Ὁ Ράμφος εἶπε ὅτι ὡς νινὶ ἔπαιζε μπάλα μὲς στὸν Παρθενῶνα, χρησιμοποιῶντας τους κίονες ὡς τέρμα.

Προσπαθῶ νὰ ἰσοῤῥοπήσω στὸ κεφάλι μου τί εἶναι πιὸ ἀλλόκοτο: Συνέχεια →

Κλῦτέ μοι, ὦ Χάριτες μεγαλώνυμοι, ἀγλαότιμοι, θυγατέρες Ζηνός τε καὶ Εὐνομίης βαθυκόλπου, Ἀγλαΐη Θαλίη τε καὶ Εὐφροσύνη πολύολβε, χαρμοσύνης γενέτειραι, ἐράσμιαι, εὔφρονες, ἁγναί, αἰολόμορφοι, ἀειθαλέες, θνητοῖσι ποθειναί• Συνέχεια →

   Λίγα χιλιόμετρα νότια, δίπλα στην θρακιώτικη αμμουδιά βρίσκεται ό,τι έχει απομείνει από τα αρχαία Άβδηρα, την θρυλική πατρίδα του μεγάλου ατομικού φυσικού Δημόκριτου. Σπουδαία πόλη ήταν τα Αβδηρα, «η πανέμορφη των Τηίων αποικία», που έλεγε κι ο Στράβων (τα Άβδηρα αρχικά ήταν αποικία Κλαζομενίων και μετέπειτα, τον 6ο π.Χ. αι., των Τηνίων). Και πατρίδα πολλών άλλων επιφανών διανοουμένων της αρχαιότητας, όπως ο πασίγνωστος σοφιστής Πρωταγόρας, ο φιλόσοφος Λεύκιππος, ο μαθηματικός Βίων, ο φιλόσοφος Ανάξαρχος, ο λυρικός ποιητής Ανακρέων, ο φιλόσοφος Εκαταίος. Συνέχεια →

Εἶδα τὴν φωτογραφία τοῦ σκύλου μὲ τὸ ξύλο καὶ θυμήθηκα ἕνα ἀνέκδοτο ποὺ εἶχα ἀκούσει μικρὸς στὸ χωριό μου:

Ἕνας βοσκός μὲ τὴν γκλίτσα του στὸν ὦμο καὶ τὰ χέρια του κρεμασμένα ἐπάνω της προσπάθησε νὰ μπῇ σὲ ἕνα ξωκκλῆσι, ποὺ ἔτυχε νὰ συναντήσῃ. Ὅμως ὅπως ἡ πόρτα ἦταν στενὴ δὲν χωροῦσε. Συνέχεια →