Εἰς τὰς ἐγκληματικὰς ὀργανώσεις, ἡ λέξις «μύησις νέου μέλους», ἐκπροσωπεῖ τὴν ὑποχρέωσιν τοῦ νεοφύτου, νὰ διαπράξῃ κάποιο φονικόν ἄνευ λόγου, ὥστε νὰ τύχῃ τῆς ἐγκρίσεως τῆς «ἀοράτου ἀρχῆς», θέτων τὸν ἑαυτὸν του εἰς κατάστασιν «ὁμηρείας» καὶ διαρκοῦς ὁμολογίας πίστεως.
Βλέπων ἐσχάτως τὰς φυσιογνωμίας ἐκείνων τῶν νεοτεύκτων πολιτικῶν ποὺ τοὺς ἐγέννησεν ἡ Κρίσις καὶ οἱ ὁποῖοι κλιμακηδὸν θὰ Συνέχεια →

Ἔχει ὁ καιρὸς γυρίσματα…

Οἱ «ἐχθεσινοὶ ἐχθροί, ἀδέλφια τοῦ σήμερα».
(Δὲν ὑπάρχουν φιλίες… Μόνον συμφέροντα!) Συνέχεια →

Ἡ ἀπόλυτος ὑποκρισία τοῦ νεοέλληνος:
Ἐλεεινολογεῖ ἐκείνους ποὺ «μὲ τὰ λεφτὰ τοῦ μπαμπᾶ σπουδάζουν στὰ Λονδῖνα», ψηφίζων ὁσονούπω ἐπὶ διακόσια χρόνια ὡς κυβερνήτας του ὅσους ἀκριβῶς ἔχουν «σπουδάσει στὰ (λογῆς) Λονδῖνα», ἐξορίζων ὅμως ὅσους -παρ᾿ ὅτι «ξενόφερτοι» καὶ «μὴ γνήσιοι» Ἕλληνες-, εἶχον σπουδάσει στὴν Ἑλλάδα…
Τὰ ἑλληνικὰ λαϊκὰ ἀντανακλαστικὰ ἔναντι αὐτοῦ ποὺ ἀποκαλοῦμε «πλοῦτος», εἶναι ἐντελῶς «μπολσεβίκικα». Συνέχεια →

Βραχνέϊκα…σούρουπο…
Τὸ τελευταῖο φῶς τοῦ δύοντος ἡλίου σκορπίζει χρώματα καὶ σκιές…
Ἡ Ἀφροδίτη-Ἕσπερος λαμπυρίζει στὸν οὐρανό. Συνέχεια →