Οἱ χαλύβδινοι κανόνες τοῦ πολιτικοῦ γίγνεσθαι καὶ οἱ συνέπειες τῆς τηρήσεώς τους.
Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος
Τὸν δημόσιο βίο τῶν ἀνθρώπων διέπουν κανόνες – «νόμοι» κατὰ τὴν μαρξιστικὴ φρασεολογία. Εἶναι λάθος -ὀλέθριο μάλιστα- τὸ νὰ νομίσῃ κάποιος πὼς οἱ κανόνες αὐτοὶ «εἶναι γιὰ πέταμα». Κάθε ἄλλο! Ἐπειδὴ ὅμως, ὅπως ἐτόνισε καὶ ὁ Δημήτρης Χατζής, «ἀλέθεται [καθημερινὰ] ὁ ἄνθρωπος μὲ τοῦτο καὶ μὲ ἐκεῖνο καὶ τὸ ἄλλο καὶ δὲν προλαβαίνει νὰ πάρῃ χαμπάρι τὸ τί γίνεται γύρω του», καλὸ εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τὸν βασικό, τὸν χαλύβδινο κανόνα, ποὺ ἀπαρέκκλιτα ὀφείλει νὰ τηρῇ ὁποιοσδήποτε ἀπευθύνεται σὲ πλήθη∙ συγκεκριμένα:
Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν παρηκολούθησα ἕνα ἀφιέρωμα τῆς ἐκπομπῆς «Ἡ μηχανὴ τοῦ χρόνου» γιὰ τὸ κόσμημα τῶν Ἀθηνῶν, τὸν Παρθενῶνα. Τὸ ἐν λόγῳ ἀφιέρωμα ἐπραγματοποιήθη ἐπ΄ ἀφορμῆς δημοσιευμάτων τοῦ ξένου τύπου μὲ σκοπό τους τὸ νὰ πωληθῇ