Ἀρνήσου τὴν καθοδήγησιν καὶ συμπεριφέρσου ἐλεύθερα…
Σὰν Ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δικαιώματα στὸν πλανήτη κι ὄχι σὰν δοῦλος.
Ἀρνήσου τὴν ἐξάρτησιν ἀπὸ ὑλικά, ἀλλὰ ἀπόλαυσε αὐτὰ ποὺ ἔχεις σήμερα.
Ἀρνήσου τὴν μασημένη τροφὴ καὶ ψᾶξε ἐσὺ τοὺς δρόμους ποὺ θὰ σὲ ὁδηγήσουν στὴν ἀλήθεια.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Κυττῶνας ὑψηλά…!!!
Ὅταν τὰ μάτια κυττοῦν τὴν Γῆ, τότε μόνον παπούτσια, λᾶσπες καὶ ὑποτελεῖς βλέπουν.
Ὅταν τὰ μάτια ὅμως στρέφονται πρὸς τὸν Οὐρανό, βλέπουν τὸν Ἥλιο, τὰ ἀστέρια καὶ τὰ πρόσωπα πιὸ φωτεινά.
Ἡ διαβίωσίς μας στὴν Γῆ κρίνεται ἀπὸ τὴν ἐπιλογὴ ὁπτικῆς.
Τὸ ποῦ θὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα, θὰ καθορίσῃ καὶ τὸ βῆμα μας καὶ τὴν πορεία μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ θὰ Συνέχεια
Νά εἶναι Ἕλληνες;
Μόνον Ἕλληνες.
Νὰ σκέπτονται ὡς Ἕλληνες.
Νὰ ζοῦν ὡς Ἕλληνες.
Νὰ πορεύονται ὡς Ἕλληνες…
Δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος…
Γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη, γιὰ κάθε Ἄνθρωπο, γιὰ κάθε πορεία…
Ἡ ἀποβλάκωσις τῶν …«ἐρωτευμένων»!
Ἡμέρα ποὺ εἶναι εἶπα κι ἐγὼ νὰ ἀσχοληθῶ κομματάκι.
Ὄχι διότι μὲ ἐνδιέφερε ποτὲ αὐτὴ ἡ «ἐορτή», ἀλλὰ διοτι βαρέθηκα τὴν ἀποχαύνωσι, τὴν ἀνισορροπία καὶ τὴν βλακεία.
Θυμᾶμαι, ἀπὸ παιδί ἀκόμη, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐνδιαφέρθηκα γιὰ τέτοιες παρᾶτες.
Ἀλλὰ δυστυχῶς, καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, ἐξαίρεσις ἤμουν.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ μὲ ἐνοχλεῖ περισσότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ κατὰ ὁμάδες ἔνταξις τῶν συμπολιτῶν μας (;;;) στὸ κυνήγι τοῦ πλέον ἐνδιαφέροντος δώρου.
Μά καλά;
Συνέχεια
Ὁ δρόμος ποὺ μᾶς ἐχάραξαν ἀλλοῦ θὰ ὁδηγήσῃ…
Ὅταν σκάβῃς τὸν λᾶκκο τοῦ ἄλλου, ἕνα εἶναι βέβαιον…
Ἐσὺ θὰ εὑρεθῇς πρῶτος μέσα…
Ὅμως, ἄν καὶ φαίνονται δύσκολα, πολὺ δύσκολα ὅλα, αὐτὸ τὸ Φῶς, τὸ ἀπόλυτον Φῶς ποὺ μᾶς πλημμυρίζει, δὲν ἀφήνει τίποτα στὴν τύχη.
Ὁ δρόμος ποὺ μᾶς χάραξαν ἀλλοῦ θὰ ὁδηγήσῃ….
Συνέχεια
Μία ἡ ἀλήθεια.
Εἶχα κάποιους πολὺ ἐνδιαφέροντες διαλόγους τὶς τελευταῖες ἡμέρες μὲ ἀφορφὴ τοὺς Γεφυραίους.
Ὁμολογῶ πὼς δὲν ἤμουν καὶ τόσο εὐγενὴς κάποιες φορές, διότι ἔχω ἀρχίσει πλέον νὰ κουράζομαι, καὶ κάποιες φορὲς νὰ θυμώνω, μὲ ὅσους ἀρνῶνται νὰ ἀντικρύσουν τὴν ἀλήθεια.
Ἔχω ξαναγράψει πολλὲς φορὲς γιὰ τὴν ἀλήθεια.