὺ ἔρχεται, τὸ πλεόνασμα τῆς ἀπάτης τοῦ ψέμματος καὶ τοῦ φασισμοῦ…
Σῶπα νὰ ἀκούσουμε τὸν ῆχο τοῦ νεροῦ ἀπ’ τὸ ποτάμι στὸν ἀγῶνα του νὰ ποτίσει τὶς ἐλιές.
Σῶπα νὰ ἀκούσουμε τοὺς λυγμοὺς καὶ τὰ κλάματα τῶν παιδιῶν μας, τῆς μανὰς μας καὶ τοῦ γείτονα.
Σῶπα νὰ ἀκούσουμε τοὺς ἤχους τῆς ἀναζήτησης στὰ σκουπίδια, τὸ ῥοχαλητὸ τοῦ ἀστέγου καὶ τὸ μοιρολόι γιὰ τοὺς αὐτόχειρες.
Σώπασε νὰ ἀκούσουμε τὸν θόρυβο ἀπὸ τὰ τριάντα ἀργύρια, γιὰ τὴν παράδοση τῆς δημοκρατίας, τῆς δικαιοσύνης καὶ ὀλάκερης αὐτῆς τῆς ἔρμης χώρας… Συνέχεια →

Οἱ παράπλευρες ἀπώλειες «ἀνάπηρα παιδιά»!!!

Τὸ ἀνάπηρο παιδὶ δὲν παίρνει τὸ …βοήθημα, λόγῳ τοῦ ὅ,τι «φιλοξενεῖται» ἀπὸ τοὺς γονεῖς του.
Ἂν τὸ βγάλουν ὅμως στὸ παγκάκι, δὲν παίρνει τὸ βοήθημα, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει διεύθυνση.
Ἀντέδρασε καὶ ὁ Αὐτιάς… καὶ εἶπε πὼς δὲν εἶναι φιλοξενία, ἀλλὰ Φιλευσπλαχνία…!!!
Βρὲ Ἡλίθιοι!!!!… Συνέχεια →

Χαμόγελο Ἐλευθερίας…

Ὅταν εἶδα αὐτὸ τὸ χαμόγελο, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεθάῤῥησα…
Τίποτα δὲν χάθηκε… Τίποτα!!!
Ὅλος ὁ πλανήτης παλεύει γιὰ λίγες ἀνάσες Ἐλευθερίας, γιὰ τὴν ὥρα…
Καὶ εἶναι ΟΛΟΙ, οἱ ἀγωνιστές, οἱ πραγματικοὶ ἀγωνιστές, στὸ ἴδιο στρατόπεδον… Συνέχεια →

Ἡ ἀρχαία πόλις τῆς Πέργης.

Σήμερα θὰ ἀφήσω τὶς εἰκόνες νὰ σᾶς ταξειδεύσουν σὲ ἕναν παράδεισον τῆς ὑστέρου Ἑλληνιστικῆς περιόδου. Τὴν ἀρχαία Πέργη.
Ἡ Πέργη, πρωτεύουσα τῆς Παμφηλίας, κοντὰ στὴν Ἀττάλεια. (Ἀπέχει δεκαοκτὼ χιλιόμετρα.)
Ἦταν κτισμένη στὶς ὄχθες τοῦ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα πλωτοῦ  ποταμοῦ Κέστρου καὶ ἐκεῖ εὑρίσκετο ὁ ναὸς τῆς θεᾶς Ἀρτέμιδος τῆς Περγαίας, μεγάλο ἱερὸν τῆς ἐποχῆς.
Συνέχεια →