Ναί, ἡ γνώσις νικᾶ κάθε φόβο.
Τὸν ἐξαφανίζει.
Ἡ λέξις φόβος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία φωτός, δῆλα δὴ γνώσεως.
Ἄρα ὁ φωτισμός, ἡ γνώσις, τὸν ἐξαφανίζει.
Εἶναι σὰν τὸ παιδί, ποὺ ὅταν εἶναι μικρὸ καὶ τὸ κρατᾶ ἡ γιαγιά του ἀγκαλιά, τὴν ὥρα ποὺ πέφτουν κεραυνοί, Συνέχεια
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος, εἶναι κάτι μοναδικὸ ἐξαιρετικό, ἀξιοπρόσεκτο, ἀνεπανάληπτο εἶναι ἕνα σημεῖο ποὺ διασταυρώνοται τὰ μονοπάτια τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐτσι καὶ ἡ ἱστορία του εἶναι σημαντικὴ αἰωνία καὶ θεϊκή. Μέσα ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο παίρνει μορφὴ καὶ σχῆμα τὸ πνεῦμα κι αὐτὸ τὸν κάνει θαυμαστό. Ὁ κάθε ἕνας μέσα ἀπὸ τὴν ἀτένισί του στὸν κόσμο ἀναζητᾶ νὰ προσδιορίσῃ τὸν ἑαυτό του, τοὺς ἀνθρώπους γύρω του, καὶ νὰ κατανοήσῃ τὸ σκοπό του. Ὁ κάθε ἕνας κουβαλᾶ κατάλοιπα ἀπὸ τὴν γέννησί του καὶ ἀπὸ τὰ παιδικά του βιώματα, φῶς καὶ σκιὲς ἑνὸς ἀρχεγόνου κόσμου. Ὅλοι μας ἔχουμε μιὰ κοινὴ καταγωγὴ καὶ ἀναδυθήκαμε μέσα ἀπὸ μιὰ ἀστραπὴ στὸν ἴδιο περίλαμπρο κῆπο. Ὡστόσο ὁ κάθε ἕνας ἔχει τὴν δική του διαδρομή, τὴ δική του ἀποστολή, τὰ δικά του χαρίσματα, τὸ δικὸ προσωπικὸ ἔργο. Συνέχεια
Φαντάζομαι πὼς ἔχετε καταλάβει πολλὰ γιὰ τὶς ἐπαναλήψεις τῆς ἱστορίας.
Εἶναι ἡ ἄτιμη μία …κουφαλίτσα!!!
Κάποιοι ἔχουν, ἐπιτυχημένως ὁμολογῶ, προσπαθήσῃ νὰ συνδέσουν τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὴν σημερινὴ ἅλωσι. Κι ἔως ἔνα σημεῖον ἔχουν ἀπόλυτον δίκαιον. Μόνον ποὺ ἀπουσιάζει ὁ θυσιασμένος βασιλιᾶς… Καὶ δὲν νομίζω, τοὐλάχιστον στὴν περίοδο ποὺ διανύουμε, πὼς μᾶς περισσεύει κάποιος γιὰ νὰ τὸν …θυσιάσουμε!!!
Ἡ δική μου πάλι διαίσθησις μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ συγκρίνω τὰ ὅσα σήμερα ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὴν γνωστή, στοὺς περισσοτέρους ἀπὸ ἐμᾶς, μάχη στὰ Δερβενάκια.
Συγκλονιστικὴ μάχη. Ἀπὸ τριάντα χιλιάδες ἀσκέρι ποὺ εἶχε ὁ Δράμαλης, κατάφεραν κι ἐγλύτωσαν μόλις δέκα μὲ δώδεκα χιλιάδες, κι αὐτοὶ ἀπὸ κακὴ συνεννοήσι τοῦ Νικηταρᾶ καὶ τοῦ ταχυδρόμου ποὺ ἐστάλῃ ἀπὸ τὸν Γέρο μας.
Πάντως ἡ σφαγὴ ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ ὁ λαός μας τὴν κατέγραψε στὴν μνήμη του ὡς τὴν «νίλα τοῦ Δράμαλη».
Κάθε ἡμέρα δεχόμεθα ἕναν σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος μὲ τὸ κινητό του, τώρα πιὰ μὲ τὰ κινητά του, τὸ I pod του μὲ τὸ laptop του ἀπὸ φόβο μήπως καὶ μείνει ἔστω καὶ ἕνα λεπτὸ μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του. Ὅλα αὐτὰ τὰ gadgets εἶναι οἱ σύγχρονες Σειρῆνες ποὺ μᾶς ἀποσποῦν ἀπὸ τὸν προορισμό μας.
Ποῦ πᾶμε ἔτσι ἀρματωμένοι σάν στρατιῶτες πού εἶναι σέ ἕναν συνεχῆ πόλεμο; Συνέχεια
Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
