Ἅπαντες ὑμεῖς, οἱ ἀναρτοῦντες εὐμόρφους τε καὶ εὐσταλεῖς νέους, γυμνόποδας, ἡρτημένους ἐν τῇ ἐξαρτίᾳ σκαφῶν ἀναψυχῆς τε καὶ παντοίων λιβυρνίδων, γνωστέον ὅτι διὰ τῆς δημοσιεύσεως τοιούτων φωτογραφιῶν, ἐξάπτετε τὰ ἀρχέγονα πάθη τῶν ἀκολάστων γυναικῶν, αἱ ὁποῖαι μᾶς περιβάλλουσι πανταχόθεν πλέον, ὡς οἱ αἱμοβόροι γενίτσαροι τὴν Βασιλέυουσαν, ἐπιβουλευόμεναι τὴν ἀρετὴν ἡμῶν καὶ ἄλλων ἀγαθῶν νέων! Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἐπιστρέφοντας… (α)
Πολλὲς φορὲς στὴν ζωή μας διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε πάρει …λάθος δρόμο.
Δρόμο ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅ,τι μᾶς κάνει κακό, τελικῶς μᾶς πονᾶ πολὺ ἡ παραμονή μας σὲ αὐτόν.
Ὅμως ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά… Ποτέ…
Μποροῦμε πάντα νὰ ἐπιστρέψουμε λίγο πίσω, στὸ σταυροδρόμι μίας ἐπιλογῆς μας, ποὺ ἀπεδείχθη …ἀνάποδη, καὶ νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐπαναξετάσουμε τὰ δεδομένα μας. Ἀκόμη ἴσως καὶ νὰ τὰ ἀλλάξουμε. Συνέχεια
Ἡ ὀμορφιὰ εἶναι ΜΕΣΑ μας κι ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ νὰ τὴν ἐξωτερικεύσουμε!
Ἀλλὰ πρῶτα νὰ τὴν ἀνακαλύψουμε.
Γιὰ νὰ ἀνακαλύψῳ τὴν ὀμορφιὰ μέσα μου ἀπαιτεῖται νὰ σταθῷ καὶ νὰ συνομιλήσῳ μὲ τὸν ἑαυτόν μου.
Ἀπαιτεῖται νὰ τὸν γνωρίσῳ, νὰ τὸν ἐκτιμήσῳ καὶ νὰ τὸν ἀγαπήσῳ.
Ἀπαιτεῖται νὰ σεβασθῶ αὐτὸ ποὺ ἤδη εἶμαι καὶ μετὰ νὰ ἐπιλέξω αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι.
Εἶναι διαδρομὴ δύσκολος, ἐπίπονος, ἀνηφορικὴ ἀλλὰ πανέμορφος. Συνέχεια
Καί ποῦ νά πάῳ;
Εἶναι καλὸ νὰ γνωρίζω τὸ ποῦ θέλω νὰ πάω.
Μὰ τὸ σημαντικότερον εἶναι ἡ θέλησις τῆς ἀλλαγῆς.
Ἀκόμη λοιπὸν κι ἐὰν ΔΕΝ γνωρίζω τὸ ποῦ ΜΟΥ πρέπει νὰ φθάσω, ἡ ἀρχὴ τῆς ὁποίας ἀλλαγῆς θὰ συμβῆ μόνον μὲ τὸ πρῶτο βῆμα. Ἀκόμη κι ἐὰν αὐτὸ θὰ κατευθύνεται πρὸς τὸ …ἄγνωστον.
Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὸ καθοριστικόν. Συνέχεια
Κάθε ἀλλαγὴ χρειάζεται ἕνα πρῶτο βῆμα…
Καὶ βῆμα βῆμα κάθε φορά, βῆμα τὸ βῆμα, προχωροῦμε λίγο παραπέρα.
Ὅσο πιὸ συνειδητὴ ἡ ἀλλαγή, τόσο πιὸ σταθερὸ τὸ βῆμα μας.
Ὅσο πιὸ μεγάλη ἡ ἀμφιβολία, τόσο περισσότερο ἀνασφαλὴς ὁ βηματισμός… Συνέχεια
Γιατί τόσος φόβος;
Χειμωνιάζει…
Χειμωνιάζει σὲ λίγο… Τί χειμωνιάζει;; Χειμώνιασε σχεδὸν …ἐπισήμως…
Λιγότερες ὧρες μᾶς χαϊδεύει ὁ Ἥλιος μας…
Περισότερες ὧρες σκοτάδι…. Καὶ κρύο… Τὸ χειμωνιάτικο κρύο μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα ἤδη…!!!
Αὐτὸ τὸ κρύο ποὺ σὲ περιόδους σὰν αὐτὴν ποὺ διανύουμε, γίνεται γενοκτονικό.
Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς χιλιάδες ἀστέγους, πολλὲς περισσότερες χιλιάδες συνανθρώπων μας, παγώνουν ἐξ αἰτίας τῆς μὴ δυνατότητος ἀγορᾶς καὶ συντηρήσεως θερμαντικῶν μέσων… Συνέχεια