Κατάπτυστον, δοκουμέντον δουλοφρόνων νομοθετῶν ἐθελοδούλου τρισαθλίας λαότητος.
Ὅμως, ἴσως ἡ ἐσχάτη εὐκαιρία πρὸς ἀναγέννησιν τοῦ ἀπὸ 40ετίας -τοὐλάχιστον- θανόντος ἑλληνικοῦ χιοῦμορ.
Νέαι λέξεις καὶ συμβολισμοὶ θὰ ἀνακύψωσι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Τὸ αἰδοῖον γίνεται γήπεδον!!!
Δὲν τὸ λέω ἐγώ…
Οἱ εἰκόνες τὸ ἀποκαλύπτουν!!!
Καί ποῦ παρακαλῶ; Στὸ Κατᾶρ… Ἐκεῖ ποὺ τὸ αἰδοῖον παραμένει στὰ ἀπηγορευμένα θέματα καὶ ὅσοι ἐνασχολοῦνται δημοσίως μαζύ του ἁπλῶς …ἀποκεφαλίζονται!!!
Ἔ ῥὲ γλέντια…
Ἀλήθεια, πῶς στά κομμάτια μία χώρα πού ἀσπάζεται τόν ἰσλαμισμό προωθεῖ τά ἀθλητικά ἔργα, τά ὁποῖα ὅμως κατά βάσιν εἶναι κατά Συνέχεια
Τὰ στερνὰ πρέπει νὰ τιμοῦν τὰ πρῶτα Κῶστα Βουτσᾶ.
Τὸ τὶ πιστεύει ὁ κάθε ἕνας μοῦ εἶναι ἀδιάφορον.
Τὸ τὶ πασκίζει ὅμως νὰ μᾶς πείσῃ πὼς πιστεύει θεωρῶ πὼς εἶναι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα τῶν δομῶν τῆς κοινωνίας μας.
Γιὰ παράδειγμα, ὁ Κῶστας Βουτσᾶς εἶναι ἠθοποιός.
Μᾶς ἀρέσει δὲν μᾶς ἀρέσει, ἠθοποιὸς εἶναι. Ἐὰν ἦταν πολιτικὸ ὄν θὰ τὸν βλέπαμε ἀπὸ νωρὶς στὸ πολιτικὸ προσκήνιο.
Ἀντιθέτως, αὐτός, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ ὅμοιοί του, τὸ ἐβούλωσαν, ἔσκυψαν τὸ κεφάλι, ἐκρύφθησαν ὅταν ἄρχισαν τὰ διάφορα προβλήματα τῆς χώρας… Τώρα ὅμως ποὺ τὰ ζόρια μεγάλωσαν ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ ποῦν… Μακρύ, κοντό… Δὲν ἔχει σημασία… Κάτι ἔχουν νὰ ποῦν… Τὸ ἐὰν μᾶς ἐνδιαφέρῃ ἤ ὄχι, δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ… Συνέχεια
Θά τό ἔκανε αὐτό Ἕλλην ἐθνικός ἱερεύς;

Θὰ τό ἔκανε ἄραγε τό παρακάτω Ἕλλην Ἐθνικὸς ἱερέυς;
Ὁ πατριάρχης Ἀγαθάγγελος Α΄, ὁ ἀπὸ Χαλκηδῶνος, ἔστειλε τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1828 στὴν Ἑλλάδα τοὺς μητροπολίτες Νικαίας, Χαλκηδῶνος, Λαρίσσης καὶ Ἰωαννίνων, μὲ σκοπὸ νὰ συστήσουν στοὺς κατοίκους τῆς Πελοποννήσου καὶ τῶν νήσων τοῦ Συνέχεια
Ὑπάρχουν πολλῶν εἰδῶν ἐξεγέρσεις…
Μία ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ κάνουμε χρωμαστιστὰ ὄνειρα…
Μά πόσο δύσκολο ὅμως κι αὐτό;
Εἶναι δυνατόν;
Τόση κατήφεια…
Τόσος πόνος…
Τόση βρωμιά… Συνέχεια
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὰν σκιὰ τοῦ Ὀνείρου…
Θυμάμαι ὅταν πήγαινα σχολεῖο τοὺς συμμαθητές μου νὰ παραπονοῦνται: «ἄντε να πάρουμε τὸ ἀπολυτήριο νὰ τελειώνουμε».
Ἐγὼ τοὺς ἔλεγα νὰ ζοῦν τὸ ΤΩΡΑ… τὸ σχολεῖο εἶναι γιὰ λίγα χρόνια, τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας θὰ ἦταν χωρὶς αὐτὸ καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ΕΜΠΕΙΡΙΑ γιὰ ὄσο κρατοῦσε.
Μετὰ θὰ τοὺς ἔλειπε… Συνέχεια