Ἤ σκουπίδια κατήντησαν ἀκόμη καί τά διαμάντια;
Εἶχα τὴν μεγάλη εὐτυχία, πρὸ μόλις μερικῶν ἡμερῶν, νὰ διαπιστώσω γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, πὼς τελικῶς ὅσο καὶ νὰ προσπαθῇ ἡ σημερινὴ ἀπαιδεία, τὰ μέσα μαζικῆς ἐξαπατήσεως, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ τὴν «κοινὴ γνώμη» τῶν πραιτωριανῶν, νὰ μετατρέψουν σὲ μαζανθρώπους κάθε ἀνθρώπινο ὄν ποὺ ἀναπνέει, τόσο κάποια …διαμάντια θὰ …ξεφεύγουν, ἀποδεικνύοντας πὼς τελικῶς ὅταν τὸ …«ἔχῃς» δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ σοὺ τὸ κλέψῃ. Συνέχεια
Κάποια «σκαλίσματά» μου σὲ παλαιότερες δημοσιεύσεις μας μὲ ἔφεραν ἐμπρὸς σὲ ἕνα παλαιότερό μας θέμα, μὲ τίτλο:
Διεπίστωσα πὼς λόγῳ …ἀνακατατάξεων στὰ τοῦ διαδικτύου εἶχαν ἐξαφανισθῆ τὰ πολυμέσα ἐκ τῆς δημοσιεύσεως κι ἀπεφάσισα νὰ τὰ ἀποκαταστήσω. Ἀναζητώντας ὅμως τὰ σχετικὰ ἔπεφτα διαρκῶς σὲ διαφόρων εἰδῶν δημοσιεύσεις, ποὺ οὐδόλως μὲ ἐξέφραζαν, ἐφ΄ ὅσον ὅλες αὐτές, μέσῳ τῶν εἰκονο-μηνυμάτων τους, παρουσίαζαν μίαν ἀπολύτως φιλο-ἐμφυλοπολεμικὴ προώθησιν τῆς κοινωνικῆς ὀργῆς.
Νεοελινιστί…
(Ὀρθότερα je m΄en fous σκέτο!!!)
Κι ἐνῶ ὅλος ὁ κόσμος μας, ἐντὸς κι ἐκτὸς συνόρων, καίγεται καὶ τσουρουφλίζεται, κάποια πρόσωπα ἐπιμένουν νὰ διαβιοῦν σὰν νὰ μὴν συμβαίνει κάτι σοβαρό.
Διαβιοῦν, κυριολεκτικῶς, σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ αὔριο καὶ σὰν νὰ θυσιάζεται (κυριολεκτικῶς) τὴν σήμερον ὅλος ὁ κόσμος γιὰ τὴν πάρτη τους. Συνέχεια
Κι αὐτὸς εἶναι ἐπὶ πλέον καὶ μονόδρομος!
Καὶ σαφῶς ἀφορᾶ μόνον σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν πρὸ πολλοῦ ἀντιληφθεῖ τὸ τὶ πραγματικὰ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ διάφορα σκηνικὰ πολώσεως, διαχωρισμοῦ καὶ ἀποπροσανατολισμοῦ μας. Συνέχεια
«Σκαλίζοντας» μέσα μου, ξανὰ καὶ ξανά, συνειδητοποίησα μίαν μεγάλη ἀλήθεια πρὸ καιροῦ: τὴν ἔννοια (ἀλλὰ καὶ τὴν οὐσία) τῆς λέξεως Θυσία.
Ἡ Θυσία, ὅταν ὑπάρχῃ Ἱερὸς Σκοπὸς πίσω της, εἶναι καὶ ἀναγκαία καὶ χρήσιμος, ἐφ΄ ὅσον «ζωντανεύει» κι «ἐνεργοποιεῖ» δεσμοὺς ἱστορίας κι αἵματος, αἰώνων.
Καὶ δὲν τίθεται θέμα δικῆς μου διασώσεως, ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον ἡ Θυσία μου θὰ ἐξυπηρετοῦσε τὸ κοινὸ καλό.
Συνέχεια
(Δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ μνημόσυνα καὶ δὲν εἶναι χάριν μνημοσύνου ἡ δημοσίευσις, ἀλλὰ χάριν ἐπανατοποθετήσεώς μας ὡς ἄτομα κι ὡς κοινωνίες!!!)
Ἦταν τὸν Ίούνιου τοῦ 2011 ποὺ φίλη μοῦ παρουσίασε ἕναν συγκλονιστικὸ μονόλογο τοῦ Στάθη Ψάλτη καὶ ἔγραψα τὰ κάτωθι:
