(βλέποντάς τον μόνον ὡς ποιητὴ καὶ ὄχι ὡς πολιτικό).

Σὰν σήμερα, 11 Δεκεμβρίου 1963, ἡ ἀπονομὴ τοῦ Βραβείου Νόμπελ, στὸν μεγάλο μας ποιητή, στὴν Στοκχόλμη.

*** Η ὁμιλία του, κατὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ Νόμπελ Λογοτεχνίας, στὴν Στοκχόλμη***

«Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ – ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου. Συνέχεια →

Γράφουμε σωστά.

«Κυττάζω» καὶ ὄχι «κοιτάζω».
Κυττάζω (κυττῶ) ἀπὸ τὸ κυπτάζω-κυπτῶ, σκύβω δηλαδὴ νὰ δῶ μὲ προσοχή. Συνέχεια →

Εἶναι παρετυμολογικὴ ἀπόδοσις τῆς φράσεως «πράσινα ἄλογα», διότι «πράσσειν» καὶ ἀττικά «πράττειν» (=κάμνω) δὲν σημαίνει «πράσινα» (χρῶμα). Ἀλλὰ δὲν σημαίνει καὶ τίποτα ἄλλο, δεδομένου ὅτι κανεὶς δὲν πράττει ἄλογα (ἐκτὸς ἄν ἐκλάβουμε τὸ «ἄλογα»= κάμνω ἀνόητα καὶ ἡ παρετυμολογία λαμβάνει ἄλλες νοηματικὲς διαστάσεις. Συνέχεια →