Ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ πολιτικῶς ἐκφράζομαι μέσῳ τοῦ (πρὸς δυστυχίαν τῶν ἰθαγενῶν τῆς χώρας μου) ἀνιδρύτου ἀκόμη «Κόμματος τῶν Ἑνετοφρόνων», δηλῶ δημοσίᾳ ὅτι δὲν προτίθεμαι -οὐδέποτε- νὰ ψηφίσω πολιτικὸν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ «Πόθεν Ἔσχες» του, ἢ τοῦ βιβλιαρίου ὑγιείας του. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Εἶναι ὄμορφο νὰ ὀνειρεύεσαι ἕναν νέο κόσμο…
Κάθε στιγμή… Κάθε λεπτό…
Σὲ ἐξασκεῖ αὐτό… Σὲ κάνει νὰ μπορῇς τελικῶς νὰ ζήσῃς μέσα σὲ αὐτόν, πολὺ πρὶν καταφέρῃς νὰ τὸν κάνῃς πραγματικότητα.
Φαντάζεσαι τὶς λεπτομέρειές του, τὶς «γωνίες» του, τὶς «στρογγυλάδες» του, τὶς ἀμυχές του… Μαθαίνεις «νὰ ζῇς» ἐκεῖ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζῃς τὰ προβλήματά του, πρὶν φθάσουν Συνέχεια
Ἡ Κύπρος ἀποτελεῖ ἕνα ἐξαίρετον «μπηχαβιοριστικὸν», νεοταξιτικὸν πείραμα…
Ἡ Κύπρος -καθ᾿ ἡμᾶς-, ἀποτελεῖ ἕνα ἐξαίρετον «μπηχαβιοριστικὸν», νεοταξιτικὸν πείραμα, τοῦ ὁποίου ἡ ἐξέλιξις καὶ ἡ ἀπόληξις, ἐνδεχομένως θὰ ἀποτελέσωσι πιλοτικὸν πρότυπον εὑρυτέρας χρήσεως.
Συγκεκριμμένως τὰ νεοταξιτάκια στὴν Κύπρον «παίζουν» διὰ δύο «μεταβλητῶν».
– Τὸ Ζητούμενον- Σταθερά: Συνέχεια
Εἶναι μεγάλη ἀπειλή ἡ μοναξιά;
Ναί… Πάντα εἶναι μοναχικὸς ὁ δρόμος.
Ὅσους ἀνθρώπους κι ἐὰν ἔχουμε γύρω μας, ὅσο δυνατὲς κι ἐὰν εἶναι οἱ σχέσεις μας μαζύ τους, ὅσο κι ἐὰν μᾶς ἀγαποῦν ἤ τοὺς ἀγαποῦμε, ὁ δρόμος, ἡ δική μας πορεία, ἡ ἀτομική μας διαδρομὴ θὰ εἶναι ΠΑΝΤΑ μοναχική…
Εἶναι ὄμορφο νὰ ἔχῃς καλοὺς φίλους, ἀγαπημένο σύντροφο, τρυφερὴ οἰκογένεια…
Μὰ εἶναι πάντα ἡ μοναξιὰ μία πραγματικότης… Συνέχεια
Πόση ἀλήθεια ἀντέχουμε;
Σὲ ὅλους μας ἀρέσει οἱ ἄνθρωποί ποὺ εἶναι στὴν ζωή μας νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς μαζύ μας.
Κάποιοι ὅμως ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Μοῦ πῆρε πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω γιατὶ ὄσο εἶχα τέτοια ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια, τόσο περισσότερα ψέμματα εἰσέπραττα.
Κάθε λάθος κι ἕνα σκαλοπάτι γνώσεως.
Ὅταν κάποτε συνειδητοποίησα πὼς τὰ λάθη μου εἶναι τὰ δικά μου βήματα γιὰ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν ἀναγκῶν μου καὶ γιὰ τὴν πορεία πρὸς τὴν ἐπίγνωσιν, ἔπαυσα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζω σὰν κάτι ποὺ ὄφειλα νὰ ἀφήσω πίσω μου ἤ σὰν κάτι ποὺ ἔπρεπε νὰ ξεχάσω ἤ νὰ διαγράψω ἀπὸ τὴν μνήμη κι ἔπιασα νὰ τὰ …εὐγνωμονῶ.
Αὐτὰ τὰ λάθη, τὰ ὅποια λάθη, ποὺ συνέβησαν λόγῳ ἀγνοίας τοῦ ὀρθοῦ, ἦταν τὰ ἀναγκαῖα «χαστούκια» ποὺ χρειαζόμουν, πρὸ κειμένου νὰ μάθω πὼς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸν λάθος, δὲν γίνεται νὰ φθάσω κάπου… Ἀκόμη καὶ τὶς στιγμὲς ποὺ Συνέχεια