Αὔριο ἀναμένεται …αὐτό…
Μεθαύριο ἀναμένεται….. τὸ ἄλλο….
Κάθε ἡμέρα, ἐν ὁλίγοις, ὅλο καὶ κάτι ἀναμένεται… Ποὺ πάει νὰ μᾶς ῥίχνει ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ στὴν ἀπαισιοδοξία, τὴν κατήφεια, τὴν φοβία…
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἔτσι, διαφορετικά…
Ἤμουν στὴν παραλία πρὸ ἡμερῶν καὶ κρατοῦσα ἕνα βιβλίο. Δὲν τὸ κυττοῦσα. Τὸ διάβαζα…
Γύρω μου ὁ κακὸς χαμός. Κόσμος, κοσμάκης, …Μῆτσοι, …Μῆτσες, παιδιά, σκυλιά…
Ποιός λογικός ἄνθρωπος θά μποροῦσε νά συγκεντρωθῇ καί νά διαβάσῃ ἀκόμη καί …μυθιστόρημα;
Τὰ κατάφερνα θαυμάσια… Εἶχα κυριολεκτικῶς «κλειδώσῃ» ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο μου κάθε θόρυβο, κίνησι, σκιά… Εἶναι κάτι ποὺ κάνω πολὺ συχνά… Ἐγὼ μὲ τὸ βιβλίο μου κι ὁ κόσμος γύρω μου καίγεται…
Χρειάζεται ὁ πόθος γιά νά ὑπάρξῃ ζωή;
Ἐδιάβασα μίαν σκέψιν τῆς Φυλλίτσας καὶ ἐστάθην, γιὰ ὥρα, βαθύτατα προβληματισμένη.
Ἔγραφε ἡ φίλη μας:
«Ὁ Ἵμερος εἶναι ἡ προσωποποίησις τῆς σφοδρῆς ἐρωτικῆς ἐπιθυμίας, τοῦ ἐρωτικοῦ πόθου…
Συνέχεια
Τὸ σπουδαῖο στὴν ζωὴ εἶναι ἡ ἐπινόησις τοῦ σκοποῦ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ βλέπῃς πιὰ ἀστέγους στὰ σκαλιὰ πολυτελῶν κτιρίων στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει γίνει μιὰ συνηθισμένη εἰκόνα ποὺ τὴν ἔχουμε δεῖ τόσες φορές, τόσο ποὺ ὁ ἐγκέφαλος μᾶς κοντεύει νὰ ἀρχίσῃ νὰ τὴν προσλαμβάνῃ σὰν κάτι φυσιολογικό ….
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ καταρῶνται τὰ χρήματα καὶ τὰ θεωροῦν μιὰ ἀναγκαία ἀνηθικότητα, ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ θεοποιοῦν. Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ χυδαιότης τοῦ χρήματος δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξί του ἀλλὰ στὴν ἔλλειψί του, στὴν σπανιότητα του καὶ στὴν ἄνισο κατανομή του .
Ἡ πτώχεια συσσωρεύει στερήσεις καὶ ταπεινώσεις καὶ ἐπεκτείνει τὴν δυσφορία καὶ τὴν ντροπή. Συνέχεια
Οἱ μεγάλοι ἀγαποῦν τούς ἀριθμούς
Σαν τύχει να τους μιλήσετε για ένα καινούργιο φίλο, εκείνοι δεν σε ρωτάνε ποτέ για κάτι το ουσιαστικό. Δεν σου λένε ποτέ: «Ποιος είναι ο τόνος της φωνής του; Ποια παιχνίδια του αρέσουν; Κάνει συλλογή με πεταλούδες;».
Εκείνοι σας ρωτούν: «Πόσων χρονών είναι; Πόσα αδέλφια έχει; Ποιο είναι το βάρος του; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;»
Τότε μόνο πιστεύουν ότι τον ξέρουν. Αν πείτε σε κάποιο από τους μεγάλους: «Είδα ένα σπίτι με ροζ τούβλα, γεράνια στα παράθυρα και περιστέρια στη στέγη”, ποτέ δεν θα τα καταφέρει να φανταστεί αυτό το σπίτι. Πρέπει να του πεις: «Είδα ένα σπίτι που αξίζει πάνω από εκατό χιλιάδες φράγκα». Τότε εκείνος θα φωνάξει; «Πόσο όμορφο είναι!»
Έτσι, αν τους πείτε: Συνέχεια
Ἡ ἀνταποδοτικότης.
Μέ τί νά ξεκινήσω σήμερα;
Μὲ τὸ ποὺ εἶδα αὐτὸ τὸ ταινιάκι χαμογέλασα…
Φαίνεται ἀπίθανον, ἀλλὰ ναί, εἶναι πραγματικότης…
Δέν μέ πιστεύετε;
Δοκιμάσετέ το… Εἶναι ἐκπληκτικό! Συνέχεια