Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος, γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν, εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν, μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα, τον ελεούν, τον ντύνουν μ’ άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα, του σφίγγουν μ’  ένα καραβόσκοινο τη μέση.

Συνέχεια →

Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες μίαν Ἁγίαν ἔχουμε. Σὲ ἕνα Σῶμα ὁρκιζόμεθα.
Στὸ σῶμα τῆς μάννας μας Ἑλλάδος, τιμώντας τοὺς προγόνους μας ποὺ μᾶς ὑπέδειξαν τὸν δρόμο μὲ τὸ ἦθος τους, τὸ ἔθος τους καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τους.

Οἱ ὅρκοι, ὅπουδήποτε «ἀλλοῦ» ἔρχονται σὲ ἀντίφασι μὲ τὰ ἑλληνικὰ τεκταινόμενα καί, σίγουρα, θέτουν τὰ συμφέροντα αὐτῶν ἐπάνω ἀπὸ τὴν Πατρίδα μας! Συνέχεια →

Ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα, τὴν γλῶσσα καὶ τὸν πολιτισμό μας, ἀγαπᾶμε τὶς τέχνες, τὰ γράμματα, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν δημοκρατία, ποὺ εἶναι ἡ μεγάλη ἀξεπέραστη προσφορὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὴν ἀνθρωπότητα. Συνέχεια →

Ἡ ἀνάρτησις μὲ τὸ κείμενον τῆς Στεφανίας ἔφερε μεγάλην ἀναστάτωσιν γενικῶς.
Κάποιοι, ἰδίως Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐνοχλήθησαν βαθύτατα.
Τοὺς κατανοῶ καὶ τοὺς ἀντιλαμβάνομαι, ἀλλὰ ἔχουν ἄδικο.
Δὲν γίνεται νὰ συζητᾶμε γιὰ πόλεμο, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, καὶ κάποιοι νὰ τὸ βάζουν στὰ πόδια. 
Ποιοί θά μείνουν γιά νά πολεμήσουν; Οἱ παπποῦδες μας; Εἴμαστε σοβαροί; Ἤ μήπως θέλουμε πάλι μίαν Ἑλλάδα ἐρημωμένη, ὅπως αὐτήν πού ἔζησαν οἱ γονεῖς μας στίς δεκαετίες τοῦ 1950 καί τοῦ 1960;
Θὰ ἐξηγηθῶ λοιπόν.

Συνέχεια →