Τί νά εὐχηθῇ κάποιος στούς συμπάσχοντες Ἕλληνες γιά τό ἐπερχόμενον νέο ἔτος;
Σὲ μία χώρα ποὺ τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ εἶναι ὁ τρόπος ποὺ σκέπτεται ὁ μέσος πολίτης, τὸ μόνον ποὺ ἔρχεται στὸ μυαλὸ εἶναι ἡ εὐχή: Καλὰ μυαλὰ καὶ καλὴ ἀφύπνισιν. Συνέχεια
Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸν κείμενον εἶναι μία συζήτησις ποὺ εἴχαμε μὲ καλὴ φίλη γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἀνατροφῆς καὶ τῆς διαπαιδαγωγήσεως τῶν παιδιῶν.
Πῶς τά ἀντιμετωπίζεις τά παιδιά; Ὡς ἐνήλικες; Ὡς παιδιά;
Ἡ λέξις παιδὶ προέρχεται ἀπὸ καὶ τὸ ῥῆμα παιδεύω καὶ τὴν παιδεία.
Δῆλα δή; Τί συμβαίνει μέ τά παιδιά; Μέ παιδεύουν-ἐκπαιδεύουν ἢ τά παιδεύω-ἐκπαιδεύω; Συνέχεια
Περνᾶς ἀπὸ τὰ Jumbo καὶ γίνεται τῆς πόρνης…
Πᾶς ἀπὸ συνοικιακὸ παιχνιδάδικο, ἐξυπηρετεῖσαι σὰν ἄνθρωπος, μὲ χαμόγελο καὶ σοῦ λὲν καὶ χίλια εὐχαριστῶ, μένουν καὶ τὰ λεφτὰ στὴν γειτονιά σου!!!
Συνέχεια
Βλέπουμε γύρω μας μόνον διάτρησιν θεσμῶν, ἀφόρητες πιέσεις, ἀποκτηνώσεις, θραύσεις ὁρίων, ἐκπτώσεις ἀξιῶν καὶ ἠθῶν…
Μία κατάῤῥευσις… Μία καταστροφή… Μία δυστυχία…
Μία κραυγὴ καὶ θρῆνος καὶ ἀβάστακτος πόνος…
Κι ὅλα αὐτά, φαινομενικῶς, συμβαίνουν γιὰ νὰ προλάβουν κάποιοι νὰ ἐφαρμόσουν τὸ σχέδιον τῆς πολτοποιήσεως καὶ τῆς ὁμογενοποιήσεως τῶν λαῶν, ὑπὸ τὴν «σκέπη τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως πραγμάτων»…
Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα συμβαίνουν γιὰ νὰ προλάβουν. Βιάζονται καὶ ἀσκοῦν βία…
Βιάζονται καὶ πιέζουν…
Βιάζονται γιατὶ φοβοῦνται… Συνέχεια
Κυττῶντας μὲ προσοχὴ τὰ γεγονότα τῆς πτώσεως τῆς ὀθωμανικῆς καὶ τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας τὸ πρῶτο (κι ἀσφαλέστατον) συμπέρασμα εἶναι πὼς ἡ ἡμερομηνία λήξεως τοῦ ἑλλαδοκαφριστὰν πλησιάζει πολὺ ἐπικίνδυνα.
Μὲ τὴν ἰδία λογικὴ πλησιάζει καὶ τὸ τέλος τῆς «ἀμερικανικῆς αὐτοκρατορίας», καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ τέλος τῆς «εὐρωπαϊκῆς αὐτοκρατορίας», ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλης, ὀρατῆς κι …ἀοράτου αὐτοκρατορίας!!!
Καὶ ὅταν συμβαίνουν στὴν ἱστορία τέτοιου εἴδους ἀνατροπὲς εἶναι δεδομένον πὼς συνοδεύονται κι ἀπὸ πολὺ αἷμα.
Ὅπως τώρα… Συνέχεια
Ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ μιὰ βαθειὰ οἰκονομικὴ κρίση. Τίποτα καινούργιο. Αὐτὴ ἡ κρίσις ἐπεκτείνεται σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς, στὴν παιδεία, τὸν πολιτισμό, τὴν κοινωνικὴ ἠθική. Κοινὲς διαπιστώσεις, δίχως τίποτα τὸ σημαντικό.
Ζοῦμε σὲ μιὰ χώρα ποὺ οὐδέποτε ἦταν βιομηχανική, ἀφοῦ ποτὲ δὲν ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ γίνῃ. Οἱ περισσότερες κοινωνικὲς κατακτήσεις τῶν δυτικῶν κρατῶν, μετὰ τὸν μεσαίωνα, δὲν πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν χρόνο τους, μὲ συνέπεια πολλὲς ἀπὸ τὶς δυτικὲς ἐπιρροὲς νὰ καταφθάνουν ἀργοπορημένες καὶ κάθιδρες μέσα ἀπὸ τὴν πολιτική, τὰ κόμματα καὶ τοὺς ἠγέτες ποὺ ἀναδεικνύει ὁ λαός μας. Συνέχεια
