Στὶς 20 Ἰουλίου 1974, 40.000 Τοῦρκοι, εἰσέβαλαν παράνομα στὶς βόρειες ἀκτὲς τῆς Κύπρου, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν παράνομη (σταδιακή-ἔως τὸ τέλος Αὐγούστου τοῦ 1974- καὶ μὲ τὴν «ἀνοχή» τῶν «συμμάχων» μας) κατοχὴ τοῦ 37% τοῦ νησιοῦ.
Περίπου 200.000 ἄνθρωποι ἐξεδιώχθησαν ἀπὸ τὰ σπίτια τους κι ἔγιναν πρόσφυγες στὴν ἴδια τους τὴν πατρίδα.
Περίπου 4.000 σκοτώθηκαν καὶ 2.500 ἐδηλώθηκαν ὡς ἀγνοούμενοι.
Γιὰ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα δὲν θὰ βάλη κάποιος τὴν σημαία τῆς Κύπρου σήμερα στὸ προφίλ του.
Οἱ Τρωᾶδες, ὁ γυναικεῖος θρῆνος σὲ κάθε πόλεμο, κάθε Τροία.
«Ἀρχίζομεν τὸν ἕναν θρῆνον καὶ εἰς ἄλλον πίπτομεν πάλιν».
Ἀνακαλῶντας τὸν στῖχο τοῦ Κάλβου, οἱ Τρωᾶδες εἶναι ἕνα δρᾶμα τοῦ θρήνου. Μὲ αὐτὸν ἀνοίγουν, εἰς αὐτὸν καταλήγουν. Μὲ τὸν θρῆνο τῆς Ἐκάβης ἐπὶ σκηνῆς ἀνοίγει τὸ πρῶτο στάσιμο τῶν Τρωάδων τοῦ Εὐριππίδου, μὲ τὸν θρῆνο μίας Τρωαδίτισσας τῆς φλεγομένης Συρίας ἀνοίγουν καὶ οἱ Τρωᾶδες τῆς Συρίας, στὸ Old Vic τοῦ Λονδίνου. Ἐχει παρατηρηθεῖ ὅτι οἱ Τρωᾶδες εἶναι ἕνα δρᾶμα στὸ ὁποῖον λείπει ἡ δραματικὴ δομή. Ἐὰν ἡ τραγῳδία εἶναι «πρᾶξις τελεία», ἐδῶ ἡ πρᾶξις ἔχει ἤδη συντελεσθεῖ καὶ τὸ δρᾶμα συνίσταται σὲ ἕναν θρῆνο, πού, χωρὶς καμμία ἀναστολή, καμμία ἀνακούφιση, ὅλο βαθαίνει. Συνέχεια
Ἠχηρὸ χαστοῦκι.
Τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὁ πολιτικὸς λόγος στὴν Ἑλλάδα ἔχαιρε πολὺ μεγάλης ἐλευθερίας. Ἀκόμη καὶ κατάπτυστες περιπτώσεις κιτρίνων δημοσιευμάτων μὲ γυμνὲς φωτογραφίες τῆς Δήμητρας Λιάνη ἢ μὲ πλαστὴ φωτογραφία που ἐμφάνιζε ὡς Ναζὶ τὸν Κωνσταντῖνο Μητσοτάκη ἢ ἀκραίας ἀθυροστομίας ὅπως τοῦ Εὐαγγέλου Γιαννοπούλου, δὲν κατέληγαν στὶς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων. Μόνο κάποιοι θρησκόληπτοι ἐξαντλοῦσαν τὴν λογοκριτική τους διάθεση κατὰ τῆς τέχνης καὶ τῆς ἐπιστήμης: κινηματογραφικὲς ταινίες, ὅπως «Ὁ Χριστὸς Ξανασταυρώνεται»· λεξικά, ὅπως αὐτὸ τοῦ Μπαμπινιώτη· βιβλία, ὅπως τὸ «Μ εἰς τὴν νιοστή» τοῦ Μ. Ἀνδρουλάκη· ἐκθέσεις ζωγραφικῆς, ὅπως τὸ Outlook· ταλαιπωρήθηκαν στὶς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων. Αὐτὴ ἡ ἐντυπωσιακὴ ἐλευθερία τοῦ πολιτικοῦ λόγου ἔλαβε τέλος τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ «hate speech» ἀπὸ τὴν Ἡνωμένη Εὐρώπη στὴν Ἑλληνικὴ νομοθεσία καὶ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος στα «Ἑλληνικά» ΜΜΕ. Ἐκσυγχρονισθήκαμε, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν Κικέρωνα: «Περισσότεροι νόμοι, λιγότερη δικαιοσύνη». Συνέχεια
15 μῆνες ἀπλήρωτη ἡ κοπέλλα κι αὐτοκτόνησε.
