Ὑπῆρχε κάποτε ἔνας ἄνθρωπός ποὺ περίμενε γιὰ ὁλόκληρη τὴν ζωή του νὰ γίνῃ εὐτυχισμένος.
Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ εἴχαμε νέα του, ἀκόμη περίμενε…
Καθόταν στὴν αἴθουσα ἀναμονῆς καὶ περίμενε…. τὸ πράσινο φανάρι, τὸν μεγάλο ἔρωτα, τὶς καλλίτερες ἐποχές, Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἡ δημοκρατία ἐν κινδύνῳ
Ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν τό εἶχε πεῖ: «Δίνοντας ἐλευθερία στούς σκλάβους, διασφαλίζουμε τήν ἐλευθερία τῶν ἐλευθέρων». Σήμερα οἱ περισσότεροι λαοί ἔχουν κατακτήσει –τυπικά τουλάχιστον– τό προνόμιο τῆς ἐλευθερίας. Ὅμως κανένας δέν εἶναι ἀπόλυτα ἐλεύθερος, γιατί ὑπάρχουν καί δοῦλοι τῆς ἀνεξαρτησίας τους. Τό εἶχε εὔστοχα ἐπισημάνει ὁ Πλάτων: «Ἡ ἄγαν ἐλευθερία οὐκ εἰς ἄλλο τι ἤ εἰς ἄγαν δουλείαν μεταβάλλει καί ἰδιώτην καί πόλιν» (=Ἡ ὑπέρμετρη ἐλευθερία ὁδηγεῖ σέ ὑπέρμετρη δουλεία καί τόν πολίτη καί τήν πόλη). Συνέχεια
Αὐτὸ ποὺ εἴμαστε.
Καὶ αὐτὸ ποὺ δὲν εἴμαστε…
Αὐτὸ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ εἴμαστε ἀλλὰ δὲν καταφέραμε νὰ γίνουμε καὶ αὐτὸ ποὺ κρύβουμε γιὰ νὰ μὴ δοῦν οἱ γύρω μας…
Πόσο ἀστεῖο εἶναι ὅμως ὅλο αὐτό;
Πόσο πολύ μᾶς μεγαλώνει τήν μοναξιά;
Πόσο πολύ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τούς στόχους μας; Συνέχεια
Ἡ ὀμορφιά.
Ὄμορφα πρόσωπα, σώματα, φορέματα… Σαγηνεύουν τὸ βλέμμα καὶ γιὰ κάποιους, πολλοὺς ἴσως, τὸ φυλακίζουν… Ὅπως καὶ τὴν σκέψιν τους… Πολλὲς φορὲς μάλιστα αὐτὲς οἱ εἰκόνες μετατρέπονται σὲ δεσμά, φυλακές… Ἀκόμη καὶ τάφους…
Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε…
Διότι αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ πρόσωπο κρύβει… Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται νὰ μάθουμε εἶναι τὸ εἶδος, διότι αὐτὸ τὸ χαρακτηρίζει… Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ μᾶς ἀφορᾷ εἶναι ἡ ποιότης ἤ ἡ κενότης… Συνέχεια
Εἶναι ἄδικο νὰ ἀνησυχῇς γιὰ πράγματα ποὺ …οὐδέποτε θὰ συμβοῦν!
Σήμερα βᾶλε ἔνα τέλος στὶς ψευδαισθήσεις ποὺ σὲ κάνουν νὰ ἀνησυχῃς γιὰ τὰ πάντα,
γιατί…
…εἶναι ἄδικο νὰ περνᾷς τὴν ζωή σου ἀνησυχώντας γιὰ πράγματα ποὺ δὲν πρόκειται νὰ συμβοῦν ποτέ… Συνέχεια
C.A.F.E….
Ἡ ἰδεοληπτικὴ ἀριστερομανία τοῦ νεοέλληνος, μὲ τὸν διαλελυμένον ἐγκέφαλον, μετὰ ἀπὸ ἀτελευτήτους προσκυνηματικοὺς μαραθωνίους παιδιόθεν, εἰς «Θιάσους», «Μετεωριζομένους Πελαργοὺς», «Καπνισμένα Τσουκάλια» καὶ «Μεθυσμένους Ἥλιους», τὸν κάνει νὰ παραλογίζεται ἀενάως καὶ τὸν καθιστᾶ ὡς τὸν πλέον πιστὸν σοβιετικὸν ὑπήκοον τοῦ 21ου αἰῶνος.
Χιλιάδες, αἴφνης, συμ«πολῖται» μας, θεωροῦν ὅτι ὁ Ν. Καζαντζάκης ἦτο ἀριστεροπροοδευτικὸς, λόγῳ τῆς γνωστῆς του περιπετειούλας μὲ κάποιους δεσποτάδες. Ὁ συνειρμὸς ἁπλοῦς, ὡς καὶ οἱ ἐγκέφαλοί των.
Πλήρης ντεμοντὲ ἀντικληρικαλισμοῦ καὶ παιδικοῦ ἰακωβινισμοῦ. Συνέχεια