
Ἡ Ἀλήθεια ἦταν θεότητα στὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία, ἰδεατὴ ἀνθρωπόμορφη προσωποποίηση τῆς ἀλήθειας τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φερόμενη προστάτης τῆς ἔννοιας. Σύμφωνα μὲ τὸν Πίνδαρο ἦταν κόρη του Δία. Ὁ Πλούταρχος τὴν ἀναφέρει ὡς «Τροφὸ τοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος», μαζὺ μὲ τὴν Κορυθάλεια..
Ἐπειδὴ ἡ Ἀλήθεια εἰκονίζετο πάντα χωρὶς στολίδια καὶ πλούσια ἐνδύματα ἔναντι τῶν ἄλλων θεοτήτων, ὁ Ὁράτιος τὴν ἀποκαλοῦσε “nuda” veritas, δηλαδὴ «γυμνὴ ἀλήθεια». Συνέχεια




