Σὰν παιδιὰ εἴχαμε ὅλοι μας μεγάλο χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε τὴν ψυχή, τὸ πνεῦμα καὶ τὴν φαντασία μας, ποὺ ἤσαν ἀπέραντα καὶ μαγικά. Σὰν παιδιὰ μπορούσαμε νὰ βάζουμε πράγματα, τὸ ἕνα διπλὰ στὸ ἄλλο, μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ τὰ μυαλὰ τῶν ἐνηλίκων θὰ πάθαιναν σύγχυσι καὶ θὰ εὑρίσκοντο σὲ ἐμπόλεμο καταστάσι, ἐὰν τὸ τολμούσαν. Συνέχεια →

Le véritable Amphitryon est l’Amphitryon où l’on dîne..
Μολιέρος.

Εἰς μίαν χώραν ὅπου οἱ «πεπαιδευμένοι» της προκειμένου νὰ δείξουν τὴν παιδείαν των, ἀποκαλοῦν τὸ κορόιδον ἐκεῖνον ποὺ τοὺς ἐδεξιώθη πλουσιοπαρόχως «Ἀμφιτρύονα», καλὸν θὰ εἶναι διάφοροι ἀνόητοι νὰ μὴν ἐξανίστανται ἐπειδὴ κάποιος πτωχὸς Ἀφρικανὸς εὑρέθη Συνέχεια →

Ἡ λέξις ἐπικοινωνία περιέχει τὴν λέξι κοινωνία καὶ μας θυμίζει ὅτι ἡ ἐπικοινωνία δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ ἀνταλλαγὴ πληροφοριῶν. Τὸ νὰ εἶσαι κοντὰ στοὺς ἄλλους σημαίνει νὰ ἀκοῦς μὲ ὁλόκληρο τὸν ἑαυτό σου ὅσα σοῦ λέν.

Συνέχεια →

«Δύο τέκνων μητέρα τὸν πίθηκον εἶναι ἀκήκοα· ἀμφοτέροις οὖν κληρονομίαν χαρίζεσθαι, τῷ μὲν τὸ μῖσος, τῷ δὲ τὴν οἰκείαν ἀγάπην, δι᾿ ἧς καὶ ἀποκτείνει τὸ πεφιλημένον, συχνῶς περιπτυσσομένη καὶ περιλείχουσα. Τὸ δὲ μισηθὲν τὰς ἐρήμους φοιτῆσαν, διέδρασε τὸν κίνδυνον».
Συνέχεια →

Τὸ Ὄνειρο εἶναι αὐτὸ ποὺ δείχνει πάντα στὸν ἄνθρωπο τὸν δρόμο του…
Ὅσο πιὸ ζωντανὸ διατηρεῖται μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ὄνειρο, τόσο περισσότερη δύναμιν τοῦ ἐπιστρέφει γιὰ νὰ ἐξακολουθῇ νὰ ὁδεύῃ στὸν δρόμο ποὺ ἐπέλεξε…

Κι ὅταν τὸ Ὄνειρο, ὅπως τώρα, πλησιάζει στὸ νὰ γίνῃ Πανανθρώπινον, τόσο μεγαλώνει ἡ ὁρμὴ καὶ ἡ θέλησις αὐτῶν ποὺ τὸ μοιράζονται καὶ τόσο πλησιάζει ἡ στιγμὴ γιὰ τὴν πραγματοποίησίν του. Συνέχεια →