Εἶδα τὴν παραπάνω ζωγραφιὰ καὶ συνειδητοποίησα, γιὰ ἀκόμη μία φορά, πόσο «σοφὰ πεποιημένα» εἶναι ὅλα γύρω μας.
Προσέξτε την… Καλά!!! Πολὺ καλά!!!
Δὲν λέει πολλὰ ἁπλῶς, ὅπως σχολίαζε ὁ φίλος, ποὺ τὴν δημοσίευσε… Λέει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!! Τὰ λέει ΟΛΑ!!!
Οὐσιαστικῶς μᾶς περιγράφει τὴν πραγρατικότητά μας, ποὺ ἀρνούμαστε νὰ ἀποδεκτοῦμε.
Ἀκοῦμε παντοῦ γύρω μας φωνὲς γιὰ νὰ ἐνωθοῦμε, νὰ κινητοποιηθοῦμε, νὰ ἐνεργοποιηθοῦμε… νὰ συνεργαστοῦμε, νὰ ὁμαδοποιηθοῦμε, νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας, τοὺς ἐνδόξους… Χά!!! Χὰ χὰ χά! Συνέχεια
Σὰν παιδιὰ εἴχαμε ὅλοι μας μεγάλο χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε τὴν ψυχή, τὸ πνεῦμα καὶ τὴν φαντασία μας, ποὺ ἤσαν ἀπέραντα καὶ μαγικά. Σὰν παιδιὰ μπορούσαμε νὰ βάζουμε πράγματα, τὸ ἕνα διπλὰ στὸ ἄλλο, μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ τὰ μυαλὰ τῶν ἐνηλίκων θὰ πάθαιναν σύγχυσι καὶ θὰ εὑρίσκοντο σὲ ἐμπόλεμο καταστάσι, ἐὰν τὸ τολμούσαν. 


