Τοῦ παλαιοῦ καὶ τοῦ νέου…
Κι ὅταν λέω «παλαιοῦ κόσμου» ἤ «νέου κόσμου» δὲν ἀναφέρομαι σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ κάποιοι, ἐδῶ κι αἰῶνες, ἐπιβάλλουν στὴν ἀνθρωπότητα καὶ στὸν πλανήτη. Συνέχεια →

Νέα ἡμέρα…
Νέο πέταγμα… Συνέχεια →

Ὅλα τὰ ὅρια… Ὅλα τὰ πλαστὰ ὅρια… Ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἄλλοι μᾶς ἐπέβαλαν, μὲ ὅλα τὰ μέσα, ἐδῶ καὶ αἰῶνες…
Τὰ ὅρια τῆς ὑπομονῆς μας…
Τὰ ὅρια τῶν ἀντοχῶν μας…
Τὰ ὅρια τῶν ἀνοχῶν μας…
Τὰ ὅρια τῆς ὑποταγῆς μας… Συνέχεια →

Σὰν αὔριο ἔχουμε νὰ θυμηθοῦμε μίαν ἐπέτειο, ποὺ γιὰ κάποιες δεκαετίες, λειτουργοῦσε ἀπολύτως συμβολικά, γιὰ τὴν πλειοψηφία τῆς κοινωνίας μας.  Μία ἐπέτειος ὅμως ποὺ στὴν πραγματικότητα ἀποκρύπτει μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ μᾶς κρατοῦσε δεσμίους τόσα χρόνια σὲ ψευδῆ σύμβολα καὶ πρότυπα. Ὄχι διότι τὰ παιδιὰ ποὺ πράγματι ἐπίστευσαν στὰ σύμβολα τοῦ Πολυτεχνείου ἔλεγαν ψέμματα, ἀλλὰ γιατὶ ὅλα αὐτὰ τὰ σύμβολα ἦσαν ἀπολύτως ἐλεγχόμενα ἀπὸ ξένους πράκτορες μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν …«ἐπάνοδο στὴν δημοκρατία» ἐλέῳ καραμανλικῶν καὶ λοιπῶν (φερομένων ὡς) κυβερνητικῶν «φωστήρων» καὶ «σωτήρων».

Τὴν κατάντια αὐτῆς τῆς συνθήκης τὴν βλέπουμε σήμερα, βιώνοντας τὸν ἀπέραντο πόνο τῆς πλήρους ἀποδομήσεως ὅλου αὐτοῦ τοῦ μορφώματος τῆς μεταπολιτεύσεως. Ἑνὸς μορφώματος ποὺ ξεκίνησε μὲ τὰ ἐπεισόδια τοῦ Πολυτεχνείου, γιὰ νὰ φθάσῃ στὴν ἀπώλεια τῆς Κύπρου καὶ νὰ μᾶς …προϊδεάσῃ γιὰ τὸ ποὺ θὰ καταλήξουμε, ἐφ΄ ὅσον τὴν ὥρα ποὺ κάποιοι πανηγύριζαν γιὰ τὴν «παλινόρθωσιν τῆς δημοκρατίας» νέα παιδιὰ κατεσφάζοντο στὴν Μεγαλόνησο. Συνέχεια →