Γιὰ ὅσους εἰρωνεύονται τὸ πολυτονικό:
Τὸ πολυτονικὸ εἶναι μία ἀντίδραση, ἀσήμαντη ἴσως, στὸ σύστημα τῆς ὁμοιομορφίας, στὴν αὐθαίρετη κρατικὴ ὀρθογραφία, ποὺ ἐξαφάνισε τὴν ἐθνική μας ὀρθογραφία, ἔτσι ποὺ σιγὰ σιγὰ νὰ λείψῃ κάθε ἐθνικὴ ἰδιομορφία, Συνέχεια →

Ζούσαμε καὶ ζοῦμε μὲ δανεικὰ λεφτά.
Ζούσαμε καὶ ζοῦμε μὲ «δανεικὴ» δουλειὰ (τὶς παραγωγικὲς ἐργασίες κάνουν οἱ ξένοι), σκεπτόμαστε μὲ δανεικὸ μυαλὸ καὶ ἐκφραζόμαστε μὲ δανεικὴ γλῶσσα. Συνέχεια →

Ἰωάννης Ταχόπουλος – Ἡ νοηματικὴ ἀκρίβεια τοῦ πολυτονικοῦ.
Ἐλευθεροτυπία, 23-11-2005

Ἐπιχειρήματα

1) ἀνιστόρητα («πολυτονικό=καθαρεύουσα»),
2) τῶν ὀκνηρῶν («τὰ παιδάκια δυσκολεύονται μὲ τόσους κανόνες!»), ποὺ πανεύκολα μαθαίνουν ὀνόματα χιλιάδων ποδοσφαιριστῶν καὶ μουσικῶν,
3) τῶν ἐμπόρων (τὸ μονοτονικὸ προώθησαν οἱ μεγαλοεκδότες καὶ οἱ ἑταιρεῖες Η/Υ γιὰ τὴν κονόμα, ἀφοῦ τὸ ῾80 δὲν ὑπῆρχαν πολυτονικοὶ ἐπεξεργαστὲς κειμένου) καὶ οἱ «προοδευτικὲς» εἰρωνεῖες τοῦ κ. Καρζῆ δὲν λὲν κάτι ὑπὲρ τοῦ μονοτονικοῦ. Συνέχεια →

ΜΑΘΗΜΑ 16ον

(Νὰ σᾶς τονίσῳ ὃτι σκοπός μας εἶναι νὰ ἀναγνωρίζουμε τοὺς λεκτικοὺς τύπους ποὺ θὰ βρίσκουμε στὰ ἀρχαῖα κείμενα ὃταν θὰ τὰ ἀποδίδουμε στὴν νεοελληνική.)

Ἂς ξαναδοῦμε τοὺς ἀρχικοὺς χρόνους τοῦ ῥήματος «λύω». Συνέχεια →