Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτῶ εἶναι νὰ “δένει” ὁ ὁραματισμὸς (ἡ θεωρία, ἢ ἡ εἰκασία, ἂν θέλετε) μὲ τὸ σύνολο τῶν ἐμπειριῶν καὶ γνώσεων ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν κόσμο, μὲ τὴ συνολικὴ ἀντίληψη ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτόν. Αὐτὸ τὸ “δέσιμο”, ὅταν ὑπάρχει, ἐμένα τοὐλάχιστον, μὲ πείθει περισσότερο ἀπὸ κάθε χειροπιαστή, ὑλική, ἐργαστηριακὴ ἀπόδειξη, χωρὶς φυσικὰ αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι παραγνωρίζω τὴν ἀξία τῶν τελευταίων. Κάθε ἄλλο, ἁπλῶς εἶναι θέμα προτεραιοτήτων… Συνέχεια
Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὶς σχέσεις μας, εἶναι ὁ βαθμὸς ἀληθείας καὶ ψέμματος ποὺ τὶς χαρακτηρίζει.
Στὶς περισσότερες σχέσεις ἀποκρύβονται σοβαρὲς ἀλήθειες ἤ καλύπτεται ἡ πραγματικότης μὲ «ἀθῶα» ψέμματα.
Ὅλη αὐτὴ ἡ κατάστασις ὅμως, ποὺ διαιωνίζεται, ἀφήνει πολλὰ κενὰ στὶς σχέσεις…
Κενά, ποὺ ἰδίως σὲ συνθῆκες κρίσεως, ὅπως αὐτὴ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τώρα, ἀποκαλύπτουν …«ξαφνικά» τὴν γύμνια τῶν σχέσεων.
Σχέσεις ποὺ τελικῶς καταῤῤέουν σὰν χάρτινοι πύργοι… Δίχως φανερὰ αἴτια… Συνέχεια
Πολλὲς φορὲς ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ κάποιον φθάνει σὲ ἀδιέξοδο καὶ αὐτὸ μᾶς ἀφήνει μιὰ αἰσθήσι πικρίας, ἀπογοητεύσεως καὶ νοιώθουμε σὰν νὰ μὴν ἔχουμε καμμία ἐπιλογή.
Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ στὴν πραγματικότητα ὁ τρόπος ποὺ βλέπουμε τὰ πράγματα εἶναι περιοριστικὸς καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ δοῦμε ὅτι ἔχουμε κι ἄλλες ἐπιλογές.
Σὲ κάθε γεγονὸς ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις ἀντιλήψεως.
Ἡ δική μας θέσις, δηλαδὴ τὸ πῶς ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα, θέλουμε καὶ περιμένουμε νὰ εἶναι τὰ πράγματα, σύμφωνα μὲ τὸ μοντέλο μας γιὰ τὸν κόσμο.
Ἡ θέσις τοῦ ἄλλου, δηλαδὴ τὸ πῶς ὁ ἄλλος ἀντιλαμβάνεται, θέλει καὶ περιμένει νὰ εἶναι τὰ πράγματα σύμφωνα, μὲ τὸ δικό του μοντέλο γιὰ τὸν κόσμο.
Καὶ τέλος ἡ θέσις τοῦ παρατηρητοῦ, αὐτοῦ δηλαδὴ ποὺ βλέπει ἀπ΄ ἔξω τὴν κατάστασι. Συνέχεια
Τὸ νὰ συνδεθοῦμε μὲ κάποιον ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε καὶ τὴν προσωπικότητά μας, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολότερα πράγματα ποὺ ὑπάρχουν.
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι υἱοθετοῦν διάφορες μορφὲς συνδέσεως μὲ τοὺς ἄλλους.
Εἴτε ἀσπάζονται ὁλοκληρωτικά τὶς ἀπόψεις τοῦ ἄλλου, χάνοντας τὴν δική τους διαδρομή, ἤ κρατοῦν τὸν ἄλλο σὲ ἀποστάσι, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν κόσμο τους καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπομακρύνονται καὶ παραμένουν μόνοι. Συνέχεια
Ύστερα από επικοινωνία πολλών ετών με αναγνώστες μου που έχουν προβλήματα υγείας, δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν οικογένεια ή επιτυχημένες σχέσεις, δεν τα καταφέρνουν στην επαγγελματική τους ζωή, συνειδητοποίησα ότι ή αιτία για όλα αυτά είναι μία: ο φόβος απόρριψης που βίωσαν από τη στιγμή της σύλληψής τους έως την ηλικία των 6 ετών.
Έως την ηλικία των 6 ετών ο εγκέφαλός μας πάλλεται έως 8 (Hz) παλμούς το δευτερόλεπτο, που για έναν ενήλικο σημαίνει ότι ευρίσκεται σε επίπεδο Θ, βαθύ ύπνου, κατάσταση υποσυνείδητου. Στην κατάσταση αυτή ο εγκέφαλός μας βρίσκεται σε κατάσταση υποσυνείδητου όπου επεξεργάζεται είκοσι εκατομμύρια ψηφία το δευτερόλεπτο (όταν είμαστε ξύπνιοι, σε κατάσταση συνειδητού, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται μόνο σαράντα ψηφία το δευτερόλεπτο). Δηλαδή, αυτό που συμβαίνει έως την ηλικία των 6 ετών στη ζωή μας, λειτουργούμε στο υποσυνείδητο, γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχουμε συνείδηση για να κρίνουμε τις πληροφορίες που λαμβάνουμε αν είναι αληθινές ή όχι, αλλά και απορροφούμε πεντακόσιες χιλιάδες περισσότερες πληροφορίες από όταν είμαστε ενήλικες. Συνέχεια
Πολλοὶ ἄνθρωποι κτίζουν σχέσεις ἐπάνω σὲ ἀπωθημένα.
Ἔτσι θεωροῦν ὅτι εἶναι ἐπιτυχία τὸ νὰ ἔχουν τὸ «ἐπάνω χέρι» στὶς σχέσεις.
Πάντα θὰ εὑρεθῇ κάποιος ποὺ θὰ συνάψῃ αὐτὸ τὸ σιωπηρὸ συμβόλαιο τῆς ὑποταγῆς. Συνέχεια
