Διδάσκουμε στὰ παιδιά μας δεξιοτεχνίες ἀλλὰ ἴσως παραμελοῦμε νὰ τὰ διδάξουμε νὰ ἀγαποῦν τὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ μοιράζονται.

Τοὺς ὑποσχόμαστε δῶρα ἀλλὰ ἴσως δὲν τοὺς διδάσκουμε τὴν τέχνη νὰ εὐλογοῦν ὅλα τὰ πράγματα ποὺ ἔχουν στὴν ζωή τους μὲ εὐγνωμοσύνη.
Συνέχεια →

Εἶναι γεγονός, τὸ ὁποῖον δὲν ἀμφισβητεῖται πλέον, πὼς τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητος «πείθεται» καὶ «ὑπακούει»  καὶ ἀναπαράγει πανομοιότυπες, μαζικὲς συμπεριφορές. Αὐτὲς οἱ συμπεριφορὲς ἑδράζονται στὸν φόβο, ὅπου ἐπάνω του δομοῦνται, κατὰ περίπτωσιν, διάφορες ἀπόψεις, ἀναλόγως τῆς συλλογικῆς μνήμης τῶν ἑκάστοτε τοπικῶν κοινωνικῶν ὁμάδων. Πρὸς τοῦτον, γιὰ παράδειγμα, ὁ δεσποτισμὸς ἐξεφράζετο διαφορετικῶς στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀσία καὶ στὴν Ἀφρική. Συνέχεια →

Ὥρα νὰ ἐπιλέξουμε τὸ ἐὰν θὰ εἴμαστε παρατηρητὲς τῶν γεγονότων ἢ ἐὰν θὰ «βγοῦμε» ἀπὸ τὰ γεγονότα γιὰ νὰ ἀναλάβουμε τὶς ζωές μας καὶ τὴν τύχη τῆς Πατρίδος μας.
Ὥρα εἶναι πιὰ νὰ ἐπιλέξουμε τὸ ἐὰν θὰ δράσουμε καὶ θὰ ἀντιδράσουμε ἢ στρουθοκαμηλίζοντας θὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν «Μοίρα» τοῦ ἡττημένου.

Συνέχεια →

Αὐτὸ εἶναι μία ἀρχὴ ποὺ πάντα, γιὰ ὁ,τιδήποτε, ὀφείλουμε νὰ τὴν κρατᾶμε διαρκῶς σὲ ἰσχύ, μόνοι μας.
Ἐμεῖς τὴν περιφρουροῦμε. Ὄχι οἱ ἄλλοι.

Δὲν θὰ ἐλθη ποτὲ κάποιος νὰ μᾶς προστατεύσῃ.
Ποτὲ κάποιος δὲν θὰ μᾶς προσφέρη κάτι ἔτσι, γιατὶ τοῦ …περίσσεψε*!!!
Ἐὰν συνειδητοποιήσουμε αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, τότε τὰ δεδομένα τῆς ζωῆς μας αὐτομάτως θὰ ἀλλάξουν καὶ θὰ γίνουμε πιὸ ἀνεξάρτητοι, ἔχοντας μεγάλο αὐτοσεβασμό, ἀλλὰ παραλλήλως, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἡ αὐτοσεβασμὸς ἀντανακλᾶται στὰ πάντα καὶ στοὺς πάντες, ὁ σεβασμὸς ποὺ θὰ μᾶς περιβάλλη θὰ εἶναι αὐτονόητος.
Ὁ αὐτοσεβασμὸς ἕλκει τὸν σεβασμό, ὡς μαγνήτης.
Συνέχεια →

Ὅταν τὸ σπίτι σου ἔχει κτυπηθῇ ἀπὸ τοὺς σεισμούς, πολλὲς φορές, εἶναι τραυματισμένο, ἔχει μπαλώματα, τσιμεντοενέσεις, ὑποστηλώματα καὶ σὲ ἕναν ἐπερχόμενον σεισμό, ἴδιον ἤ μεγαλύτερον, θὰ καταπέση καὶ θὰ σὲ πλακώση, μαζὺ μὲ τοὺς ἀγαπημένους σου.
Κάθε ἐπὶ πλέον στιγμὴ παραμονῆς σὲ ἕνα τέτοιο κτίριο εἶναι ἐπικίνδυνη. Συνέχεια →