Στὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐλευθερία πρῶτα τὸν ἑαυτόν μου ἀντιμάχομαι!

Πρῶτα πρέπει νὰ ἐλέγξω τὰ πάθη μου καὶ νὰ τὰ χειραγωγήσω.
Πρῶτα πρέπει νὰ ἀπεκδυθῷ τῶν πλαστῶν ἀναγκῶν μου καὶ νὰ ἀναγεννηθῶ μόνον μὲ τὶς πραγματικές μου ἀνάγκες, ἀφήνοντας πίσω μου ὅλα τὰ φτιασίδια καὶ τὰ τεχνητά στολίδια… Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, ὅπως καὶ σὲ κάθε πόλεμο, ὁ πολεμιστὴς πρέπει νὰ μπορῇ νὰ κουβαλᾶ ΜΟΝΟΝ τὰ ὅπλα του καὶ τίποτα περσισσότερο…
Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρθῷ ἀπὸ συνήθειες, ἤθη κι ἔθιμα τῆς πολυετοῦς σκλαβιᾶς μου, ἀναγνωρίζοντάς τες, καὶ μετὰ νὰ θεωρήσω πὼς ναί, ἔχω δικαίωμα στὴν ἐλευθερία…

Συνέχεια →

Ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν ζωή.

 

Στὴν ζωὴ δὲν ὑπάρχουν ἐγγυήσεις…
Καμμία ἐγγυήσι δὲν ἔχουμε πὼς ἡ ζωὴ θὰ ἐξελιχθῇ ὅπως θὰ θέλαμε καί πὼς οἱ ἄνθρωποι, γιὰ τοὺς ὁποίους νοιαζόμαστε καὶ ἀγαπάμε, θὰ μᾶς συμπεριφερθοῦν καλά. Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων (καὶ λόγῳ τῆς ἡμέρας) μαθαίνουμε λίγη ἱστορία γιά τήν Μπουμπουλίνα;

Καλησπέρα μας…
Χρόνια καλὰ καὶ καλὴν λευτεριά!
Σήμερα δὲν θὰ σᾶς ἀρχίσω στὸ …κήρυγμα!!!Σήμερα θὰ σᾶς προτείνω μίαν σπάνια ταινία, ποὺ καταγράφει μὲ ἀρκετὰ ἀληθοφανὴ τρόπο τὴν ἱστορία τῆς Μπουμπουλίνας μας…

Συνέχεια →

Ὁλοκληρώθηκε κι ἐφέτος ἡ παρέλασις…

Ὁλοκληρώθηκε κι ἐφέτος ἡ παρέλασις πρὸς τιμὴν τῶν ἐπισήμων στὴν Ἀθήνα…
Καλὴ Λευτεριά…!!!!!
—

Συνέχεια →

Ὡς πότε θά νοσταλγῇ ὁ Ἕλλην τήν Πατρίδα του;

Ὡς πότε θὰ νοσταλγῆ ὁ Ἕλληνας τὴν πατρίδα του στὸν ἴδιο του τόν τόπο;
Αὐτὸ τὸ κράτος ἱδρύθηκε ὡς προτεκτοράτο καὶ ἐπίσημες ἐγγυήτριες δυνάμεις ὑπῆρξαν ἡ Βρετανία καὶ ἡ Γαλλία ἕως τὸν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ὅταν στὴ συνέχεια τοὺς Βρετανοὺς καὶ Γάλλους διαδέχθηκαν οἱ ΗΠΑ.
Οἱ δυνάμεις ποὺ ἀσκοῦσαν κυριαρχία ἐπάνω στὸ ἑλλαδικὸ προτεκτοράτο ἐξέθρεφαν καὶ προῆγαν πρόσωπα τῆς ἑλληνικῆς πολιτικο-οἰκονομικὴ ἐλὶτ, ἡ ὁποία οὐδεμία σχέση εἶχε μὲ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ὡς ἄρχουσα τάξη. Συνέχεια →

Tὰ «χουέλιας» τοῦ ’21

(Στὴ μνήμη τοῦ Καπετὰν Νικόλα Κωστάρα)

Κάθε φορά ποὺ πλησιάζει μιὰ ἐθνικὴ ἐπέτειος τρέμω γιὰ τούς… νεκρούς μας! Μὴν ἔλθουν ἀπὸ τὰ βάθη του Κὰ­τω Κόσμου καί, βλέποντας τὰ χάλια τοῦ Πάνω Κόσμου μας, ζητήσουν ἀπὸ τὸ Χάρο νὰ τοὺς πάει στὰ τρίσβαθα κι ἀκόμη πιὸ βαθειά. Εἶναι θλιβερὸ σὲ κάθε ἐθνικὴ ἐπέτειο οἱ ἥρωες νεκροὶ μας νὰ διαπιστώνουν μελαγχολικά, πόσο δὲν μοὶ­άζουνε μέ μᾶς. Ἐκεῖνοι ἦσαν ἀπὸ ἄλλη «πάστα». Ἐμεῖς γὶ­ναμε πιὸ μαλακοὶ κι ἀπὸ ὀδοντόπαστα. Φοβόμαστε ἀκόμη καὶ τὴν σκιά μας! Οἱ μόνοι ποὺ λεβεντοπερπατοὺν εἶναι οἱ κακοποιοί.

Οἱ πιὸ ἀδιάντροποι νοσφίζονται καὶ τό ’21. Κι ἦταν φυσικὸ γιατί χάσαμε τὰ ἴχνη, χάσαμε τὸ βηματισμὸ ποὺ μᾶς ἔφερναν ὡς τό ’21. Συνέχεια →