Πολύ νωρίς ἤ πολύ ἀργά;

Χαμένες εὐκαιρίες, λέξεις ποὺ δὲν εἰπώθησαν ποτέ, συναισθήματα ποὺ δὲν ἐκφράστηκαν, ἀποφάσεις ποῦ δὲν πάρθηκαν, δεσμεύσεις ποὺ δὲν τηρήθηκαν….
…μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν ζήσαμε …. Συνέχεια →

Ἴσως καλλίτερη νά ἔχῃ τύχη;

Κάποιοι, κάπου, τὰ γατιὰ τὰ πνίγουν σὲ σκάφες μὲ νερό καὶ σὲ κουβάδες. Γιὰ νὰ μὴ μεγαλώσουν καὶ νιαουρίζουν καὶ ἐρωτεύονται καὶ κάνουν κι᾿ ἄλλα γατιά.
Κάποιοι, κάπου, ἔχουν μπερδέψει τὰ ὄνειρα καὶ τοὺς ἐφιάλτες των μὲ τὰ γατιά.
Κι᾿ ὅπως πᾶνε νὰ τὰ πνίξουν, ἐκεῖνα βγάζουν τιγρήσια νύχια καὶ τοὺς τραβοῦν βαθειὰ στὸ Μαῖλστρομ τῶν ὀνείρων καὶ τῶν ἐφιαλτῶν, τῶν ὁραμάτων καὶ τῶν φαντασιώσεων. Συνέχεια →

Ὅπως πάντα ἡ ὀμορφιὰ θὰ νικήσῃ…

…Παθιασμένος ἔρωτας τοῦ Ἐγκελάδου καὶ τῆς Κεφαλλονιᾶς…
…Ἔρωτας-μάχη!!
Ὅπως πάντα… ἡ ὀμορφιὰ θὰ νικήσει!!!!! Συνέχεια →

Τὰ λάθη δὲν σβήνονται.

Καὶ οὔτε πρέπει νὰ σβήνονται.

Ἡ ἀσθενική μας μνήμη εἶναι πολλὲς φορὲς ἡ αἰτία πολλῶν κακῶν.
Δὲν λέω πὼς πρέπει νὰ τὰ ἀναμασσοῦμε διαρκῶς…
Λέω πὼς πρέπει νὰ τὰ ἀνασύρουμε στὴν μνήμη μας, πάντα, ὅταν χρειάζεται, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ λαμβάνουμε, βασιζόμενοι στὴν ἐμπειρία καὶ στὴν γνῶσιν ποὺ μᾶς ἔδωσαν, ὅλο καὶ ὀρθότερες ἀποφάσεις. Συνέχεια →

Μία στιγμὴ ἤ μία αἰωνιότητα…

Καὶ ἄνοιξα τὰ μάτια μου νὰ δῶ τὸν Ἥλιο…
Καὶ θαύμασα τὴν νέα ἡμέρα…
Καὶ συνειδητοποίησα πὼς αὐτὴ ἡ στιγμή, ἡ μοναδική, ἡ ἀτελείωτη εἶναι τὸ δικό μου στίγμα στὴν αἰωνιότητα… Συνέχεια →

Γιὰ μία σημαία…

Ἔχω ἐδῶ καὶ χρόνια  μία σημαία στὸν ἐξώστη μου.
Οὔτε ποὺ σκέφθηκα ποτὲ πὼς θὰ μποροῦσα νὰ τὴν ἀφαιρέσω διότι κάποιον θὰ ἐνοχλοῦσε…
Οὔτε καὶ μὲ ἐνδιέφερε τὸ ἐὰν θὰ ἐνοχλοῦσε κάποιον…
Κυρίως ἀπὸ τότε ποὺ αἰσθάνθηκα πὼς ἡ Πατρίδα μας εἶναι ὑπὸ κατοχήν, δίχως φυσικὰ πλέον οἱ κατακτητὲς νὰ κρατοῦν τὰ προσχήματα, ἀπεφάσισα νὰ μὴν φύγῃ ἡ σημαία ἀπὸ τὸν ἐξώστη μου, ἔως τῆς ἀπελευθερώσεῶς μας.
Καὶ θεωρῶ πὼς εἶναι δικαίωμά μου νὰ πιστεύω ὅπου θέλω, ἐφ΄ ὅσον εἶναι καὶ δικό σου δικαίωμα νὰ πιστεύῃς ἐκεῖ ποὺ πιστεύεις.
Ἄρα θεωρῶ πὼς ἡ σημαία μου μπορεῖ νὰ κυματίζῃ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ἐξώστη, διότι αὐτὸ κατ’ ἐμὲ παραμένει ἕνα καὶ μοναδικὸν σύμβολον ἐνώσεως τῶν Ἑλλήνων κι ὄχι διαχωρισμοῦ… Συνέχεια →