Ἐπειδὴ ἡ δράσις πάντα προκαλεῖ ἀντίδραση, δὲν εἶναι μακρυὰ ὁ καιρός που ἡ «δημοκρατική» μας Εὐρώπη θὰ σαρωθῇ, ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον, ἀπὸ ἔνα κῦμα ἀκράτου συντηρητισμοῦ καὶ ἐπιστροφῆς σὲ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, τεχνηέντως, ξεχασμένες καὶ παρατεταμένες, ποὺ ἐμπρός τους τὸ Γ’ Ῥάιχ θὰ ὁμοιάζῃ μὲ …πρότυπον προόδου, νεωτερισμοῦ καὶ κουλτούρας.
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ὑποχρεωτική διχοτόμησις γιά τήν Κύπρο;
«Μόνο ένα διχοτομημένο νησί θα θέσει τέλος στην διένεξη μεταξύ Τούρκων και Ελληνοκυπρίων»!
«Ήρθε η ώρα να τερματίσουμε την παρωδία ότι είναι εφικτή η εξεύρεση συμφωνίας που θα ενώσει την Κύπρο σε μια «διζωνική, δικοινοτική» κυβέρνηση. Η λύση είναι η διχοτόμηση του νησιού και η διεθνής αναγνώριση του τουρκοκυπριακού κράτους στον Βορρά»,
Θυμόμαστε πάντα τὸ ποιὸς εἶναι ὁ Κοτζιάς…
1ον. Τὸ 2003 ὁ Ν. Κοτζιὰς ἔλαβε μέρος σὲ ἐργαστήριο μὲ σκοπὸ τὴν ὡραιοποίησιν τοῦ Σχεδίου Ἀνάν.
2ον. Τὸ 2007 ὑπεστήριζε σὰν δεύτερη προτίμηση λύση «βελουδένιου» διαζυγίου, μὲ ἀναγνώρισιν στὰ κατεχόμενα.
3ον. Ἡ εἰσήγησίς του τὸ 2007 θεωρεῖ πὼς για τὰ γεγονότα τοῦ 1963 εὐθύνονται οἱ Ἑλληνοκύπριοι, ἂν κι ἔχει ἄλλως ἀποδειχθῆ…
Θρόνος τάφου
Ὁ τάφος μὲ τὸν θρόνο
Προέτεινε, λέει, ὡς ἔνοικο τοῦ τάφου ὁ Μανώλης Ἀνδρόνικος, τὴν μητέρα τοῦ Φιλίπππου Β΄ Εὐρυδίκη!!!
Ἦταν τὸ 1987 καὶ ἦταν ἕνα ἀκόμη ἐπεισόδιο τῆς συνεχείας τοῦ παραμυθιοῦ ποὺ ἐκτίζετο στὴν Βεργίνα. Ἀποδείξεις φυσικά, ὅταν ὁμιλοῦν τὰ «ἱερὰ τέρατα» τῆς ἀρχαιολογίας, δὲν χρειάζονται. Συνέχεια
Ὥρα νὰ κόψουμε τὶς …ἀσπιρίνες!!!
Ὅσοι δὲν ἔχουν περάσῃ ἀπὸ τὸ δασαρχεῖο καὶ τὴν ἀρχαιολογία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ δὲν ἔχουν ὑποστῇ τὸν βασανισμὸ τῶν διοικητικῶν δικαστηρίων, ποὺ νοιώθουν μίαν ἀλλεργία γιὰ ὁ,τιδήποτε ἰδιωτικό, δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ τὴν οὐσία τῆς χρονίου κακοδαιμονίας μας.
Ἡ ὑποκρισία ποὺ διαπερνᾶ ὅλο τὸ πολιτικὸ σύστημα, μαζὺ μὲ τὴν ἐγγενή τους ἀντιπάθεια πρὸς τὴν περιουσία (τὴν βασικὴ συνιστώσα τῆς ἐλευθερίας ἐνὸς ἀτόμου ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχή) εἶναι ἡ βασικὴ ἀῤῥώστια ἐτούτου τοῦ τόπου. Συνέχεια
Ἱεροεξεταστὲς τῆς ἐποχῆς μας!!!
Σύγχρονοι ἱεροεξεταστὲς
Στὴν Βρεταννία τὴν δεκαετία τοῦ ’80, μόνον τέσσερα (4) στὰ 10.000 παιδιὰ παρουσίαζαν αὐτισμό.
Σήμερα τὸ ποσοστὸ ἔχει ἐκτοξευθεῖ στὸ ἀπίστευτο ποσοστὸ ἕνα (1) στὰ ἑξῆντα τέσσερα (64) – δὲν ξέρουμε τὸ γιατί.
Συνέχεια