Ἀντι-εἰδήσεις 29 Ἰανουαρίου 2014 (ἀπὸ Ἑλλαδο-Πακιστάν!).

Ἕνα γρήγορο σταχυολόγημα εἰδήσεων, μήπως καὶ δοῦμε πιὸ …ἀποστασιοποιημένα τὸν κόσμο μας!!!

παρ’ ὁλίγον …πολιτική!!!

  • Τὸ Τ(σ)ατσόπουλο πῆγε μὲ τοὺς «58», ποὺ ἔγιναν ἤ «59» ἤ «69» ἤ …«159».
    Ὅλα καλὰ κι ὅλα ἀνθηρά… Καί τί μᾶς κόφτει ἐμᾶς τό ποῦ πίνει τό κάθε πυροβολημένο τόν καφέ του;
    Δὲν ἔχω διαθέσεις κουτσομπολιοῦ….
    Ὑπενθυμίσεις κάνω…
    Διότι, ὅπου «58» πρέπει νὰ διαβάζουμε: Σημίτιεν, Μπένυ, ἡ χἌννα ἡ παιδειο-ῥουφιάνα, Ῥοζάκης ἤ Ῥοζενστάιν… ἀκόμη κι Ἄκης.
    Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα…
    Ἐὰν ὁ Ἄκης δὲν ἦταν στὴν φυλακή, ποῦ θά ἦταν; Δέν θά ἔπινε τό καφεδάκι του μέ τούς λοιπούς στήν συνάντησιν τῶν «58»;
    Μὴν κυττᾶτε ποὺ τὸν πέταξαν στοὺς καρχαρίες… Νομίζουν πὼς πέταξαν τὸ ἕρμα…
    Δὲν γνωρίζουν πὼς τὸ ἕρμα, τὸ πραγματικὸ ἕρμα εἶναι αὐτοί…
    …Ἄ, γιὰ νὰ μὴ ξεχνιόμαστε. Κι ὁ Λαλιώτης αὐτῆς τῆς παρεούλας παραμένει… Συνέχεια →

Οἱ ἀντανακλάσεις μας.

Ὁ κάθε ἄνθρωπός ποὺ συναντοῦμε ἀντανακλᾶ ἕνα κόμματι τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ διάφορα χαρακτηριστικὰ τῆς προσωπικότητος μας.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἀντιπαθοῦμε, γιατί μᾶς θυμίζουν κάποια κομμάτια μας, ποὺ τὰ ἀντιπαθοῦμε.
Ἂν φθάσουμε στὸ σημεῖο νὰ τοὺς μισοῦμε, αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μᾶς δείχνουν ἕνα ἀκόμη βαθύτερο σημεῖο τοῦ ἑαυτοῦ μας, τὴν σκιά.
Ἡ σκιὰ εἶναι ἕνα μέρος τοῦ ἑαυτοῦ μας, ποὺ ἀρνούμεθα νὰ τὸ δεχθοῦμε καὶ γι΄ αὐτὸ κάνουμε τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸ καταπιέσουμε, ὥστε νὰ μὴ βγῇ στὴν ἐπιφάνεια. Συνέχεια →

Urpferd

Γράφει ἡ Σέμνη Καρούζου [1]:

   Τὸ ἀνέβασμα τοῦτο τοῦ Γκαῖτε μαζὶ μὲ τὸν Ὅμηρο στὶς ὀλύμπιες κορυφὲς ἦταν φυσικὸ νὰ προετοιμάση τὴ συνάντησή του μὲ τὸ ἔργο τοῦ πιὸ θεόπνευστου Ἕλληνα καλλιτέχνη, τοῦ Φειδία. Κυριεύεται [ὁ Γκαῖτε] ἄμεσα ἀπὸ τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενώνα, ποὺ τὰ ἔκανε τότε γνωστὰ στὴ Δύση ἡ ἁρπαγὴ τοῦ Ἔλγιν, καὶ φροντίζει νὰ ἀποκτήση γύψινα ἐκμαγεῖα ἀπὸ μερικὲς φειδιακὲς μορφές. Εἶναι πολὺ γνωστὴ ἡ περιγραφή του, ἡ μεστὴ ἀπὸ ἄμεση αἴσθηση καὶ ἀπὸ μυστικὴ βύθιση, τοῦ κεφαλιοῦ τοῦ ἀλόγου ἀπὸ τὸ ἅρμα τῆς Σελήνης στὸ ἀνατολικὸ ἀέτωμα τοῦ Παρθενώνα. Ἕως σήμερα μένει κυρίαρχο καὶ μοναδικὸ τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσε στὸ ἄλογο αὐτὸ ὁ Γκαῖτε, γιατὶ κανείς, ἑνάμιση αἰώνα τώρα, δὲν βρῆκε βαρύτερη λέξη: «Οὐρπφέρντ, πρωτοάλογο» [σ.σ. πρωτάλογο· πρότυπον, ἀρχέτυπον, ἰδέα τοῦ ἀλόγου]: «Φαίνεται σὰν φάντασμα, καὶ τόσο παντοδύναμο σὰν νὰ ἔγινε ἐνάντια στὴ φύση· ὅμως ὁ καλλιτέχνης ἔπλασε ἀπὸ παρατήρηση ἕνα πρωτοάλογο, εἴτε τὸ εἶδε μὲ τὰ μάτια του εἴτε τὸ συνέλαβε μὲ τὸ πνεῦμα του· σ᾿ ἐμᾶς τουλάχιστο φαίνεται ὅτι παραστάθηκε μὲ τὸ νόημα τῆς ὑψηλότερης Ποίησης καὶ τῆς Ἀλήθειας.»

