Στὴν ἀρχή, ἡ τέχνη ἦταν γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Ἔπειτα ἔγινε μία τέχνη γιὰ τοὺς λίγους καὶ μίαν τέχνη γιὰ τοὺς πολλούς.
Ἀργότερα ἡ τέχνη τεμαχίσθηκε σὲ ἀκόμη περισσότερα κομματάκια, σὲ ἐξειδικευμένη τέχνη γιἂ μικρὲς ὁμάδες συγκεκριμένου γούστου καὶ σὲ τεχνοκλάμπ.
Συνέχεια
Κάπου διάβασα ὅτι ἔρχονταν τῦποι ἀπὸ τὴν Νέα Ὑόρκη γιὰ νὰ διαδηλώσουν.
Διεδήλωναν ὅντως μέ τήν σημαία τοῦ Ἰσραήλ;
Καί μέ τήν χορηγία τῆς ἀμερικανικῆς πρεσβείας; Συνέχεια
Λιμπερτάριαν καὶ Συντηρητικοὶ φίλοι πέφτουν στὴν παγίδα τῆς διχόνοιας διασπῶντας δυνάμεις καὶ χαρίζοντας ἔδαφος στὸν ἐχθρὸ νὰ ἐνσταλλάξει τὸ κρατικίστικο δηλητήριό του.
Οἱ μὲν πρῶτοι παρουσιάζουν τὸν γύφτο σὰν τὸ ἀπόλυτο πρότυπο τοῦ ἀρχετυπικοῦ ἀνκὰπ χρυσοθῆρος, ποὺ μὲ τὸ κουμπούρι κάτω ἀπὸ τὰ καρπούζια στὸ ντατσούνι, πιάνει τὴν ζωὴ (καὶ τὴν μπουροῦ) ἀπὸ τὰ μαλλιά. Βεβαίως λησμονοῦν ὅτι λιμπερτάριαν δὲν σημαίνει νὰ ζῇς μὲ ἐπιδόματα, οὔτε νὰ καταληστεύῃς ἀτιμώρητος τὸ βιὸς τῶν συμπολιτῶν σου. Συνέχεια
They Shoot Horses, Don’t They?
(Σκοτώνουν τ’ ἄλογα ὅταν γεράσουν;
-δραματικὴ ταινία τοῦ Πόλλακ, 1969)
Ὅποτε περνῶ ἀπὸ τὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν πρὸς τὴν Ὁμόνοια, τὰ στενὰ εἶναι γεμάτα ἀπὸ μυσουλμάνους.
Τὰ ῥοῦχα ποὺ ἐνδύονται, βάσει τῶν δικῶν τους παραδόσεων, ὁμοιάζουν μὲ αὐτὰ τοῦ ἰμάμη τους.
Ὅλοι ἐνδύονται ὅμοια… Κι αὐτὸ τὸ «ἔθιμο» τὸ δέχονται οἱ «ἀνθρωπιστές» μὲ τὶς Μ.Κ.Ο., ἐνᾦ τὰ δικά μας ὄχι!
Μέχρι καὶ τὰ μικρὰ ἀγόρια, ἡλικίας περίπου μεταξὺ 12 καὶ 14, αὐτὰ τὰ ῥοῦχα φοροῦν.
Συνέχεια
Ἀπ΄ ὅτι φαίνεται, τὸ σημίτειο «ἀπόστημα» ἔσπασε.
