Ἡ μειοδοσία τῆς ἐκχωρήσεως τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας, ἡ ὁποία σαφῶς καὶ δὲν ἐξεκίνησε -παρὰ μόνον (βάσει τῶν δικῶν τους ὀργανογραμμάτων) ἔληξε- μὲ τοὺς (φερομένους ὡς) σημερινοὺς κυβερνῶντες μας, εἶναι μία μεγάλη πληγή, ποὺ ἄνοιξε πρὸ δεκαετιῶν καὶ ἀκόμη κακοφορμίζει. Πῦον, χολὴ καὶ πολλὲς ἄλλες ἀδενικὲς ἐκκρίσεις μᾶς διατηροῦν, σὲ ἕναν βαθμό, δηλητηριασμένους, προερχόμενες ἀπὸ συσσωρευμένη ὀργή, πίκρα, προδοσίες αἰώνων μὰ καὶ διαρκεῖς διαπιστώσεις.
Συναισθήματα ποὺ ἀλληλοσυγκρούονται μέσα μας, ἄλλοτε μᾶς ἐνεργοποιοῦν καὶ ἄλλοτε μᾶς διατηροῦν ἐν ὑπνώσει. Ῥέουν ἐγκλωβισμένες στὸ σῶμα μας καὶ στὰ μυαλά μας, δηλητηριάζοντάς μας καὶ παγιδεύοντάς μας, σκέψεις ἀλληλο-ἀναιρούμενες, ποὺ ἁπλῶς  ἀκόμη, σὲ μίαν ὑστάτη στιγμὴ ἀναλαμπῆς τῆς μαλθακότητός μας, μᾶς στρεβλώνουν τὴν ἀντιληπτικότητα, πρὸ κειμένου νὰ καθυστερήσουμε τὴν λήψιν τῶν ἀποφάσεων. 

Συνέχεια →