Εἶμαι κι ἑγὼ σ’ αὐτὸν τὸν πόλεμο τοξότης
τὸ ῥιζικό μου, ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἀντιπαλεύει,
μὲ λόγο αἰχμηρὸ καὶ γνώση Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ὁ Παμμάλαξ «διανοούμενος» καὶ τὸ Θεριὸ τῆς Πάρου.
Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ διὰ τοῦ ἐπιχειρήματος τῆς «ασυγκράτητης παρόρμησης της στιγμής, εξαιτίας της τύφλωσης που προκαλεί η στέρηση και η πείνα», δικαιολογοῦν τὴν ἐνέργειαν ἑνὸς καθάρματος νὰ διοχετεύσῃ τὸ σιχαμερὸν του γενετικὸν ὑλικὸν σ᾿ ἕνα κοριτσάκι καὶ μετὰ νὰ τοῦ πολτοποιήσῃ τὴν κεφαλήν, κατὰ βάσιν ἀπεργάζονται τὴν δικὴ των ἠθικὴν ἀπαλλαγὴν ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἐμμονῆς των εἰς τὸ πανάρχαιον «μοναχικὸν πάθος» των. Συνέχεια
Ἂν συγκινῆσαι ἐκ τῶν κραυγῶν ἑνὸς βρέφους ποὺ τὸ σουβλίζει μιὰ λόγχη…
Εἶναι ὑποκρισία τὸ νὰ φρονῇς καὶ νὰ διατυμπανίζῃς ὅτι «ἄνθρωπος» εἶναι μόνον τὸ πλᾶσμα αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐξῆλθεν ἐκ μιᾶς μήτρας καὶ ἠκούσθη ἡ φωνὴ του, ἐνῷ τὸ «ἄλλον», τὸ βυθισμένον στὴν ἱερᾶν, ὑγρᾶν σιγὴν τοῦ Mobilis in Mobili μιᾶς μήτρας, Συνέχεια
Οἱ ἀντανακλάσεις μας.
Ὁ κάθε ἄνθρωπός ποὺ συναντοῦμε ἀντανακλᾶ ἕνα κόμματι τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ διάφορα χαρακτηριστικὰ τῆς προσωπικότητος μας.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἀντιπαθοῦμε, γιατί μᾶς θυμίζουν κάποια κομμάτια μας, ποὺ τὰ ἀντιπαθοῦμε.
Ἂν φθάσουμε στὸ σημεῖο νὰ τοὺς μισοῦμε, αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μᾶς δείχνουν ἕνα ἀκόμη βαθύτερο σημεῖο τοῦ ἑαυτοῦ μας, τὴν σκιά.
Ἡ σκιὰ εἶναι ἕνα μέρος τοῦ ἑαυτοῦ μας, ποὺ ἀρνούμεθα νὰ τὸ δεχθοῦμε καὶ γι΄ αὐτὸ κάνουμε τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸ καταπιέσουμε, ὥστε νὰ μὴ βγῇ στὴν ἐπιφάνεια. Συνέχεια
Δελφικὰ παραγγέλματα.
Τὰ ἠθικὰ Δελφικὰ παραγγέλματα ἤ Πυθίας γράμματα, ἦσαν ἐντοιχισμένα εἰς τὸν πρόναον τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀπόλλλωνος εἰς
Τοὺς Δελφοὺς. ( Ἐν δὲ τῷ προνάῳ τὰ ἐν Δελφοῖς γεγραμμένα ἐστὶν ὠφελήματα ἀνθρώποις εἰς βίον) Παυσανίας Φωκικὰ.
ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ — ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ – ΕΓΓΥΑ, ΠΑΡΑ Δ᾿ ΑΤΑ
Ἡ αὐτοφραγγέλωσις ὡς ἐθνικὸν σπόρ!
Οἱ πλεῖστοι συγκαιρινοί μας «μορφωμένοι» καὶ «πνευματικοὶ ἄνθρωποι», ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπέραντος ψιττακοτρεφομένη μᾶζα, ἔχουν μεγαλώσει εἴτε ἐντὸς «δεξιῶν» οἰκογενειῶν μὲ τὸ ἐνοχικὸν σύνδρομον τοῦ «κακοῦ νικητοῦ», κατόπιν ἀτελευτήτων ψυχοπνευματικῶν καταιονισμῶν διὰ βαρέος ὕδατος «Θιάσων», «Μελισσοκόμων», «Μετεωριζομένων» καλοβατικῶν καὶ μὴ πτηνῶν, ἀπύθμενα «καπνισμένα τσουκάλια» καὶ «μεθυσμένους ἥλιους», εἴτε ἐντὸς ἀριστερῶν οἰκογενειῶν μὲ τὸ σύμπλεγμα τοῦ «δίκαιου ἰδεαλιστῆ ἡττημένου» καὶ τοῦ ἡρωικοῦ «θείου Νίκου ποὺ ἔφαγε τὰ νιάτα του στὰ μακρονήσια», ὅταν «προδόθηκαν οἱ ἀγῶνες (γουναράδικα) καὶ τὰ ὁράματα (Β. Κορέα) μιᾶς ὁλάκερης γενιᾶς». Συνέχεια