Κεφαλὴ ἵππου ἀπὸ τὸ ἅρμα τῆς Σελήνης·
ἀνατολικὸν ἀέτωμα τοῦ Παρθενῶνος
(ἄχρι καιροῦ στὸ Βρετανικὸν Μουσεῖον)

Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά καταπιαστοῦμε μέ τόν …κόσμο καί τόν κοσμάκη;

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά καταπιαστοῦμε μέ τόν ...κόσμο καί τόν κοσμάκη; Ἐγὼ θὰ τὸ λέω, ἐφ΄ ὅσον πρωτίτερα τὸ ἔχω κάνῃ πράξιν.
Ἔχω νὰ δῶ σχεδὸν δεκαπέντε χρόνια τηλεόρασιν… Πολλῷ δὲ μᾶλλον εἰδήσεις…
Τὶς εἰδήσεις τὶς μαθαίνω τὸ πρωΐ, τὶς διαβάζω καὶ τέλος πάντων ἔχω ὅλο τὸ ἀπαραίτητον περιθώριον γιὰ νὰ μπορῶ νὰ τὶς ἐπεξεργάζομαι.
Ὁ κόσμος νὰ γκρεμιστῇ (ποὺ λέει ὁ λόγος) ἐγὼ δὲν καταπιάνομαι μαζύ τους ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα καὶ μετά… Συνέχεια →

Ἡ αὐτοφραγγέλωσις ὡς ἐθνικὸν σπόρ!

Οἱ πλεῖστοι συγκαιρινοί μας «μορφωμένοι» καὶ «πνευματικοὶ ἄνθρωποι», ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπέραντος ψιττακοτρεφομένη μᾶζα, ἔχουν μεγαλώσει εἴτε ἐντὸς «δεξιῶν» οἰκογενειῶν μὲ τὸ ἐνοχικὸν σύνδρομον τοῦ «κακοῦ νικητοῦ», κατόπιν ἀτελευτήτων ψυχοπνευματικῶν καταιονισμῶν διὰ βαρέος ὕδατος «Θιάσων», «Μελισσοκόμων», «Μετεωριζομένων» καλοβατικῶν καὶ μὴ πτηνῶν, ἀπύθμενα «καπνισμένα τσουκάλια» καὶ «μεθυσμένους ἥλιους», εἴτε ἐντὸς ἀριστερῶν οἰκογενειῶν μὲ τὸ σύμπλεγμα τοῦ «δίκαιου ἰδεαλιστῆ ἡττημένου» καὶ τοῦ ἡρωικοῦ «θείου Νίκου ποὺ ἔφαγε τὰ νιάτα του στὰ μακρονήσια», ὅταν «προδόθηκαν οἱ ἀγῶνες (γουναράδικα) καὶ τὰ ὁράματα (Β. Κορέα) μιᾶς ὁλάκερης γενιᾶς». Συνέχεια →

Δακρυόεν γελάσασα

Εἰκόνες, φωτογραφίες, παλιὲς κιτρινισμένες σελίδες, τραγουδοῦν ἀκόμη τὴν δόξα τοῦ 1940, ἀντηχοῦν τὴν ἀντάρα τοῦ πολέμου καὶ κουβαλοῦν τὴν μυρωδιὰ τοῦ μπαρουτιοῦ, τὴν μέθη τοῦ θριάμβου καὶ τὸν πόνο τῆς συντριβῆς, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα…

   Σὲ κάποιες ἀπ᾿ αὐτὲς στάθηκα λίγο παραπάνω. Ὅπως σὲ τούτην ἐδῶ τὴν φωτογραφία. Κάτι γνωστὸ μοῦ ἔφερε στὸν νοῦ. Κάτι γνωστὸ ἀπὸ πολὺ παλιά. Κι εἶδα ξανὰ τὸν παπποῦ Ὅμηρο νὰ τραγουδᾷ τὴν Τροία.

Ὁ Ἕλλην Στρατιώτης
(φωτ. συλλογὴ Βιβλιοθήκης τοῦ Κογκρέσσου τῶν ΗΠΑ)

Συνέχεια →