Ἀτίθασα μαλλιά, ποὺ δὲν ἰσιώνουν μὲ τίποτα καὶ φριζάρουν σὰν τρελλά, προθεσμίες ποὺ πρέπει ἀνυπερθέτως νὰ τηρηθοῦν, νευρικὴ ὁδήγηση, οἰκονομικὴ κρίσῃ, ἀβεβαιότητα, βρώμικα πατώματα, καθημερινὰ ψώνια, κούραση, συναχωμένες μύτες τῶν παιδιῶν, νὰ μὴν ἔχῃς τίποτα νὰ βάλῃς μὲ τὰ δέκα παραπανήσια κιλά ποὺ πῆρες χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃς, ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες, πρέπει νὰ χαμογελάσῃς καὶ νὰ εἶσαι εὐγενική……

Εἶναι ὡραῖο νὰ εἶσαι γυναῖκα, ἀκοῦς καὶ σοῦ ἔρχεται νὰ πυροβολήσῃς τὴν τηλεόραση.
Γιατί μαμά; Χρειάζεται νὰ ἔχῃς πάντα μιὰ καλὴ ἀπάντηση. Νοιώθεις σὰν τὸν φωτεινὸ παντογνώστη που εἶχες σὰν παιδὶ ποὺ προσπαθοῦσες νὰ συνδέσῃς τὴν ἐρωτήση μὲ τὴν σωστὴ ἀπαντήση γιὰ νὰ ἀνάψῃ ὁ γλόμπος.
Καὶ μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέσαι ποιὰ εἶμαι τελικά; Συνέχεια →