Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσῃ ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.
Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα, ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσῃ Συνέχεια
Τό σπαθί μου Εἰρήνη; Τό σπαθί μου;
Ποῦ νά τό δώσω Εἰρήνη τό σπαθί μου; Στόν παλιατζῆ; Γιατί; Γιά νά τό πάρῃ κάποιος πιτσιρικᾶς καί νά τό σέρνῃ στήν λάσπη;
Νὰ μεγαλώσῃ ὁ πιτσιρικάς, νά πάῃ στρατιώτης καὶ νὰ τὸ δικαιοῦται γιὰ νὰ τοῦ τὸ χαρίσω…
Κάπως ἔτσι μᾶς θυμίζει ὁ Ἠλίας Λογοθετίδης πὼς ἔπρεπε νὰ εἶναι τὰ πάντα…
Ἀλλὰ δὲν εἶναι… Συνέχεια
ὑπέροχος ἥλιος ἔξω ποὺ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς χαμογελᾶ…
Τὰ πάντα γύρω μας καταῤῥέουν, ἀλλὰ ἡ κατάῤῥευσὶς ἀφορᾷ μόνον σὲ ἀνθρώπινα ἔργα…
Σὲ Παρὰ Φύσιν ἔργα δῆλα δή…
Κι ὅσο περισσότερο πασκίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε, τόσο περισσότερο θὰ μᾶς περιγελοῦν οἱ καταστάσεις….
Διότι Ὅλα θὰ καταῤῥεύσουν… Εἶναι ἡ Ἀνάγκη! Συνέχεια
Πόσες φορές ἀλήθεια ἔχουμε ἐξοργισθῇ μέ κάποιον ἐργοδότη;
Πόσες φορές ἔχουμε ἀντιληφθῇ πώς μᾶς ἐκμεταλλεύονται;
Πόσες ἀκόμη πώς ἔχουμε ἀδικηθῇ;
Ἔ λοιπόν, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους… Συνέχεια
Τὶ θὰ ἤθελες νά κάνῃς περισσότερο ἤ λιγότερο στήν ζωή σου, γιά νά εἶσαι ἀληθινά εὐτυχής;
Σκέψου καὶ ἄφησε τὸν ἑαυτό σου ἀνοικτὸ στὶς θετικὲς ἀλλαγές.
Σπεῖρε τοὺς δικούς σου προσωπικοὺς σπόρους, ἄφησε τὴν εὔγλωτο εὐφυΐα Συνέχεια
Διάλογος μεταξὺ ἀνθρώπων ποὺ ὑποτίθεται πὼς διαλαλοῦν τὰ καλὰ τῆς χαμένης δημοκρατίας…
«Πρέπει νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν δημοκρατία»… «Πρέπει νὰ διώξουμε τὴν χούντα…»
«Πρέπει νὰ ἀπελευθερωθοῦμε…»
«Θαυμάσια», τοὺς ἀπαντῶ. Συνέχεια
