Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
Ἡ παρακάτω ἱστορία, ποὺ δὲν γνωρίζω ἐὰν εἶναι ἀληθινή, ἔφθασε μὲ μήνυμα πρὸ περίπου ἕξι ἐτῶν.
Τότε λοιπόν, ἄν καὶ γενικῶς δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ δακρύβρεκτα, προσρπάθησα νὰ τὴν κοινοποιήσω σὲ φίλους ποὺ εἶχαν παιδιὰ σὲ μικρὲς ἡλικίες. Πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐπέρασε ἀδιάφορα.
Σήμερα τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἤ στὴν ἐφηβεία ἤ ἔχουν φύγει ἀπὸ τὸ γονεϊκὸ περιβάλλον. Ἡ σχέσις τους μὲ τοὺς γονεῖς τους, κυρίως μὲ τοὺς πατεράδες τους, ἐξακολουθεῖ καὶ εἶναι …ἀνύπαρκτος!!!
Ἀστεῖο;
Συνέχεια
Πολλοὶ ἄνθρωποι εὑρίσκονται σὲ μίαν κατάστασι ποὺ δὲν τοὺς ἱκανοποιεῖ καὶ νοιώθουν, κατὰ κάποιον τρόπο, σὰν νὰ εὑρίσκονται φυλακισμένοι μέσα σὲ ἕνα κλουβί. Θέλουν κάτι καλλίτερο, ἀλλὰ ὅταν τὸ σῦμπαν τραντάζῃ τὸ κλουβί τους, γιὰ νὰ τοὺς ἀπελευθερώσῃ, ἐκεῖνοι ἁρπάζονται ἀπὸ τὰ κάγκελα γιατί προτιμοῦν τὸ οἰκεῖο…
Τὸ παρακάτω κείμενον τὸ ἔγραψε ὁ Ἄκης. Εἶναι μία πολὺ ἐπίπονη, ἀπὸ συναισθηματικῆς πλευρᾶς, προσπάθεια νὰ ἀπαντηθοῦν τὰ ὅσα σήμερα βιώνουμε. Καὶ εἶναι, τολμῶ νὰ πῶ, μία πολὺ ἔντιμη προσέγγισις αὐτῶν. Ἁπλῶς ἐγὼ τώρα πιὰ ἀντιλαμβάνομαι τὰ γεγονότα διαφορετικῶς… Ἀπὸ ἀπόστασι…. Καὶ νομίζω, δίχως νὰ εἶμαι βεβαία, πὼς μπορῶ νὰ θέσω κι ἐγὼ ἄλλα ἐρωτήματα, ποὺ ἴσως νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀπαντήσεις… Ἴσως… Ὄχι ὅμως ἀκόμη. Γιὰ τὴν ὥρα ἄς προβληματιστοῦμε περισσότερο.
Κι ἄς μεγαλώνῃ διαρκῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐρωτηματικῶν ποὺ μᾶς κατακλύζουν. Θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα καὶ ἡ στιγμὴ νὰ Συνέχεια
Τὰ κατασπαράζουν!
Ἐμεῖς ὅμως δὲν εἴμαστε πρόβατα. Ἤ τοὐλάχιστον δὲν ἔχουν καταφέρει ἀκόμη νὰ μᾶς κάνουν ἐν τελῶς…
Κάτι τρέχει ἀνάμεσά μας…
Κάτι μᾶς τραβᾶ καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν ἀποχαύνωσι ποὺ μᾶς ἐπέταξαν.
Ὅσο γιὰ τοὺς λύκους… Ναί, πράγματι, ἔχουν ἀμολυθεῖ ἀνάμεσά μας…
Ἀλλὰ δὲν σκιάζομαι… Σιγὰ σιγὰ τοὺς ξεσκίζουμε τὶς προβιὲς καὶ τοὺς ἀποκαλύπτουμε…
Συνέχεια
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἡ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἢ χωρὶς παιδιὰ κάθε ἡμέρα κάνεις τοὐλάχιστον ἕνα συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοὶ ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως γιατί ὑπάρχει μιὰ γνώσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατί ὑποκείπτουμε. Ἄλλοι συμβιβασμοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ ἀθόρυβοι. Εἶναι δυνατοὶ γιατί, ἐνδεδεχομένως, νοιώθουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἀποφύγουμε καὶ ἀθόρυβοι γιατί δὲν τοὺς συνειδητοποιοῦμε. Κάθε συμβιβασμὸς ποὺ κάνουμε εἶναι ἕνα νόμισμα ποὺ προσπαθοῦμε μὲ αὐτὸ νὰ ἐξαγοράσουμε μιὰ μελλοντικὴ εὐτυχία. Συμβιβαζόμαστε ἀπὸ φόβο καὶ ἀπὸ ἄγνοια, ὅταν δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς τὶς ἀξίες μας ἀλλὰ καὶ τὸ τί ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς κι ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἀποτυχίας ἢ τῆς ἀποῤῤίψεως ἢ ἀπὸ τὸ φόβο τῆς μοναξιᾶς. Συνέχεια
