Εἶναι …ψεύτικο!

Ἐν τελῶς!
Δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχῃ τέτοιος κῆπος, παραμυθένιος, στὸν πλανήτη Γῆ. 
Οὔτε γίνεται νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τὸν φροντίζουν γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουν τὶς ὀμορφιές τους ὅλοι…
Οὔτε γίνεται νὰ πιστέψω πὼς σὲ αὐτὲς τὶς εἰκόνες δὲν ἔχει βάλῃ τὸ χέρι του ζωγράφος… Συνέχεια →

Οἱ ἐχθροί!

Πᾶμε λίγο πιό πίσω;
Χριστιανοὶ κατὰ Ἐθνικῶν. 
Πράσινοι κατὰ Βενέτων…
Ὀρθόδοξοι κατὰ Ἀρειανῶν.
Ἀγγλόφιλοι (ἢ καὶ Γαλλόφιλοι) κατὰ Ῥωσσοφίλων.
Βασιλικοὶ κατὰ Βενιζελικῶν. 

Ἀγγλόφιλοι κατὰ ῥωσσοφίλων ἤ γαλλοφίλων (β΄ μέρος). 
Κοτζαμπάσηδες κατὰ ἀγωνιστῶν. 
Μεταξικοὶ κατὰ δημοκρατικῶν.
Συνέχεια →

Τό Ἰσλάμ κατεσκευάσθη ἀπό τό Βατικανό;

Ἄν τὲ καλέ…
Δὲν γίνονται αὐτά.
Φαντασίες…
Κι ὄχι μόνον φαντασίες, ἀλλὰ ὁ Alberto Magno Romero Rivera, ὁ ὁποῖος περιγράφει παρακάτω τὰ γεγονότα, ποὺ κατ’ αὐτὸν ἐδόμησαν τὶς βάσεις τῶν δύο, ἀπὸ τὶς τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, θὰ ἔλεγα πὼς ὀράματα ἔβλεπε… 
Ἐκτός…
Συνέχεια →

Ἡ Ἑλλὰς κάνει πρόβα στὸν «Καπιταλιστικὸ Κομμουνισμό».

Δέν ἔχετε ἀκούσῃ τήν ἔκφρασιν;
Τὸ γνωρίζω. Εἶναι νεολογισμός, ὅπως φυσικὰ καὶ τόσα ἄλλα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σήμερα ἀντιμετωπίζουμε. 
Ὅμως εἶναι ἡ πραγματικότης. Καὶ δὲν τὸ λέω ἐγώ, ποὺ οὔτε οἰκονομολόγος εἶμαι ἀλλὰ οὔτε καὶ μελετητὴς τῶν πολιτικῶν ἀποφάσεων. Τὸ λέει κάποιος ποὺ ἡ δουλειά του εἶναι ἀκριβῶς αὐτή: νὰ μελετᾷ, νὰ συγκρίνῃ καὶ νὰ συμπεραίνῃ ἐπὶ τῶν παραπάνω. 

Πρὶν σᾶς ἀφήσω μὲ τὸν Παραδεισόπουλο, λίγες σκέψεις μου. 
Ποιός μαζεύει σήμερα τό χρῆμα; Οἱ τράπεζες καί οἱ κρατικοί μηχανισμοί; 
Συνέχεια →

Τόμοι βιβλίων μάρτυρες τῆς κατάντιας μας.

Κάποτε πέντε χιλιάδες τόμοι, ἐφορτώθησαν στὶς πλᾶτες ἀνθρώπων, ποὺ ἀντελαμβάνοντο πολλὰ περισσότερα, ἀπὸ ὅσα ἐμεῖς, γιὰ τὴν γνώσι, καὶ μὲ ἀμέτρητες δυσκολίες ἔφθασαν στὴν Νάουσα. 
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἀρχίζει ἡ περιπέτειά τους. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἀρχίζουν νὰ μειώνονται καὶ νὰ μειώνονται καὶ νὰ μειώνονται γιὰ νὰ καταλήξουν σήμερα λιγότεροι ἀπὸ 1000…

Δὲν θέλω νὰ ἰσχυρισθῶ πὼς οἱ παλαιοελλαδίτες ἦσαν χειρότεροι ἀπὸ τοὺς πρόσφυγες τοῦ Πόντου, ποὺ ἔφεραν αὐτὴν τὴν πανάκριβο κληρονομιά. Θὰ ἰσχυρισθῶ πὼς ΟΛΟΙ μας, μὰ ὅλοι μας, εἴμαστε ἀνάξιοι ἀπόγονοι ἐνδόξων προγόνων!
Ἐν τελῶς ἀνάξιοι!

Συνέχεια →

Ἦσαν ὅλοι δικτάτορες.

Ἕνας νεαρός, Στέλιο νομίζω τὸν ἔλεγαν, ἔπαιζε καλὴ Ἑλληνικὴ μουσική.
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ποὺ ἔπαιξε ἦσαν καὶ τὸ «τῆς ἀμύνης τὰ παιδιά»….
Ὅταν ὅμως ἔπιασε νὰ παίζῃ καὶ νὰ τραγουδᾷ τὸ συγκεκριμένο κομμάτι, σὰν νὰ χαιρόταν διπλά. Σὰν νὰ εἶχει ψηλώσῃ κάτι πόντους. 
Σὲ ἕνα μικρὸ διάλειμμα τὸν ἐπλησίασα.
Μία ἐρώτησις:
«γιατί ὁ Βενιζέλος ἔκανε κίνημα κι ὁ Μεταξᾶς ἔκανε χούντα ἤ ὁ Πλαστήρας δικτατορία»;
«Θὰ σοῦ ἀπαντήσω μετά», μοῦ λέει.
Ἀλλὰ δὲν  μοῦ ἀπήντησε….  Τὸν ἠνόχλησα λίγο ἀργότερα ἐκ νέου. 
Συνέχεια →