Μητσοτάκης:
«Ἡ μεγάλη πολιτικὴ ἀλλαγὴ ἔρχεται.
Ἡ μεγάλη πρόκλησις εἶναι νὰ πείσουμε τοὺς πολίτες νὰ μᾶς ἐμπιστευθοῦν. Ὁ στόχος νὰ ἀλλάξουμε τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἐθνικὸς καὶ δὲν συμβιβαζόμαστε μὲ τὰ ψέμματα καὶ τὴν φαυλότητα τῶν σημερινῶν κυβερνώντων».
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Χαμένη πληροφόρησις…
Τώρα τελευταία, τοὐλάχιστον στὰ θέματα γεωπολιτικῆς, ἐθνικῆς ἀμύνης καὶ ὁπλικῶν συστημάτων παρατηρῶ πὼς εἶναι πολλοὶ αὐτοὶ οἱ (σχετικῶς) νεο-ἐμφανιζόμενοι εἰδησεογράφοι, ἀλλὰ κι ἀρκετοὶ παλαιώτεροι, ποὺ ἐπικεντρώνουν σὲ αὐτά, ἀφήνοντας στὸν ἀναγνώστη, μετὰ τὸ πέρας τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἄρθρων τους, ἕνα ἀμυδρὸ συναίσθημα ἐθνικῆς ἀνακουφίσεως καὶ μίαν βεβαιότητα ἐγκυρότητος. Κι ὅλο αὐτό, ἄλλοτε ἔντονα κι ἄλλοτε διακριτικά, μεγιστοποιεῖται σταδιακά, γιὰ νὰ μποροῦμε σήμερα νὰ ἰσχυρισθοῦμε πὼς ἡ σοβαρὴ ἀρθρογραφία ἐπιστρέφει καὶ μάλιστα μὲ ἐθνικὴ ταὐτότητα.
(Καλά, δὲν μᾶς πείθουν τόσο εὔκολα, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν στιγμὴ μιλᾶμε μόνον γιὰ τὶς ἐντυπώσεις ποὺ ἀφήνουν στὸ πλατὺ κοινό.) Συνέχεια
Θά θέλαμε νά παύσουν οἱ πλειστηριασμοί;
65 δισεκατομμύρια ἡ ἀρνητικὴ διαφορὰ καταθέσεων καὶ δανείων στὶς Ἑλληνικὲς τράπεζες, μὲ περισσότερα ἀπὸ 105 δισεκατομμύρια τῶν ἀπαιτήσεών τους στὸ «κόκκινο» καὶ ἕνα Α.Ε.Π. μείωσις τοῦ ἐνεργητικοῦ τους.
Ἕνα τρίτο τῆς κεφαλαιοποιήσεώς του ἐξαερώθη.
Συνέχεια
Χρειάζεσαι ἀκόμη νά χρησιμοποιῇς τό φατσοβιβλίο;
Ἐπεὶ δὴ γενικῶς δὲν εἶμαι καὶ πολὺ τοῦ φατσοβιβλίου…
…ἀλλὰ κι ἐπεὶ δὴ γενικῶς ἀγνοῶ πολλὲς ἐπὶ πρόσθετες ἐφαρμογές του…
…δὲν χρειάζεται νὰ κάνω πολλά. Ἔχω φίλους γιὰ νὰ μὲ ἐνημερώνουν, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τὶ ἀκριβῶς πλέον (ἐπισήμως) προωθεῖται ἐκεῖ μέσα. (Τὸ ἀνεπισήμως τὸ ἔχουμε πολλάκις θίξη καὶ δὲν ἀπαιτεῖται ἰδιαιτέρα εὐφυΐα γιὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτό…!!!)
Τὸ πρῶτο μήνυμα τὸ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Γιῶργο Γιαλτουρίδη:
Ἰσότης καὶ θάνατος
Ὁ θάνατος τοῦ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, ἐνέχει ἕνα στοιχεῖο τραγικότητος. Προφανῶς ὁ θάνατος εἶναι ὁ μεγαλύτερος δημοκράτης, ἀφοῦ δὲν λογαριάζει κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ὅτι εἶναι τόσο σημαντικά, ὥστε νὰ ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους.
Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίναμε θεατὲς τοῦ θανάτου τριῶν διαφορετικῶν ἀνθρώπων. Οἱ δύο πρῶτοι θάνατοι ἦσαν ἀναμφισβήτητα περισσότερο τραγικοὶ καὶ ἀφοροῦσαν σὲ δύο ἠλικιωμένους ἀστέγους, ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὸ κρύο καὶ ἀπὸ τὶς κακουχίες τῆς ἀνεστίου ζωῆς τους. Ὅπως τότε, τὸ 1941, ποὺ τοὺς εὕρισκαν κόκκαλο στὸν δρόμο.
Ξεπεσμένοι…
Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.
