Χμμμ…
Ἕνα σοβαρὸ ἐρώτημα, ποὺ ἔχει τεθεῖ πολλὲς φορὲς σὲ διάφορες συζητήσεις, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀφορᾶ στοὺς παθιασμένους ἀνθρώπους. Κατὰ βάσιν μᾶς ἀρέσουν οἱ συνάνθρωποί μας ποὺ ζοῦν μὲ πάθος κάθε του στιγμή. Τοὺς ζηλεύουμε, τοὺς θαυμάζουμε, τοὺς ἀκολουθοῦμε καὶ συχνὰ πυκνά, τοὺς ἐρωτευόμεθα!
Ἀλλά εἶναι ἡ σωστή λέξις πού τούς χαρακτηρίζει αὐτή ἤ ὄχι;
Καλά, πῶς τό θέλετε;
Ἔτσι πιστεύουμε ὅλοι μας… Ἤ τοὐλάχιστον ἔτσι θέλουμε νὰ πιστεύουμε πὼς …πιστεύουμε!
Τὸ αὐτονόητον ὅμως πλέον δὲν εἶναι καὶ τόσο …αὐτονόητον!
Προχθὲς συζητοῦσα μὲ κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο, ποὺ ἔχει νὰ ἐργασθῇ ἐδῶ καὶ τρία χρόνια.
Λίγο οἱ πολλές του ἀποτυχημένες προσπάθειες νὰ εὕρῃ ἐργασία, λίγο ἡ διαβίωσις δίπλα σὲ μίαν σύντροφο ποὺ εἶχε μίαν Συνέχεια
Εἶναι κουτὸ νὰ ζητᾷς ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ σὲ ἀκολουθήσουν…
Εἶναι πανέμορφο ὅμως νὰ ἀνοίγῃς παράθυρα σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται κοντά σου…
Εἶναι ὑπέροχο νὰ δίδῃς καὶ νὰ μοιράζεσαι… Συνέχεια
Ὁ Ἥλιος ποὺ ἀνέτειλε σήμερα, εἶναι ὁ ἴδιος μὲ τὸν ἐχθεσινό.
Ἡ Ἡμέρα ποὺ ἐξημέρωσε ὅμως ὄχι…
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐξύπνησε τὸ πρωὶ σήμερα, δὲν εἶναι ὁ ἴδιος μὲ α Συνέχεια
Ἡ Ζωὴ εἶναι ὅπως ἕνα καρδιογράφημα…
Οἱ Ἀνηφοριὲς καὶ οἱ Κατηφοριές Της, σοῦ θυμίζουν πὼς εἶσαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ.
Ἡ μονότονος, εὐθεία Γραμμὴ τῆς Ῥουτινιασμένης Καθημερινότητος, δείχνει καρδιὰ ποὺ δὲν κτυπᾶ καὶ ἄνθρωπος ποὺ δὲν «λειτουργεῖ» ἡ Καρδιά του, εἶναι ἄνθρωπος νεκρός. Συνέχεια
