Ἡ ἰδεοληπτικὴ ἀριστερομανία τοῦ νεοέλληνος, μὲ τὸν διαλελυμένον ἐγκέφαλον, μετὰ ἀπὸ ἀτελευτήτους προσκυνηματικοὺς μαραθωνίους παιδιόθεν, εἰς «Θιάσους», «Μετεωριζομένους Πελαργοὺς», «Καπνισμένα Τσουκάλια» καὶ «Μεθυσμένους Ἥλιους», τὸν κάνει νὰ παραλογίζεται ἀενάως καὶ τὸν καθιστᾶ ὡς τὸν πλέον πιστὸν σοβιετικὸν ὑπήκοον τοῦ 21ου αἰῶνος.
Χιλιάδες, αἴφνης, συμ«πολῖται» μας, θεωροῦν ὅτι ὁ Ν. Καζαντζάκης ἦτο ἀριστεροπροοδευτικὸς, λόγῳ τῆς γνωστῆς του περιπετειούλας μὲ κάποιους δεσποτάδες. Ὁ συνειρμὸς ἁπλοῦς, ὡς καὶ οἱ ἐγκέφαλοί των.
Πλήρης ντεμοντὲ ἀντικληρικαλισμοῦ καὶ παιδικοῦ ἰακωβινισμοῦ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Τὸ μόνον ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει, εἶναι ἡ καρτέλα τῶν ἐνσήμων του…
Ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ πολιτικῶς ἐκφράζομαι μέσῳ τοῦ (πρὸς δυστυχίαν τῶν ἰθαγενῶν τῆς χώρας μου) ἀνιδρύτου ἀκόμη «Κόμματος τῶν Ἑνετοφρόνων», δηλῶ δημοσίᾳ ὅτι δὲν προτίθεμαι -οὐδέποτε- νὰ ψηφίσω πολιτικὸν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ «Πόθεν Ἔσχες» του, ἢ τοῦ βιβλιαρίου ὑγιείας του. Συνέχεια
Εἶναι ὄμορφο νὰ ὀνειρεύεσαι ἕναν νέο κόσμο…
Κάθε στιγμή… Κάθε λεπτό…
Σὲ ἐξασκεῖ αὐτό… Σὲ κάνει νὰ μπορῇς τελικῶς νὰ ζήσῃς μέσα σὲ αὐτόν, πολὺ πρὶν καταφέρῃς νὰ τὸν κάνῃς πραγματικότητα.
Φαντάζεσαι τὶς λεπτομέρειές του, τὶς «γωνίες» του, τὶς «στρογγυλάδες» του, τὶς ἀμυχές του… Μαθαίνεις «νὰ ζῇς» ἐκεῖ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζῃς τὰ προβλήματά του, πρὶν φθάσουν Συνέχεια
Ἡ Κύπρος ἀποτελεῖ ἕνα ἐξαίρετον «μπηχαβιοριστικὸν», νεοταξιτικὸν πείραμα…
Ἡ Κύπρος -καθ᾿ ἡμᾶς-, ἀποτελεῖ ἕνα ἐξαίρετον «μπηχαβιοριστικὸν», νεοταξιτικὸν πείραμα, τοῦ ὁποίου ἡ ἐξέλιξις καὶ ἡ ἀπόληξις, ἐνδεχομένως θὰ ἀποτελέσωσι πιλοτικὸν πρότυπον εὑρυτέρας χρήσεως.
Συγκεκριμμένως τὰ νεοταξιτάκια στὴν Κύπρον «παίζουν» διὰ δύο «μεταβλητῶν».
– Τὸ Ζητούμενον- Σταθερά: Συνέχεια
Εἶναι μεγάλη ἀπειλή ἡ μοναξιά;
Ναί… Πάντα εἶναι μοναχικὸς ὁ δρόμος.
Ὅσους ἀνθρώπους κι ἐὰν ἔχουμε γύρω μας, ὅσο δυνατὲς κι ἐὰν εἶναι οἱ σχέσεις μας μαζύ τους, ὅσο κι ἐὰν μᾶς ἀγαποῦν ἤ τοὺς ἀγαποῦμε, ὁ δρόμος, ἡ δική μας πορεία, ἡ ἀτομική μας διαδρομὴ θὰ εἶναι ΠΑΝΤΑ μοναχική…
Εἶναι ὄμορφο νὰ ἔχῃς καλοὺς φίλους, ἀγαπημένο σύντροφο, τρυφερὴ οἰκογένεια…
Μὰ εἶναι πάντα ἡ μοναξιὰ μία πραγματικότης… Συνέχεια
Πόση ἀλήθεια ἀντέχουμε;
Σὲ ὅλους μας ἀρέσει οἱ ἄνθρωποί ποὺ εἶναι στὴν ζωή μας νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς μαζύ μας.
Κάποιοι ὅμως ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Μοῦ πῆρε πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω γιατὶ ὄσο εἶχα τέτοια ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια, τόσο περισσότερα ψέμματα εἰσέπραττα.