«Πᾶρε μας μαννούλα μας στὸ σπίτι κι ἐμεῖς δὲν θὰ πεινᾶμε…»

Εὑρέθηκα σήμερα σὲ ἕνα νηπιοτροφεῖο στὴν Καλλιθέα ὅπου φιλοξενεῖ παιδιά, ποὺ ἀδυνατοῦν οἱ γονεῖς νὰ τοὺς προσφέρουν ἀκόμη καὶ τὴν ἀπαραίτητο διατροφή!!!
Ἐκεῖ λοιπὸν ἐξετυλίχθη τὸ ἑξῆς περιστατικό.
Μιὰ μητέρα ἐπεσκέφθη τὰ παιδιά της γιὰ νὰ μείνῃ λίγο μαζύ τους, ἐπέρασε ἡ ὥρα μὲ ἀγκαλιὲς χαρὲς καὶ παιχνίδια.
Ἦρθε ἡ ὥρα ὅμως ποὺ ἔπρεπε νὰ φύγῃ. Συνέχεια →

Ὁ ἀντικαταστάτης τῆς ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ;

Ἡ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ἔγινε μεγάλη καὶ τρανὴ ἀπὸ ἰδώτη καὶ ταξείδευσε σὲ ὅλον τὸν πλανήτη.
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ τὴν ἀνέλαβε τὸ Δημόσιο τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν χρόνο μὲ τὸν χρόνο ἔφθινε, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταλήξουμε στὸ νὰ τῆς βάλουν καὶ τὴν …ταφόπλακα!!!

Τώρα πάλι ἰδιῶτες ξεκινοῦν μίαν νέα προσπάθεια, ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰ τοῦ Ἀτλαντικοῦ, μὲ στόχο νὰ Συνέχεια →

Οἱ ἀριστεροὶ τῆς κοινοκτημοσύνης τῶν …ἄλλων!

Κάποτε, πρὸ περίπου δεκαπέντε ἐτῶν, φίλος οἰκογενειακὸς ἔχασε τὸ μοναχοπαίδι του καὶ σκεπτόταν νὰ εὕρῃ κάποιον νέο ἄνθρωπο, μὲ οἰκογένεια, στὸ ξεκίνημα τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ τὸν «υἱοθετήσῃ», κατὰ μίαν ἔννοιαν, καὶ νὰ τοῦ μεταβιβάσῃ τὴν περιουσία του στὴν συνέχεια.
Δὲν ἤθελε κάποιον γιὰ νὰ τοῦ ἀλλάξῃ τὴν ταὐτότητά του καὶ τὸ ὄνομά του, ἀλλὰ κάποιον ποὺ νὰ μπορῇ νὰ ἀναλάβῃ τὶς ἐπιχειρήσεις του καὶ στὴν συνέχεια νὰ τὶς κληρονομήσῃ.

Τότε λοιπὸν ἔκανα παρέα μὲ μίαν οἰκογένεια, ἀριστερῶν πεποιθήσεων, ἡ ὁποία πράγματι ἦταν στὴν ἀρχὴ τῶν βημάτων της καὶ ἀντιμετώπιζε πολλὲς δυσκολίες οἰκονομικές. Ἡ σημαντικὴ λεπτομέρεια ὅμως ἦταν στὸ ὅ,τι αὐτὴ ἡ οἰκογένεια ἦταν ἀριστερῶν πεποιθήσεων καὶ δράσεως, κατὰ πῶς ἐδήλωνε κι ἔπραττε, ἰσχυριζομένη πὼς Συνέχεια →

Οἱ Καλάς συγγενεῖς τῶν Τυρολέζων;

Σπάσετε πλάκα.
Ὅλοι θέλουν νὰ πάρουν τοὺς Καλᾶς. Νὰ τοὺς κάνουν δικούς τους.
Δεῖτε πῶς βγάζουν οἱ Τυρολέζοι ὅ,τι οἱ Καλᾶς εἶναι δικοί τους. Συνέχεια →

Δυόσμος φαρμακευτικός, ἀρωματικός, ἐντομοαπωθητικός.

Ἔχω ἕναν δυόσμο ἀπὸ τὸν προπάππο μου.
Μία ῥιζούλα ἦταν, τόση δὰ ὅταν τὴν πῆρα καὶ τώρα πιὰ ἔχω γεμίσῃ, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια, γλάστρες καὶ γλάστρες. Καὶ μοσχομυρίζει ὁ ἄτιμος… Ἔτσι, γιὰ πλάκα, μόλις περάσω ἀπὸ δίπλα του, ἁπλώνω τὸ χέρι καὶ τὸν χαϊδεύω… Καὶ μένει ἡ θεσπέσια μυρωδιά του γιὰ ὥρα πολλή… Δὲν πλένω τὰ χέρια μου γιὰ νὰ μοῦ γαργαλάῃ τὴν μύτη…

Συνέχεια →

Ἡ εὐγένεια ἴσως νὰ μὴ προσθέτῃ κάτι…

Ἀλλὰ σίγουρα ἡ ἀγένεια ἀφαιρεῖ πολλά…

Αὐτὰ ἔγραφε ἡ Γιώτα ἐχθές, καὶ εἶχε δίκαιον…
Ξέρετε ὅμως σίγουρα πὼς δὲν γίνεται νὰ εἶσαι πάντα εὐγενής…
Μπορεῖς ὅμως, ὅταν ἡ ἀνάγκη τὸ ἐπιβάλλει, νὰ κρατηθῇς… Νὰ μὴν μιλήσῃς… Ὄχι διότι δὲν ξέρεις νὰ ἀπαντήσῃς, ἀλλὰ διότι ἔτσι θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους…

Συνέχεια →