Κάποιος μπορεῖ πολὺ εὔλογα νὰ πῇ ὅτι οἱ δικαστὲς ποὺ εἶπαν ὅτι τὸ νὰ σὲ ἀφήνουν ἀπλήρωτο δὲν ἀποτελεῖ βλαπτικὴ μεταβολὴ τῆς συμβάσεως, εἶναι οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐγκλήματος.
Ὅπως καὶ ὀλῶν τῶν ὑπολοίπων ἐγκλημάτων…
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μόνη χώρα τῆς Εὐρώπης ποὺ ὅλα τὰ μνημονιακὰ ἐκτρώματα -περιλαμβανομένου τοῦ ἐξωφρενικοῦ ΕΝΦΙΑ- πέρασαν καὶ πῆραν τὴν μεγάλη σφραγίδα ἀπὸ τὸ κατεστημένο, τῶν μεγαλο-δικαστῶν.
Αὐτῶν τῶν Δικαστῶν ποὺ δὲν θέλουν νὰ δηλώνουν «πόθεν ἔσχες».
Ὅταν ἐταιρεῖες δισεκατομμυρίων δὲν ἔχουν τὴν στοιχειώδη εὐαισθησία νὰ βάλουν ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ξέρει γράμματα νὰ ἐλέγχῃ τὸ περιεχόμενο τῶν ἰστοσελίδων τοις εἶναι ἄδικο νὰ κατηγοροῦμε τοὺς νέους ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ξέρουν νὰ μιλήσουν καὶ νὰ γράψουν ἑλληνικά.
Ὅ,τι βλέπεις γύρω σου μαθαίνεις καὶ σὲ ὅ,τι σοῦ δίνουν ἀντιδρᾶς.
Ἀρκετὲς φορὲς ἔχουμε καταπιασθῇ, ὡς σελὶς Φιλονόη καὶ Φίλοι, μὲ τὸ θέμα τοῦ ῥόλου Τρᾶμπ καί, ἐπὶ πλέον, μὲ τὸν πραγματικό του σκοπό, ποὺ οὐδείς, ἐπισήμως, στὸν πλανήτη τὸν γνωρίζει.
Ἕναν σκοπὸ ποὺ οὔτε αὐτὸς ὁρίζει, μὰ οὔτε οἱ ψηφοφόροι του, ἐφ΄ ὅσον, ὅπως σὲ κάθε περιοχὴ τοῦ πλανήτου, ἔτσι καὶ στὶς Η.Π.Α., μόνον οἱ τοκογλῦφοι ὁρίζουν καὶ τοὺς ὑποψηφίους, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐκλεγμένους, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν πραγματικὴ πολιτική, ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι ὁ ἔλεγχος τοῦ (κάθε εἴδους δημοκρατικοῦ ἢ δικτατορικοῦ) πολιτεύματος μέσῳ τοῦ (ἀπὸ αὐτοὺς ἐπίσης ἐλεγχομένου) νομίσματος/χρήματος. Συνέχεια
