Δὲν μπορεῖ ὅμως κάποιος νὰ μᾶς ἁρπάξῃ τὸ ὄνειρο!

Τὸ Ὄνειρο εἶναι αὐτὸ ποὺ δείχνει πάντα στὸν ἄνθρωπο τὸν δρόμο του…
Ὅσο πιὸ ζωντανὸ διατηρεῖται μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ὄνειρο, τόσο περισσότερη δύναμιν τοῦ ἐπιστρέφει γιὰ νὰ ἐξακολουθῇ νὰ ὁδεύῃ στὸν δρόμο ποὺ ἐπέλεξε…

Κι ὅταν τὸ Ὄνειρο, ὅπως τώρα, πλησιάζει στὸ νὰ γίνῃ Πανανθρώπινον, τόσο μεγαλώνει ἡ ὁρμὴ καὶ ἡ θέλησις αὐτῶν ποὺ τὸ μοιράζονται καὶ τόσο πλησιάζει ἡ στιγμὴ γιὰ τὴν πραγματοποίησίν του. Συνέχεια →

Ἡ ἀπάτη τοῦ χρόνου;

Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ τί σημαίνει χρόνος.
Πασκίζω νὰ συνειδητοποιήσω τὸ τὶ ἀκριβῶς ἔχω ἀφίσει ἐγὼ πίσω μου, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διαβιώσεώς μου ἐπὶ τοῦ πλανήτου…
Καὶ τὸ μόνον ποὺ θυμᾶμαι εἶναι ἐκεῖνες οἱ λιγοστὲς στιγμές, διότι λιγοστὲς εἶναι γιὰ ὅλους μας, ποὺ ἔζησα ἤ ποὺ ζῶ!!!
Καὶ εἶναι λιγοστὲς διότι μέσα στὸ πλῆθος τῶν στιγμῶν μας εἶναι ἐλάχιστες αὐτὲς ποὺ ἀπολαμβάνουμε ἀπόλυτα, ἔως τὰ βάθη τοῦ εἶναι μας… Συνέχεια →

«Νεκρά» γλωσσικὰ ἰδιώματα!

(καὶ λοιπαὶ ἀνοησίαι μονομανῶν γλωσσολόγων).

«…ὃταν μὴ ρητινοῦχα δένδρα πυκνὸν ὀπὸν
ἀπ’ τοὺς κορμούς των βγάζουν καὶ ἀστραπιαίως ὡριμάζουν οἱ
νεαροὶ λωτοὶ ὃταν χωρὶς καθόλου νὰ ἒχῃ βρέξει, τὰ χώματα τριγύρω μας μουσκεύουν, Συνέχεια →

Ἡ ὀμορφιὰ τῆς βροχῆς…

Ἡ βροχὴ καθάρει…
Καὶ ποτίζει…
Ἡ βροχὴ δυναμώνει τὴν γῆ…

Τὰ σύννεφα, ποὺ τὴν φέρνουν, βαρειὰ συνήθως, ἀδιαπέραστα…
Μὰ ὅταν ὅλα τελειώνουν τὰ πάντα εἶναι πιὸ ὄμορφα καὶ ζωντανὰ ἀπὸ πρίν… Συνέχεια →

Ἄς χαθῶ μήπως καὶ εὕρω τὸν ἑαυτό μου!!!!

Ἡ ἱστορία ξεκίνησε ἀπὸ τότε ποὺ ἤμασταν παιδιά. Οἱ γονεῖς μας ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὸν κακὸ καὶ ἐπικίνδυνο κόσμο καὶ ἔτσι πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίναμε σὰν ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ποὺ οἱ γονεῖς μας δὲν μᾶς ἄφηναν νὰ κάνουμε παρέα.

Οἱ δάσκαλοί μας ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὴν ἀγραμματοσύνη καὶ ἔτσι μᾶς ἐδιδάξαν πῶς νὰ σκεπτόμεθα σὰν αὐτούς.
Οἱ ἑταιρείες ἐντομοαπωθητικῶν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὰ κουνούπια, τὶς κατσαρίδες καὶ κάθε λογῆς ζωΰφια. Συνέχεια →

Σατανικὰ σενάρια ἐθνικιστοῦ.

Μετὰ ἀπὸ μιὰν ἐνδεχομένην νίκην τῶν «Λαοκρατῶν» μετὰ τὸν Β΄Π.Π. ἐν Ἑλλάδι, θὰ ἦτο πολὺ πιθανὴ ἡ εἰρηνικὴ ἐπανάκτησις τῆς Ἰωνίας.
Ἑκατομμύρια Ἕλληνες, μὲ ψαρόβαρκες, σκάφες τῆς μπουγάδας, μπανιέρες καὶ ντεπόζιτα, θὰ διέπλεον τὸ Αἰγαῖον καὶ θὰ κατέφευγον εἰς τὰς φιλοξένους ἀκτὰς τῆς Ἰωνίας, ὡς οἱ κάτοικοι τῆς Ἰσπανιόλης (Κούβας), μετὰ τὴν ἀναλόγου ἀποτελέσματος ἐπικράτησιν τῶν «Πωγωνάτων» (Barbudos). Συνέχεια →