Οἱ περισσότεροι εἴμαστε πρόθυμοι νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὸ ποιὸς ἔχει βιώσει περισσότερο πόνο στὴν ζωή του, ἀλλὰ δὲν νομίζω νὰ ἔχουμε τὴν ἴδια προθυμία νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν χαρά. Ἴσως γιατὶ οἱ περισσότεροι νοιώθουν πιὸ ἐνδιαφέροντες νὰ ἐξιστοροῦν τὰ βάσανά τους ἀπ΄ ὅ,τι τὶς χαρές τους. Ἴσως νὰ φταίῃ … Συνέχεια
Καλὸ μῆνα… Τὰ δύσκολα πέρασαν… Τώρα μπαίνουμε στὴν ἄνοιξιν… Μίαν ἄνοιξιν ποὺ ὅλοι μας περιμέναμε, ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ λαχτάρα… Ὁ χειμώνας κράτησε πολύ… Πάρα πολύ… Αἰῶνες ἦσαν… Μὰ πιὸ πολὺ κράτησε ἡ ὑπομονή μας… Καὶ τώρα ποὺ ἔρχεται ἡ Ἄνοιξις, ἡ χαρὰ τοῦ Ἀνθρώπου, ὅλα σιγὰ σιγὰ ἀλλάζουν…
Φεβρουάριος. Ὁ μῆνας ποὺ ὑφαίνει τὰ δικά του θαύματα. Κρύες ἡμέρες, γεμάτες μάλλινα γάντια καὶ κασκόλ, μεγάλες νύκτες, μὲ μουσική, συζητήσεις γεμάτες ζωντάνια ἢ μοναχικὲς χαρές.
Ὅλοι μᾶς ἐνημερώνουν, ἐδῶ καὶ μῆνες, πὼς ἕνας πόλεμος μὲ τοὺς γείτονές μας εἶναι πανέτοιμος. Κι ἐμεῖς, ἄλλοτε διότι πολλοὶ …«ψεῦτες βοσκοὶ» κυκλοφοροῦν γύρω μας καὶ ἄλλοτε διότι εἴμαστε ἀλλοιῶς μαθημένοι, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε. Ὅμως ἕνας τέτοιος πόλεμος εἶναι κοντά μας ὅσο οὐδέποτε ἄλλοτε.
Δὲν ἀναφέρομαι μόνον στὸ σήμερα. Ἀναφέρομαι στὸ (ἀριστοτελικὸ) καθόλου. Δῆλα δὴ στὰ πάντα. Δὲν ἀναφέρομαι μόνον στὰ ἐθνικά μας προβλήματα, ποὺ ἐπὶ τέλους κάτι ἄρχισε νὰ ξυπνᾷ μέσα μας καὶ νὰ συνειδητοποιοῦμε τὴν δεινή μας κατάστασιν. Ἀναφέρομαι σὲ ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ ὁποία καταπιανόμεθα. Αὐτὸς ἦταν ἀποφασισμένος καὶ τὸ ἀπέδειξε:
Νὰ μὴ πιστεύσῃς ἐδῶ στὴν ζωή σου, ὅτι σου εἶναι βοηθὸς ἄλλος, πιστός, παρὰ τὸ γνωστικόν σου. Τὸ μέστωμά σου κυβέρνα, καὶ μᾶθε νὰ νοιώθῃς τοὺς λιγόλογους μύθους, τῆς θεᾶς τὰ πλανέματα, ὅπου εἶναι ψηφιὰ βουλήσεως γραμμένα σὲ αἰώνιες πλάκες.
