Κάθε φορὰ ποὺ κάτι θέλει ἡ φῦσις νὰ ἀποδομήσῃ, «ἐπιστρατεύονται» κάθε λογῆς ἀποδομητικοὶ παράγοντες καὶ ἐπιταχύνουν τὴν ἀποδόμησιν. Ἀπὸ σκουλήκια ἔως τρωκτικά. Ἀπὸ ὕαινες ἔως κάθε λογῆς ἁρπακτικά. Ἀπὸ κοράκια ἔως …κατσαρίδες.
Δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο μας κάτι ποὺ νὰ μὴν ἀποδομεῖται ἀπὸ τοὺς ἰδίους παράγοντες ποὺ τὸ ἐδημιούργησαν.
Κι ἔτσι, εἴτε ἄνθρωπος εἴτε ζῷα, εἴτε πλαστικὰ εἴτε χαρτιά, εἴτε «ἰδεολογικὲς ἐπαναστάσεις» εἴτε δικτατορίες, ἐμπεριέχουν ἐν τῇ γεννέσει τους ὅλα ἐκεῖνα τὰ συστατικὰ καὶ τὰ στοιχεῖα, μαζὺ καὶ τοὺς παράγοντες γιὰ νὰ ἐπιταχυνθοῦν, ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τους, οἱ συνθῆκες ἀποδομήσεώς τους. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Θέλω πίσω τὴν ζωή μου…
…καὶ τὴν Ἐλευθερία μου…
Καὶ τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιαχειρίσεώς μου…
Καὶ τὴν Πατρίδα μου…
Μὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσω, ἐκτὸς ἀπὸ ἀγῶνες, ἀπαιτεῖται πρωτίστως νὰ εἶμαι ἐγὼ ἰκανὴ κι ἀξία καὶ πρόθυμη νὰ ἀλλάξω τὰ πάντα σὲ ἐμέναν. Νὰ ἀναλωθῶ, ὅσο χρειάζεται, πρὸ κειμένου νὰ ξαναμάθω τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Νὰ παραιτηθῶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη μου ἐλέγχου τῶν ἄλλων. Νὰ κατακτήσω τὸ δικαίωμα τῆς αὐτογνωσίας καὶ τὴν ὑποχρέωσιν τοῦ σεβασμοῦ/ἀλληλοσεβασμοῦ. Συνέχεια
Ὑπέροχο νὰ ζῇς στὴν πραγματικὴ Ἑλλάδα…
Εἶναι ὑπέροχο να σᾶς κυττῶ ἀπὸ μακρυά. Καὶ χωρὶς ἐκείνη τὴν θλίψη γιὰ ὅσους δὲν ἔφταιξαν καὶ τὴν «πάτησαν».
Ἐγινε ἀνάμνησις ἡ εὐαισθησία μου γιὰ τὸν δειλὸ ποὺ ἔμαθε …τίποτα, ἐδῶ καὶ χρόνια…
…ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν …«κρίμα ποὺ εἶδε φῶς καὶ μπῆκε στὸ καρυδότσουφλο τῆς …ἀριστερᾶς λέμε τώρα» γιὰ νὰ σωθῇ…
Νὰ σωθῇ…
…κι ἂς στερέψῃ ἡ θάλασσα!!!
…κι ἂς καῇ τὸ σιτάρι!!!
…κι ἂς γίνῃ χαλίκι ἡ Πίνδος!!!
…κι ἂς δώσουμε τὰ χέρια μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐψήφισαν γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὸ μεροκάματο τῆς δουλικῆς βολῆς τους… Συνέχεια
Ὥρα νὰ ὀνειρευθοῦμε ἕναν ἄλλον κόσμο…!!!
Πιὸ ἀνθρώπινο…
Πιὸ λογικό…
Πιὸ ἔντιμο…
Πιὸ κοντινὸ στοὺς Νόμους τῆς Φύσεως…
Πιὸ δίκαιο…
Πιὸ δημιουργικό…
…διότι μόνον ὅταν δημιουργῇ κάποιος τὸ ὅραμα γερὰ μέσα του, δύναται ἀφ΄ ἑνὸς νὰ δεσμευθῇ ἀπέναντί του μά, ἀφ΄ ἑτέρου, νὰ ξέρῃ ποῦ θὰ τὸν ὁδηγήσουν τὰ βήματά του… Συνέχεια
Ὁ γκρεμιστὴς κι ὁ κτίστης (ὑπενθύμισις)!
Ἕνα σημεῖον ποὺ παρατηρῶ πολὺ προσεκτικά, ἐδῶ καὶ χρόνια, εἶναι ἡ καταστροφή, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον γίνεται καὶ τὸ ἀπὸ ποῦ προέρχεται.
Διαπιστώνω, μετὰ μεγάλης μου θλίψεως, πὼς ἡ καταστροφή, στὸ σύνολό της, προέρχεται ΜΟΝΟΝ ἀπὸ μίαν πλευρὰ τῆς κοινωνίας μας. Κι αὐτὴ ἡ πλευρά, εἶτε πολιτικῶς θὰ τὴν δοῦμε, εἶτε κοινωνικῶς, ἔχει πάντα τὶς αὐτὲς ἀρχές: δὲν αἰσθάνεται νὰ ἀνήκῃ ἐδῶ. Ξένο σῶμα παραμένει, ὅσα χρόνια κι ἐὰν πέρασαν… Δὲν τῆς ἀνήκει κάτι ἀπὸ αὐτὸν τὸν τόπο, ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, ἀπὸ αὐτὸ τὸ τέλειον τῆς Φύσεως δημιούργημα. Δὲν αἰσθάνεται τμῆμα τῆς κοινωνίας, τῶν δομῶν καὶ τῆς πορείας αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν, διότι λειτουργεῖ παρὰ φύσιν κι ὄχι κατὰ φύσιν. Συνέχεια
Θέλω νὰ γράψω μά…
…γιά ποιόν νά γράψω;
Ἕξι χρόνια πρίν, ὅταν ἐκεῖνο τὸ παιδάκι ἦταν ὀκτὼ ἐτῶν καὶ σήμερα ἔφηβη, ἔγραφα τοὺς προβληματισμούς μου καὶ τὶς σκέψεις μου…
Κατέθετα τὸν πόνο μου καὶ τὴν ἀγωνία μου γιὰ τὸ ποιοὶ ἀποτελοῦν τὴν φερομένη ὡς κοινωνία μας…
Ἐξέφραζα τὰ ἐρωτηματικά μου, θεωρητικῶς μᾶλλον περισσότερο, παρὰ κατέθετα τὶς ὅποιες ἀπαντήσεις μου… Συνέχεια