Κάποτε κάποιος κυνηγοῦσε τὸ ὄνειρό του καὶ περνοῦσε μιὰ καταστάσι μεγάλης ἐνδείας. Κάποιος λοιπὸν τοῦ λέει μιὰν ἡμέρα:
Γιατί δέν τά παρατᾶς νά εὕρῃς μιά ἅλλην δουλειά;
Καὶ ἐκεῖνος τότε ἀπήντησε: Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἀρκεῖ νὰ μὴ σταματᾶμε…
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευτοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα…
Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς ὑπαγορεύουν «ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω! Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ αὐτὸ τὸ βουνὸ γιατὶ εἶμαι κουρασμένος…» Συνέχεια
Μήπως ὅλα συμβαίνουν γιά καλό;
Νοιώθω πὼς κάτι ὑπέροχο εὑρίσκεται στὸν δρόμο καὶ ὅτι αὐτὲς οἱ δυσκολίες μᾶς προμηθεύουν καὶ μὲ εὐκαιρίες προκειμένου νὰ μάθουμε καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦμε. Συνέχεια
Ὀρδὲς ὑπερκαταναλωτικῶν κι ἀπολύτως λοβοτομημένων ψηφοφόρων!
Ἐχθὲς ἐσημείωνα τὶς ἐπιφυλάξεις μου καὶ τὴν ἄρνησίν μου γιὰ τὸ βιβλίο τοῦ Κουφοντίνα…
Διαφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὴν ἀναγνώρισιν δικαιώματος σὲ κάποιον ποὺ ἔχει σκοτώσει ἀπολύτως συνειδητῶς συνανθρώπους του, μὴ γνωρίζοντάς τους προσωπικῶς καὶ δίχως νὰ ἐκτιμᾷ τὴν ἀξία τῆς ἀνθρωπίζου ζωῆς στὸ ἐλάχιστον.
Διαφωνῶ γενικῶς μὲ τὴν ὁποίαν ἀντίληψιν ἔχουν κάποιοι περὶ τοῦ δικαίου τῆς τρομοκρατίας. Διαφωνῶ μὲ τὶς δολοφονίες, τὶς γενοκτονίες καὶ τὶς καταστροφικὲς τακτικές, ποὺ υἱοθετοῦν κάποιοι, εἶτε ὡς τμῆμα «ἰδεολογιῶν» εἶτε ὡς στάσιν ζωῆς. Συνέχεια
Οἱ «connoisseurs».
Δὲν ὑπάρχει τίποτε διασκεδαστικότερον ἀπὸ τὴν ἀμηχανίαν τῶν λογῆς «connoisseurs», ὅταν κλονίζωνται τὰ ἀξιολογικὰ των πρότυπα.
Στὴν μουσικὴν αἴφνης, ὁ Ἰωάννης Στράους, ἐκ μέρους διαφόρων τέτοιων θεωρεῖται «ἐλαφρύς».
Ἁντιθέτως, τὸν ἐπίσης Αὐστριακὸν Σαῖνμπεργκ ἐξαίρουν ὡς «σοβαρόν».
Τὰ πράγματα «μπερδεύονται» διὰ τοὺς «connoisseurs», ὅταν ὁ «σοβαρὸς» Ἀρνόλδος Σαῖνμπεργκ, γοητευμένος ἀπὸ τὸν «ἐλαφρὺν» Ἰωάννην Στράους, μᾶς χαρίζει αὐτὸ τὸ ἀριστούργημα μουσικῆς δωματίου. Συνέχεια
Ὅλα ἐτελέσθησαν…
Καὶ κεῖ ποὺ λὲς καὶ ξαναλὲς τόσα καὶ τόσα διὰ τὸ «μέλλον τῆς Τέχνης», χαζευολογᾶς μιὰν εἰκόνα τοῦ «Κρατῆρος Φρανσουᾶ» καὶ παθαίνεις ἕνα συντηρητισμόν. Συνέχεια