Ἤμουν στὴν παραλία πρὸ ἡμερῶν καὶ κρατοῦσα ἕνα βιβλίο. Δὲν τὸ κυττοῦσα. Τὸ διάβαζα…
Γύρω μου ὁ κακὸς χαμός. Κόσμος, κοσμάκης, …Μῆτσοι, …Μῆτσες, παιδιά, σκυλιά…
Ποιός λογικός ἄνθρωπος θά μποροῦσε νά συγκεντρωθῇ καί νά διαβάσῃ ἀκόμη καί …μυθιστόρημα;
Τὰ κατάφερνα θαυμάσια… Εἶχα κυριολεκτικῶς «κλειδώσῃ» ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο μου κάθε θόρυβο, κίνησι, σκιά… Εἶναι κάτι ποὺ κάνω πολὺ συχνά… Ἐγὼ μὲ τὸ βιβλίο μου κι ὁ κόσμος γύρω μου καίγεται…
Μελετοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαῤῥῶν κι ἀνερωτήθην γιὰ τὴν κατάληξιν τῶν αἰχμαλώτων. Δύσκολο νὰ φθάσῃ ὁ νοῦς μου τὴν τόση βία… Δὲν ἀντέχεται… Κάθε φορὰ ποὺ κάπως ἡ ἱστορία «ξεκλειδώνει» τὶς ἀλήθειες της ἐμπρός μου, ἔρχεται τὸ αἷμα γιὰ νὰ μοῦ θαμπώσῃ τὴν σκέψι… Δὲν ἀντέχεται…
Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να ξαπλώσεις στη πολυθρόνα σου στη βεράντα, να μην ανταλλάξεις ούτε μια λέξη και μετά να φύγεις αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που είχες κάνει ποτέ.
Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι χάναμε πριν αυτό έλθει.
Ἐδιάβασα μίαν σκέψιν τῆς Φυλλίτσας καὶ ἐστάθην, γιὰ ὥρα, βαθύτατα προβληματισμένη.
Ἔγραφε ἡ φίλη μας:
«Ὁ Ἵμερος εἶναι ἡ προσωποποίησις τῆς σφοδρῆς ἐρωτικῆς ἐπιθυμίας, τοῦ ἐρωτικοῦ πόθου…
Συνέχεια
Ένας αυτοκράτορας στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε.
Ἡ Φυλλίτσα μᾶς ἔφερε μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς εἰκόνες… Συνέχεια
