Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ βροῦμε αὐτὸ πού, κατὰ βάθος, αἰσθανόμεθα πὼς μᾶς λείπει.
Συνήθως ὅμως, εἶτε γιατὶ τὸ βλέμμα μας θολώνει ἡ ὅποια ἀρνητική μας ἐμπειρία, εἶτε διότι ἴσως νὰ πιστεύουμε πὼς ἡ ζωή μας ἔχει μπεῖ σὲ μίαν πορεία ποὺ θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε, ἤ, ἀκόμη καὶ διότι τὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητος μᾶς βαραίνουν, ἀδυνατοῦμε νὰ δοῦμε μὲ καθαρότητα τὰ ὅσα πράγματι συμβαίνουν καὶ τὸ ποιοὶ πράγματι εἶναι αὐτοὶ ποὺ παραμένουν κοντά μας.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Θὰ ζήσουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα…
Θὰ ζήσουμε γιατὶ μᾶς πρέπει. Γιατὶ πρέπει στὰ παιδιά μας καὶ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν μας.
Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὰ νέφη, τὶς θύελλες, τὶς καταστροφές… Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ χαθοῦν, ἀλλὰ ἔτσι εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα. Πάντα ὑπάρχουν ἀπώλειες στὸν πόλεμο.
Σημασία δὲν ἔχουμε ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, ἀλλὰ ἡ Πατρίς, ὡς Οὐσία. Συνέχεια
Ὑπάρχει δύναμις μέσα μας…
Ἀστείρευτος δύναμις, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν γνωρίζουμε τὸ μέγεθός της.
Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ τὴν ξετρυπώσουμε καὶ νὰ τὴν ἀναδείξουμε. Συνέχεια
Βολικὴ λήθη κρύβει τὸ Χρέος
Ὡς λαὸς θεωρήσαμε πολλὰ σὰν δεδομένα καὶ παύσαμε, ἀπὸ καιρό, νὰ κοπιάζουμε γιὰ τὰ αὐτονόητα. Ἀρκεσθήκαμε στὰ ἐπιδερμικὰ καὶ τελικῶς περιττά.Ἐπιλέξαμε τὴν εὐκολία καὶ τὴν φαυλότητα. Καταλήξαμε δὲ νὰ ὑπερασπιζόμεθα, ἀκόμη καὶ τὶς ζωές μας, κάθε ἐκδοχὴ τῆς Ὕβρεως. Λησμονήσαμε τὸ Χρέος… Καὶ ἡ λήθη εἶναι τὸ πρώτο στάδιον τοῦ ἐκπεσμοῦ, λίγο πρὸ τοῦ τέλους… Συνέχεια
Ζώντας λίγο πρὸ τοῦ τέλους…
Προετοιμαζόμεθα γιὰ τὴν καινούργια ἀρχή…
…ποὺ ὅμως, ὅπως κάθε ἀρχή, θὰ περάσῃ μέσα ἀπὸ ἕνα ὀδυνηρότατον τέλος!
Ὅλοι μας, μὰ ὅλοι μας, γνωρίζουμε μέσα μας πὼς κάτι μεγάλο, δυσάρεστο μὰ καὶ σημαντικὸ ἔρχεται.
Κάτι ποὺ θὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ νὰ ἀλλάξουμε τὶς ὀπτικές μας, τὴν στάσιν ζωῆς μας καὶ τὶς προτεραιότητές μας.
Κάτι ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση μέσα ἀπὸ τὰ μονοπάτια τοῦ θανάτου στὴν Ζωή!!! Συνέχεια
Θὰ κρατηθοῦμε ζωντανοί, γιὰ τὴν ὤρα…
Τὰ «σημάδια» μᾶς ἐδόθησαν ἐγκαίρως ἀλλὰ ἐμεῖς, στὸ σύνολόν μας, τὰ ἀγνοήσαμε.
Ἡ κοινωνία μας «πεθαίνει» καὶ πολὺ καλῶς κάνει, ἐφ΄ ὅσον ὄχι μόνον περιφρονεῖ τὰ αὐτονόητα χλευάζοντάς τα, ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν τμήματά της ἀντιλαμβάνονται τὰ στοιχειώδη, ἐξακολουθοῦν νὰ ἀδιαφοροῦν «κλωσσῶντας» τὴν ἀδράνειά τους ἤ, ἀκόμη χειρότερα, αἰσθανόμενα μουδιασμένα λόγῳ μοναχικότητος.
Συνέχεια