Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις σὲ λίγο…
Μετὰ ἀπὸ μίαν ὑπέροχη, ἡλιόλουστη καὶ ζεστὴ ἡμέρα, ἔφθασε ἡ στιγμὴ τοῦ …καναπέ…
Αὐτὴν τὴν ὥρα οἱ περισσότεροι συμπολῖτες μας σπεύδουν νὰ …ἁπλωθοῦν ἐμπρὸς ἀπὸ τὶς ὀθόνες τους…
Ἀλλά ἐμεῖς; Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Κουκκίδης καὶ Γλέζος. Ἥρωες ἢ ὄχι; (ἀναδημοσίευσις)
Πολλὰ ἐρωτηματικά γιὰ τὴν δράσι τους ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ὕπαρξί τοῦ ἑνὸς.
Ἕνα ἄριστα δομημένο ἄρθρο, μὲ πολλὰ στοιχεῖα καὶ παρουσίασι ὅλων τῶν ὑπαρχουσῶν πηγῶν. Μαζὶ μὲ τὰ ἐρωτηματικά! Προσωπικῶς τὸ ἀπήλαυσα! Σὲ κάθε του σημεῖο! Σᾶς τὸ συνιστῶ! Πρέπει νὰ τὸ διαβάσετε γιὰ νὰ ξέρετε ποιός εἶναι ἡ ἥρωας καὶ ποιός κάνει τὸν ἥρωα!
Κι ὅλα ὅσα περιγράφονται, γύρω ἀπὸ δύο σημαῖες! Μίαν ἑλληνική μὲ τὸν Κουκκίδη καὶ μία γερμανική μὲ τοὺς Γλέζο καὶ Σᾶντο!
Φυγή;
Τὸ να τρέχῃ κάποιος ἐπάνω-κάτω ὅλην τὴν ἡμέρα, δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ὅτι εἶναι καὶ δραστήριος…
Οἱ περισσότεροι ἀποκαλοῦμε δράση αὐτό ποὺ στηὴν πραγματικότητα εἶναι φυγὴ καὶ ἄρνησις τῆς ὑπάρξεώς μας.
Ἐπειδὴ μᾶς φαίνεται δύσκολο νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ μὲ τὴν αὐθεντικὴ φωνή ποὺ ὑπάρχει μέσα μας, γι΄ αὐτὸ καὶ δημιουργοῦμε γύρω μας ἕναν σωρὸ θορύβους, μέχρι ποὺ ἡ ἐσωτερική μας φωνὴ νὰ κοπάσῃ. Συνέχεια
Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά ἀσχοληθοῦμε μέ κάποιον πού ἔχει φιλότιμο; (ἀναδημοσίευσις)
Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε…
Ἀν τὶ τῶν εἰδήσεων ὅμως θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε δεκάδες ἄλλα πράγματα, σαφῶς πιὸ ἐνδιαφέροντα, χαλαρωτικὰ καὶ σημαντικὰ γιὰ τὴν ἡρεμία μας καὶ τὴν συνείδησίν μας. Θὰ μπορούσαμε, ἄς ποῦμε, νὰ διαβάσουμε ἕνα βιβλίο…
Ἤ θὰ μπορούσαμε νὰ συζητήσουμε μὲ φίλους… Ἤ νὰ περπατήσουμε αὐτὴν τὴν ὄμορφη βραδιά…
Τόσα πολλά… Μὰ ἐμεῖς κάποιες φορὲς δὲν τὰ βλέπουμε… Συνέχεια
Διαδικτυακὴ …ἀνάπαυλα!!!
Γιὰ λόγους …ἀποτοξινώσεως…
Γιὰ λόγους …ἐπανά-(καὶ ὅσο ἀπαιτεῖται)-ἀναδομήσεως…
Ἀλλά, ἐπίσης, γιὰ λόγους ἐπαναπροσδιορισμοῦ… Συνέχεια
Ἱερεὺς Μελιέ, ὁ ἄθεος
Ὁ ἄθεος ἱερεὺς Μελιὲ
Ὁ Ζᾶν Μελιὲ (Jean Mellier/Meslier) ἐγεννήθη τὸ 1664 στὸ χωριὸ Μαζερνὶ τῆς Γαλλίας. Ἀφοῦ ἐφοίτησε σὲ θεολογικὴ σχολὴ ἐχειροτονήθη ἱερεὺς τὸ 1689. Σὰν ἱερεὺς ἦταν ἀρκετὰ ῥιζοσπαστικός. Ὅπως διηγεῖται ὁ Βολταῖρος, ὅταν κάποτε ὁ τοπικὸς ἄρχων, ὁ Ἀντουᾶν ντὲ Τουϊγί, κακομετεχειρίσθη κάποιους χωρικούς, ὁ Μελιὲ ἠρνήθη νὰ εὐχηθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ στὴν λειτουργία μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τιμωρηθῇ ἀπὸ τὸν τοπικὸ ἀρχιεπίσκοπο. Μετὰ ἀπὸ τὴν τιμωρία του ὁ Μελιὲ διεμαρτυρήθη γιὰ αὐτὴν τὴν ἀδικία καὶ ξεφωνίζει ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τὰ παρακάτω λόγια: Συνέχεια