Ἡ μοναδικὴ Ἑλληνική μας γλῶσσα!

Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἡ μοναδικὴ στὸν κόσμο ποὺ ὁμιλεῖται ἐπὶ 4.000 χρόνια!
Ἡ μαγεία τῆς εἶναι ὅτι σὲ κάθε λέξη ἀνακαλύπτεις τὴν πραγματικὴ σημασία τῆς ἐννοίας τῆς λέξεως.
Οἱ λέξεις δημιουργοῦν σκέψεις…
Ἔτσι ὅποιος γνωρίζει περισσότερες λέξεις μπορεῖ νὰ κάνῃ καὶ ἀναλογικὰ περισσότερες σκέψεις.

Σήμερα, τὸ 2015, χρησιμοποιοῦμε σὲ καθημερινὴ βάση, κατὰ μέσον ὅρο, γύρω στὶς 100 – 200 λέξεις!
Ἡ Ἑλληνικὴ διαθέτει ἐκατομμύρια!
Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ φτώχεια μας!!!
Ὄχι τὰ λιγοτερα χρήματα καὶ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἡ ἐλλειψις λέξεων καὶ ἄρα σκέψεων.
Δηλαδὴ συμπερασματικὰ καὶ πράξεων.
Συνέχεια →

Εὖγε ὤ Ζουράρι!

Εὖγε ὤ Ζουράρι!

Ἄνους μὲν εἶ, τὰ δὲ ὀρθὰ ἐποίησας.
Τιμὼν τὴν πατρῴαν ἡμῶν γλῶτταν ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, τοῖς μωροῖς ἀπεστομήσαν, τοῖς λέφοντες ὅτι ἀποθνήσκουσα ἐστι.
Πέπρακας ὁ καθ΄ εἰς ἐξ ἡμῶν δεῖ πρᾶξαι ἐν ἑαυτῷ τὲ καὶ ἑτέροις. Συνέχεια →

Ῥήματα εἴς –ω ἤ ἄλλως βαρύτονα ῥήματα

Ἅπαντα τὰ συγγράμματα τὰ διαπραγματεύοντα τὴν γραμματικὴν τῆς γλώσσης τῶν προγόνων «χαρακτηρίζουν τὰ εἰς –ω λήγοντα ῥήματα ὡς «βαρύτονα» ἄνευ περαιτέρω ἐπεξηγήσεως καὶ αἰτιολογήσεως τοῦ σκεπτικοῦ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ἐβασίσθη ὁ τοιοῦτος χαρακτηρισμὸς τῶν εἰς –ω ῥημάτων.
Ὑποστηρίζομεν σθεναρῶς ὅτι οἱ πρόγονοι οὐδὲν ἔπραττον ἄνευ σκέψεως καὶ αἰτιoλογήσεως.
Διατὶ, συνεπῶς, ὀνομάσθησαν τὰ εἰς –ω ῥήματα βαρύτονα;

Ἄς ἐξετάσωμεν ἐν πρώτοις τὴν ἔννοιαν τῆς λέξεως «βᾰρύτονος, ον». Συνέχεια →

Μία σπουδαία …«ἐπιστροφή»!!!

Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, ὡς ἄνθρωποι, εἶναι νὰ δοκιμάσουμε νὰ μελετήσουμε τοὺς Ἕλληνες κλασσικούς, σὲ ὅλα τους τὰ ἔργα.
Βέβαια, κάτι τέτοιο, ἰδίως μὲ τὸν τρόπο ποὺ διδαχθήκαμε τὴν γλῶσσα μας, φαντάζει κάπως …ἀδύνατον.
Μὰ ΔΕΝ εἶναι. Συνέχεια →

Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (14ον)

Μαθήματα Ἀρχαίων ἙλληνικῶνΜΑΘΗΜΑ 14ον

Φίλοι μου σήμερα θὰ ῥίξουμε μία ματιὰ στὶς κλίσεις τῶν ἐπιθέτων.
Ἐπίθετα εἶναι οἱ λέξεις ποὺ «τίθενται» ἐπὶ τῶν οὐσιαστικῶν, γιὰ αὐτὸ καὶ λέγονται ἒτσι. (Ἐπὶ + θέτω στὸ οὐσιαστικό.)
Δηλαδὴ στὴν φράσι «ὁ καλὸς ἂνδρας», ἡ λέξις «καλός» εἶναι τὸ ἐπίθετο ποὺ τίθεται «ἐπι» τοῦ οὐσιατικοῦ «ἂνδρας».

Τὰ ἐπίθετα χωρίζονται σέ:

Συνέχεια →